Phil Mahre
Phil Mahre, właśc. Phillip Ferdinand Mahre (ur. 10 maja 1957 w Yakima) – amerykański narciarz alpejski, dwukrotny medalista olimpijski, dwukrotny medalista mistrzostw świata oraz trzykrotny zdobywca Pucharu Świata.
Kariera
Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Phil Mahre pojawił się 5 grudnia 1975 roku w Val d’Isère, gdzie w zawodach Pucharu Świata zajął szóste miejsce w slalomie gigancie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. W kolejnych startach w sezonie 1975/1976 jeszcze pięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym dwukrotnie stawał na podium. Pierwszy raz w karierze dokonał tego 5 marca 1976 roku w Copper Mountain, gdzie był drugi w gigancie, za swym rodakiem Gregiem Jonesem. Na podium stanął także dziewięć dni później w Aspen, gdzie był drugi w slalomie, przegrywając tylko z Ingemarem Stenmarkiem ze Szwecji. W klasyfikacji generalnej zajął czternaste miejsce, w klasyfikacji giganta był dziesiąty, a w klasyfikacji slalomu siódmy. W lutym 1976 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, gdzie zajął piąte miejsce w gigancie, a w slalomie był osiemnasty. Pierwsze pucharowe zwycięstwo odniósł w pierwszym starcie w sezonu 1976/1977: 10 grudnia 1976 roku w Val d’Isère okazał się najlepszy w gigancie. Dwa dni później był trzeci w tej samej konkurencji, 5 marca w Sun Valley wygrał slalom, a 17 marca 1977 roku w Voss był trzeci w gigancie. Ostatecznie zajął dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji giganta był czwarty.
Z mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku także wrócił bez medalu. W gigancie zajął tam piąte miejsce, a rywalizacji w slalomie nie ukończył. W Pucharze Świata na podium stawał pięciokrotnie, w tym odnosząc dwa zwycięstwa: 12 lutego w Chamonix był najlepszy w slalomie, a 3 marca 1978 roku w Stratton Mountain wygrał giganta. W czołowej dziesiątce plasował się łącznie kilkanaście razy, co dało mu drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Ingemarem Stenmarkiem a przed Andreasem Wenzelem z Liechtensteinu. Ponadto w klasyfikacjach slalomu i giganta zajmował trzecie miejsce. W klasyfikacji giganta wyprzedzili go tylko Stenmark i Wenzel, a wśród slalomistów lepsi byli Stenmark Austriak Klaus Heidegger. W dwóch kolejnych sezonach zajmował trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. Łącznie dwanaście razy stawał na podium, przy czym trzy razy zwyciężał: 15 stycznia 1979 roku w Crans-Montana wygrał kombinację, 5 lutego 1979 roku w Jasnej zwyciężył w slalomie, a 8 grudnia 1979 roku w Val d’Isère ponownie był najlepszy w kombinacji. W sezonie 1978/1979 zajął także drugie miejsce w klasyfikacji slalomu, a w sezonie 1979/1980 zdobył pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji. W 1980 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie zdobył srebrny medal w slalomie. W zawodach tych rozdzielił na podium Stenmarka oraz Jacques’a Lüthye'ego ze Szwajcarii. Na tych samych igrzyskach był też dziesiąty w gigancie oraz czternasty w biegu zjazdowym. Igrzyska w Lake Placid były równocześnie mistrzostwami świata, jednak kombinację rozgrywano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej zdobył złoty medal, wyprzedzając Andreasa Wenzela i Austriaka Leonharda Stocka.
Najlepsze wyniki osiągał w sezonach 1980/1981, 1981/1982 i 1982/1983, kiedy trzy razy z rzędu zdobywał Kryształową Kulę. W tym czasie aż 43. razy stawał na podium, odnosząc dwadzieścia zwycięstw. W sezonie 1980/1981 odniósł sześć zwycięstw: 10 stycznia w Morzine, 17 stycznia w Oberstaufen i 1 lutego w St. Anton am Arlberg wygrywał kombinację, 15 lutego w Åre był najlepszy w slalomie, 7 marca w Aspen wygrał giganta, a 15 marca 1981 roku w Furano był najlepszy w slalomie. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji, drugie miejsce w slalomie i trzecie w klasyfikacji giganta. Kolejne osiem zwycięstw odniósł rok później: 8 grudnia w Aprice, 13 grudnia w Madonna di Campiglio i 15 stycznia w Bad Wiessee wygrywał kombinację, 19 marca 1982 roku w Kranjskiej Gorze zwyciężył w gigancie, a 9 grudnia w Madonna di Campiglio, 24 stycznia w Wengen, 14 marca w Jasnej i 26 marca 1982 roku w Montgenèvre był najlepszy w slalomie. Zgromadził wtedy 309 punktów i zwyciężył w klasyfikacjach kombinacji, slalomu i giganta. Zwyciężał także w sezonie 1982/1983: 23 stycznia w Kitzbühel, 6 lutego w St. Anton i 11 lutego w Markstein był najlepszy w kombinacji, a 7 marca w Aspen, dzień później w Vail i 19 marca 1983 roku w Furano wygrywał giganta. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji giganta oraz czwarte z rzędu zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji. Triumf w Furano był jego ostatnim pucharowym zwycięstwem.
W lutym 1982 roku wystartował na mistrzostwach świata w Schladming. Wziął udział w gigancie i slalomie, jednak nie ukończył rywalizacji w obu tych konkurencjach. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie w 1984 roku, gdzie osiągnął jednak z największych sukcesów swojej kariery. Mahre uzyskał trzeci czas pierwszego przejazdu w slalomie, tracąc do swojego brata bliźniaka, Stevena, 0,70 sekundy. W drugim przejeździe uzyskał drugi wynik, co jednak dało mu najlepszy łączny czas i zwycięstwo. Pozostałe miejsca na podium zajęli Steve Mahre i Francuz Didier Bouvet. Był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski w tej konkurencji dla Stanów Zjednoczonych. Na tych samych igrzyskach wystartował także w gigancie, który ukończył na ósmej pozycji. W zawodach Pucharu Świata w sezonie 1983/1984 trzykrotnie stawał na podium, za każdym razem na najniższym stopniu. Ostatni raz w karierze dokonał tego 6 marca 1984 roku w Vail, gdzie był trzeci w slalomie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie piętnaste miejsce. W 1984 roku zakończył karierę.
W styczniu 2007 roku Mahre powrócił do sportu, w wieku 49 lat. Startował w zawodach krajowych do stycznia 2009 roku, kiedy kontuzja kolana zmusiła go do zakończenia kariery[1].
Wspólnie z bratem jest właścicielem ośrodka treningowego w Park City.
Osiągnięcia
Igrzyska olimpijskie
Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu | Strata | Zwycięzca |
---|---|---|---|---|---|---|---|
5. | 10 lutego | 1976 | ![]() | Gigant | 3:26,97 min | +1,23 s | ![]() |
18. | 14 lutego | 1976 | ![]() | Slalom | 2:03,29 min | +8,48 s | ![]() |
14. | 14 lutego | 1980 | ![]() | Zjazd | 1:45,50 min | +3,38 s | ![]() |
10. | 19 lutego | 1980 | ![]() | Gigant | 2:40,74 min | +3,59 s | ![]() |
2.![]() | 22 lutego | 1980 | ![]() | Slalom | 1:44,26 min | +0,50 s | ![]() |
8. | 14 lutego | 1984 | ![]() | Gigant | 2:41,18 min | +2,07 s | ![]() |
1.![]() | 19 lutego | 1984 | ![]() | Slalom | 1:39,41 min | – | – |
Mistrzostwa świata
Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Czas biegu | Strata | Zwycięzca |
---|---|---|---|---|---|---|---|
5. | 10 lutego | 1976 | ![]() | Gigant | 3:26,97 min | +1,23 s | ![]() |
18. | 14 lutego | 1976 | ![]() | Slalom | 2:03,29 min | +8,48 s | ![]() |
5. | 2 lutego | 1978 | ![]() | Gigant | 3:02,52 min | +2,42 s | ![]() |
DNF | 5 lutego | 1978 | ![]() | Slalom | 1:39,54 min | – | ![]() |
14. | 14 lutego | 1980 | ![]() | Zjazd | 1:45,50 min | +3,38 s | ![]() |
10. | 19 lutego | 1980 | ![]() | Gigant | 2:40,74 min | +3,59 s | ![]() |
2.![]() | 22 lutego | 1980 | ![]() | Slalom | 1:44,26 min | +0,50 s | ![]() |
1.![]() | 22 lutego | 1980 | ![]() | Kombinacja | 45,53 pkt | – | – |
DNF | 3 lutego | 1982 | ![]() | Gigant | 2:38,80 min | – | ![]() |
DNF | 7 lutego | 1982 | ![]() | Slalom | 1:48,48 min | – | ![]() |
Puchar Świata
Miejsca w klasyfikacji generalnej
- sezon 1975/1976: 14.
- sezon 1976/1977: 9.
- sezon 1977/1978: 2.
- sezon 1978/1979: 3.
- sezon 1979/1980: 3.
- sezon 1980/1981: 1.
- sezon 1981/1982: 1.
- sezon 1982/1983: 1.
- sezon 1983/1984: 15.
Zwycięstwa w zawodach
Val d’Isère – 10 grudnia 1976 (gigant)
Sun Valley – 5 marca 1977 (slalom)
Chamonix – 12 lutego 1978 (slalom)
Stratton Mountain – 3 marca 1978 (gigant)
Crans-Montana – 15 stycznia 1979 (kombinacja)
Jasná – 5 lutego 1979 (slalom)
Val d’Isère – 8 grudnia 1979 (kombinacja)
Morzine – 10 stycznia 1981 (kombinacja)
Oberstaufen – 17 stycznia 1981 (kombinacja)
St. Anton am Arlberg – 1 lutego 1981 (kombinacja)
Åre – 15 lutego 1981 (slalom)
Aspen – 7 marca 1981 (gigant)
Furano – 15 marca 1981 (slalom)
Aprica – 8 grudnia 1981 (kombinacja)
Madonna di Campiglio – 9 grudnia 1981 (slalom)
Madonna di Campiglio – 13 grudnia 1981 (kombinacja)
Bad Wiessee – 15 stycznia 1982 (kombinacja)
Wengen – 24 stycznia 1982 (slalom)
Jasná – 14 marca 1982 (slalom)
Kranjska Gora – 19 marca 1982 (gigant)
Montgenèvre – 26 marca 1982 (slalom)
Kitzbühel – 23 stycznia 1983 (kombinacja)
St. Anton am Arlberg – 6 lutego 1983 (kombinacja)
Markstein – 11 lutego 1983 (kombinacja)
Aspen – 7 marca 1983 (gigant)
Vail – 8 marca 1983 (gigant)
Furano – 19 marca 1983 (gigant)
- 27 zwycięstw (11 kombinacji, 9 slalomów i 7 gigantów)
Pozostałe miejsca na podium
Lenggries – 12 stycznia 1980 (kombinacja) – 3. miejsce
Mont-Sainte-Anne – 1 marca 1980 – (gigant) – 2. miejsce
Chamonix – 4 marca 1980 (kombinacja) – 3. miejsce
Ebnat-Kappel – 4 stycznia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
St. Anton am Arlberg – 1 lutego 1981 (slalom) – 2. miejsce
Åre – 14 lutego 1981 (gigant) – 3. miejsce
Borowec – 25 marca 1981 (slalom) – 3. miejsce
Laax – 28 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
Aprica – 8 grudnia 1981 (gigant) – 2. miejsce
Cortina d’Ampezzo – 14 grudnia 1981 (slalom) – 2. miejsce
Cortina d’Ampezzo – 15 grudnia 1981 (gigant) – 2. miejsce
Morzine – 9 stycznia 1982 (gigant) – 2. miejsce
Bad Wiessee – 12 stycznia 1982 (slalom) – 3. miejsce
Kitzbühel – 17 stycznia 1982 (slalom) – 2. miejsce
Adelboden – 19 stycznia 1982 (gigant) – 2. miejsce
Kirchberg in Tirol – 9 lutego 1982 (gigant) – 2. miejsce
Garmisch-Partenkirchen – 14 lutego 1982 (slalom) – 2. miejsce
Jasná – 13 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
Bad Kleinkirchheim – 17 marca 1982 (gigant) – 2. miejsce
Cesana San Sicario – 24 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
Courmayeur – 14 grudnia 1982 (slalom) – 3. miejsce
Madonna di Campiglio – 21 grudnia 1982 (slalom) – 3. miejsce
Kitzbühel – 23 stycznia 1983 (slalom) – 3. miejsce
St. Anton am Arlberg – 6 lutego 1983 (slalom) – 3. miejsce
Markstein – 11 lutego 1983 (slalom) – 3. miejsce
Gällivare – 26 lutego 1983 (gigant) – 2. miejsce
Kitzbühel – 22 stycznia 1984 (kombinacja) – 3. miejsce
Aspen – 5 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
Vail – 6 marca 1984 (slalom) – 3. miejsce
Bibliografia
- Profil na stronie FIS (do 1984) (niem. • ang. • fr.)
- Profil na stronie FIS (po 1984) (niem. • ang. • fr.)
- Profil na Alpine Ski Database (ang.)
- Profil na stronie Sports Reference.com. sports-reference.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-29)]. (ang.)
Przypisy
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Alpine skiing
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
Olympic Rings without "rims" (gaps between the rings), As used, eg. in the logos of the 2008 and 2016 Olympics. The colour scheme applied here pertains to the 2016 Olympics in Rio de Janeiro.
Olympic Rings without "rims" (gaps between the rings), As used, eg. in the logos of the 2008 and 2016 Olympics. The colour scheme applied here pertains to the 2016 Olympics in Rio de Janeiro.
Autor: B1mbo, Licencja: CC BY-SA 2.5
Draw of a silver medal, based in Olympic rings.svg.
- The joining of the rings is not correct drawn.
Flag of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia (1946-1992).
The design (blazon) is defined in Article 4 of the Constitution for the Republic of Yugoslavia (1946). [1]
Flag of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia (1946-1992).
The design (blazon) is defined in Article 4 of the Constitution for the Republic of Yugoslavia (1946). [1]
Autor: B1mbo, Licencja: CC BY-SA 2.5
Drawing of a gold medal, based on Olympic rings.svg.
Flag of Canada introduced in 1965, using Pantone colors. This design replaced the Canadian Red Ensign design.
Phil Mahre (1979), 'Ski 80', Panini figurina n°145.