Pistolet maszynowy EMP 44
| ||
![]() | ||
Państwo | ![]() | |
Producent | Erma-Werke GmbH | |
Rodzaj | Pistolet maszynowy | |
Historia | ||
Prototypy | 1942–1943 | |
Produkcja | 1944 | |
Dane techniczne | ||
Kaliber | 9 mm | |
Nabój | 9 × 19 mm | |
Magazynek | Podwójne 32-nabojowe magazynki wymienne (łącznie 64 nab.) | |
Wymiary | ||
Długość | 720 mm | |
Długość lufy | 250 mm | |
Masa | ||
broni | 3,6 kg (bez magazynków) 0,635 kg (waga pojedynczego magazynka) 5,01 kg (łączna waga broni wraz z magazynkami) | |
Inne | ||
Prędkość pocz. pocisku | 380 m/s | |
Szybkostrzelność teoretyczna | 500 strz/min | |
Zasięg skuteczny | 150 - 200 m |
EMP 44 (niem. Erma Maschinenpistole 44) – niemiecki eksperymentalny pistolet maszynowy z okresu II wojny światowej, konstruowany w ramach Primitiv-Waffen-Programm. EMP 44 miał w założeniu zapewnić siłom zbrojnym III Rzeszy prostą i tanią broń, dobrze przystosowaną do produkcji masowej. Nie został jednak przyjęty na wyposażenie, ze względu na zbyt prymitywną konstrukcję[1][2].
Historia
W toku wojny sytuacja gospodarcza III Rzeszy stale się pogarszała, a rosnące straty wymagały szybkiego uzupełniania broni. Użytkowane przez Wehrmacht pistolety maszynowe (np. MP 40) były bronią dobrej jakości, jednak ich produkcja była kosztowna i jednocześnie bardzo czasochłonna[2]. W tych warunkach powstał program stworzenia broni o znacznie uproszczonej konstrukcji, umożliwiającej szybką i tanią produkcję (Primitiv-Waffen-Programm). W ogłoszonym konkursie na nowy pistolet maszynowy wziął udział między innymi dotychczasowy producent MP 40 – Erma-Werke GmbH, opracowując w 1942 r. pierwszy projekt uproszczonego pistoletu maszynowego[3].
Prototyp składał się z kilku zespawanych ze sobą rur na wzór brytyjskiego Stena, czerpiąc przy tym częściowo inspirację z rosyjskiego PPSz-41. Oryginalnym rozwiązaniem było zastosowanie do zasilania broni dwóch połączonych ze sobą 32 nabojowych magazynków z MP 40. Gniazdo magazynka było poszerzone umożliwiając załadowanie zespołu dwóch magazynków, po opróżnieniu pierwszego, zespół przesuwano w bok kontynuując prowadzenie ognia[1]. Prototyp został przedstawiony armii w 1943 r. jednak został odrzucony ze względu na ocenę konstrukcji jako zbyt prymitywnej, uznając za bardziej perspektywiczne przeznaczenie środków na produkcję karabinków automatycznych StG44[3]. Rozwiązanie umożliwiające stosowanie podwójnych magazynków próbowano jeszcze zaadaptować do pistoletów maszynowych MP 40 (w wersji MP 40/I), jednak i w tym przypadku pomysł ostatecznie zarzucono[1].
Pogarszająca się sytuacja militarna i gospodarcza III Rzeszy sprawiła że do projektu powrócono w 1944 r., rozpoczynając produkcję seryjną tego pistoletu maszynowego jako EMP 44 (niem. Erma Maschinenpistole 44), jednak została ona niebawem przerwana z powodu postępów Armii Czerwonej. Właściciel zakładów Erma Werke - Berthold Geipel nakazał ewakuację ocalałych egzemplarzy broni z fabryki, samemu opuszczając ją dopiero 12 kwietnia 1945 r. Nieliczne wyprodukowane egzemplarze EMP 44, najprawdopodobniej miały trafić do jednostek Volkssturmu w Bawarii[3], jednak ich transport został przejęty przez oddziały amerykańskiej 3 Armii. Zdobyczne egzemplarze EMP 44 przetransportowano do Aberdeen Proving Ground, gdzie zostały przeanalizowane przez specjalistów alianckich. Broń uznano za zdatną do użytku, jednak „nie perspektywiczną”, po czym sporządzono jej dokumentację i zmagazynowano[1][2].
W późniejszym okresie przejęte przez amerykanów EMP 44 skierowano do złomowania[2], zachowując tylko jeden egzemplarz (prototyp z 1943 r. o nr seryjnym 00015), na potrzeby ewentualnych testów. Do 2005 r. znajdował się on w zbiorach Aberdeen Ordance Museum, po czym przeniesiono go do Fort Lee w Wirginii, w którym stanowi część niewielkiej wystawy: „Subject to Recall: Collecting Intelligence”[1].
Konstrukcja
Konstrukcja EMP 44 oparta była na zespawanych sobą kilku rurach stalowych. Zasilany był amunicją pistoletową 9 × 19 mm Parabellum z zespołu dwóch połączonych ze sobą 32 nabojowych magazynków z pistoletu maszynowego MP 40. W przedniej części gniazda magazynka zamontowano mechanizm zwalniający oba magazynki jednocześnie. Gniazdo nie było jednak poszerzone na kształt „lejka” jak w MP 40/I co w warunkach ograniczonej widoczności mogło stwarzać problemy w trakcie przeładowania. Mechanizm wewnętrzny w pewnym stopniu wzorowany był na MP 40, jednak zastosowano w nim odmienną konstrukcję iglicy. Lufa zespawana była na stałe z kolbą posiadała osłonę z czterema otworami i zakończona była hamulcem wylotowym[1].
Chwyt pistoletowy posiadał głęboki otwór od spodu, który najprawdopodobniej mógł służyć do oparcia broni na podstawie w formie pręta. Kolba zakończona była analogicznym pustym w środku prętem skierowanym prostopadle w dół, który można było zdemontować[1].
Celownik mechaniczny składał się z osadzonych wysoko muszki i szczerbinki osłoniętych bocznymi ściankami. Szczerbinka miała formę trzech wycięć w kształcie litery „V”, dostosowanych do danego dystansu (odpowiednio: 100, 200 i 300 m.)[1].