Piotr Ławrow
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 14 czerwca 1823 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 6 lutego 1900 |
Zawód, zajęcie | myśliciel, publicysta i rewolucjonista |
Piotr Ławrowicz Ławrow, ros. Пётр Ла́врович Лавро́в, ps. „P. Mirtow” (ur. 14 czerwca 1823 w Meliechowie k. Noworżewa w guberni pskowskiej, zm. 6 lutego 1900 w Paryżu)[1] – rosyjski myśliciel, publicysta i działacz rewolucyjny. Jeden z głównych, obok Michaiła Bakunina i Nikołaja Michajłowskiego, ideologów ruchu narodnickiego. Autor tekstu Marsylianki robotniczej(ros.).
Rosyjski rewolucjonista, pułkownik artylerii i profesor wyższych uczelni wojskowych w Petersburgu, był niemal rówieśnikiem Cypriana Kamila Norwida, urodził się w 1823. Za sympatię dla Czernyszewskiego został zesłany do guberni wołogodzkiej. Tu powstało jego słynne dzieło: Listy historyczne. Parę miesięcy po zesłaniu, w 1870 Ławrow uciekł do Paryża, gdzie stanął po stronie komunardów. Na emigracji spędził trzydzieści lat swojego życia. Przez jego niewielkie mieszkanie w paryskiej kamienicy przewinęło się wielu luminarzy polskiej lewicy. Ławrow znajomość z Norwidem zawdzięczał swej żonie Polce, Annie Czaplickiej. Po śmierci żony Ławrow opuścił Francję. W Anglii przebywał do 1877, po czym wrócił do Paryża[2].
Przypisy
- ↑ Ławrow Piotr Ł., [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-01-24] .
- ↑ Jerzy W. Borejsza, Piękny wiek XIX, s. 320.
- ISNI: 0000 0001 1489 8171
- VIAF: 33364298
- LCCN: n83007026
- GND: 11877901X
- NDL: 00860871
- LIBRIS: v7fstq6tsvwb7pns
- BnF: 12847148m
- SUDOC: 111900239
- SBN: IEIV037500
- NKC: skuk0000770, uk20201071299
- NTA: 070660670
- BIBSYS: 90108093
- CiNii: DA03077861
- Open Library: OL4497550A
- PLWABN: 9810577896405606
- NUKAT: n02082289
- J9U: 987007273818505171
- PTBNP: 93757
- LNB: 000280129
- LIH: LNB:V*126118;=BF
- WorldCat: lccn-n83007026
Media użyte na tej stronie
Русский мыслитель-народник, революционер Пётр Лаврович Лавров (1823-1900)