Podgórz (gmina)
gmina wiejska | |||
1934–1954[1] | |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Powiat | |||
Siedziba | 1934–38: Podgórz | ||
Szczegółowy podział administracyjny (1952) | |||
| |||
Portal ![]() |
Podgórz (od 1973 Wielka Nieszawka) – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1934–1954[2] w woj. pomorskim[3]/bydgoskim (dzisiejsze woj. kujawsko-pomorskie). Siedzibą władz gminy było miasto Podgórz, które jako oddzielna gmina miejska nie wchodziło w jej skład; 1 kwietnia 1938 roku Podgórz został włączony do Torunia[4], po czym Toruń stał się siedzibą władz gminy. W latach powojennych siedziba gminy znajdowała się w Małej Nieszawce[5].
Gmina zbiorowa Podgórz została utworzona 1 sierpnia 1934 roku w powiecie toruńskim w woj. pomorskim z dotychczasowych jednostkowych gmin wiejskich: Brzoza, Kozibór, Mała Nieszawka, Nieszawka, Rudak, Stawki i Wielka Nieszawka (oraz z obszarów dworskich położonych na tych terenach lecz nie wchodzących w skład gmin, m.in. obszaru dworskiego Turzno)[6]. 1 kwietnia 1938 roku część gminy Podgórz (gromadę Rudak oraz części gromad Stawki i Mała Nieszawka) włączono do Torunia[7].
Po wojnie gmina zachowała przynależność administracyjną. 6 lipca 1950 roku zmieniono nazwę woj. pomorskiego na bydgoskie[8]. 1 stycznia 1951 roku część gminy Podgórz (część gromady Mała Nieszawka włączono do Torunia[9]. Według stanu z dnia 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 4 gromad: Brzoza, Cierpice, Mała Nieszawka i Wielka Nieszawka[10]. Gmina została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin[11]. Jednostki nie przywrócono 1 stycznia 1973 roku po reaktywowaniu gmin[12], utworzono natomiast jej terytorialny odpowiednik, gminę Wielka Nieszawka[12].
Przypisy
- ↑ W czasie II wojny światowej przejściowo poza administracją polską.
- ↑ Od 1 sierpnia 1934 do 28 września 1954
- ↑ zarówno w woj. pomorskim z siedzibą w Toruniu (1919–39) jak i woj. pomorskim z siedzibą w Bydgoszczy (1945–50)
- ↑ Dz.U. z 1938 r. nr 29, poz. 217
- ↑ Archiwum Państwowe w Toruniu – Gminna Rada Narodowa w Podgórzu z siedzibą w Małej Nieszawce. [dostęp 2008-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ Dz.U. z 1934 r. nr 68, poz. 606
- ↑ Dz.U. z 1938 r. nr 19, poz. 150
- ↑ Dz.U. z 1950 r. nr 28, poz. 255
- ↑ Dz.U. z 1950 r. nr 48, poz. 436
- ↑ Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa
- ↑ Dz.U. z 1954 r. nr 43, poz. 191
- ↑ a b Dz.U. z 1972 r. nr 49, poz. 312
Media użyte na tej stronie
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).