Polskie Radio

Polskie Radio S.A.
Ilustracja
Państwo Polska
SiedzibaWarszawa
Adresal. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa[1]
Data założenia18 sierpnia 1925
Forma prawnajednoosobowa spółka Skarbu Państwa
PrezesAgnieszka Kamińska
Przewodniczący Rady NadzorczejJanusz Niedziela
Nr KRS0000017753
Dane finansowe
Kapitał zakładowy8 366 300 [2]
brak współrzędnych
Strona internetowa
Siedziba Polskiego Radia przy al. Niepodległości 77/85 w Warszawie
Sygnał Polskiego Radia nadawany od lat 20. XX wieku

Polskie Radio (PR) – jednoosobowa spółka Skarbu Państwa z siedzibą w Warszawie, której celem działalności jest wypełnianie zadań radiofonii publicznej w Polsce[2]. Zadaniem Polskiego Radia jest nadawanie audycji radiowych o zasięgu ogólnokrajowym i międzynarodowym.

Funkcjonuje także siedemnaście rozgłośni regionalnych Polskiego Radia – samodzielnych spółek, które nie są podległe Polskiemu Radiu S.A.

Historia Polskiego Radia

Okres międzywojenny

Zasięg rozgłośni Polskiego Radia (stan na 31 sierpnia 1939)
Ulotka z lat 30. zachęcająca do abonamentu radiowego

Pierwsza audycja radiowa została nadana z rozgłośni Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego w Warszawie 1 lutego 1925 na falach średnich (385 m)[3] ze studia w Warszawie przy ul. Narbutta 25[4]. Był to program próbny oraz eksperyment techniczny, który poprzedził oficjalne powstanie 18 sierpnia 1925 „Polskiego Radia” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością[3]. Założycielami stacji byli Zygmunt Chamiec i Tadeusz Sułowski. Spółka miała monopolistyczną koncesję na nadawanie programu radiowego na terenie całej Polski[3].

24 lutego 1925 prasa warszawska zaczęła drukować programy radiowe[5]. Polskie Radio rozpoczęło regularną emisję 18 kwietnia 1926 o godz. 17.45, słowami: Halo, halo Polskie Radio Warszawa, fale 480[3], wypowiedzianymi przez jego pierwszą spikerkę Halinę Sztompkównę. Pierwszą audycję poświęcono muzyce Fryderyka Chopina. Siedziba Polskiego Radia mieściła się w budynku Towarzystwa Kredytowego Ziemiańskiego przy ul. Kredytowej, a sygnał nadawano za pomocą anteny zlokalizowanej przy ul. Narbutta 29. W 1927 audycje nadawano z fortu przy ul. Racławickiej, gdzie na dwóch 75-metrowych masztach rozpięto 130-metrową antenę. W 1929 rozgłośnia przeniosła się do nowego studia przy ul. Zielnej 25.

W 1927 Polskie Radio pierwsze na świecie rozpoczęło międzynarodową wymianę programów. W 1929 udzielono Polskiemu Radiu nową koncesję. W maju 1931 powstała stacja nadawcza w Raszynie o mocy 120 kW – ówcześnie najsilniejsza w Europie, która pokrywała swoim zasięgiem około 90% powierzchni ówczesnej Polski. Między dwoma masztami wysokimi na 200 m rozpięto tam antenę o długości 280 m.

W początkowym okresie działalności program radiowy był nadawany jedynie przez kilka wieczornych godzin. W drugiej połowie lat 30 XX w. był nadawany już przez cały dzień, od 6.15 rano do północy. Większość czasu antenowego zajmowała muzyka. Polskie Radio utrzymywało własne chóry, zespoły kameralne i orkiestry. Najsłynniejsza była Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Warszawie (obecnie Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach) pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga[6].

Na konferencji w Lucernie 19 czerwca 1933 Polsce przyznano częstotliwości (obowiązywały od 15 stycznia 1934)[7]:

  1. Warszawa I – 230 kHz – 120 kW
  2. Wilno – 536 kHz – 16 kW
  3. Katowice – 758 kHz – 12 kW
  4. Lwów – 795 kHz – 16 kW
  5. Poznań – 868 kHz – 1,7 kW
  6. Pińsk – 1339 kHz – 5 kW
  7. Łódź – 1348 kHz – 1,7 kW
  8. Kraków – 1366 kHz – 1,7 kW
  9. Toruń – 1366 kHz – 2 kW
  10. Warszawa II – 1384 kHz – 2 kW

Na konferencji w Montreux 15 kwietnia 1939 Polsce przyznano częstotliwości (powinny obowiązywać od 4 marca 1940)[8]:

  1. Warszawa I – 223,5 kHz – 300 kW
  2. Łuck – 422 kHz – 20 kW
  3. Wilno – 534 kHz – 50 kW
  4. Baranowicze – 652 kHz – 50 kW
  5. Katowice – 852 kHz – 50 kW
  6. Lwów – 907 kHz – 50 kW
  7. Poznań – 970 kHz – 50 kW
  8. Toruń – 1150 kHz – 24 kW
  9. Kraków – 1168 kHz – 10 kW
  10. Kielce – 1465 kHz – 10 kW
  11. Lublin – 1465 kHz – 10 kW
  12. Stanisławów – 1465 kHz – 10 kW
  13. Białystok – 1483 kHz – 10 kW
  14. Gdynia – 1483 kHz – 10 kW
  15. Łódź – 1483 kHz – 10 kW
  16. Brześć nad Bugiem – 1546 kHz – 11 kW
  17. Warszawa II – 1546 kHz – 10 kW
  18. Głębokie – 1546 kHz – 10 kW

Ogółem Polskie Radio zatrudniało w 1939 około 1200 pracowników w całej Polsce. Majątek firmy według bilansu na 1 kwietnia 1939 wynosił ponad 23 mln zł. Roczne wpływy Polskiego Radia dochodziły do ponad 20 mln złotych, z czego w większości z opłat abonamentowych. Liczbę abonentów szacowano w latach 1935–1939 na 1,1 miliona[9][10].

Polskie stacje radiowe – stan na 31 sierpnia 1939
NazwaUruchomionaMoc w chwili uruchomienia
(kW)
Częstotliwość
(kHz)
Moc
(kW)
Zasięg
(km)
Uwagi
długofalowe
Warszawa I18 kwietnia 19261,2225120300
średniofalowe
Kraków15 lutego 19271,810221,7?
Poznań24 kwietnia 19271,586816?
Katowice4 grudnia 1927127581245
Wilno15 stycznia 19280,553650140
Lwów15 stycznia 19301,579550100
Łódź2 lutego 19301,513391,7?
Toruń15 stycznia 1935249682460
Warszawa II1 marca 19371013841045
Baranowicze1 lipca 19385052050120Na skali skrót „Baranow”
Łuck

42450
Tylko próby
krótkofalowe
Niepokalanów

2
Pasmo 41 m
6 stacji Ministerstwa PiT


31Moc łączna
Wóz transmisyjny używany w PR od 1939
Maszty radiowe Polskiego Radia na terenie Fortu Mokotów
Przedwojenny budynek Polskiego Radia przy ul. Zielnej 25 w Warszawie
Ulotka reklamująca radio, lata 30. XX w.

W okresie międzywojennym zaczął się okres mocnego rozwoju radiofonii w kraju, i została rozpoczęta produkcja polskich odbiorników radiowych[3]. Polskie Radio reprezentowało nowoczesny i wysoki poziom artystyczny. Radio przyciągało umysły i talenty: pisarzy, dyrygentów i aktorów[3]. Pracownikami i współpracownikami radia byli: Jan Parandowski, Janusz Korczak, Zenon Kosidowski, Jerzy Szaniawski, Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Dąbrowska, Maria Kuncewiczowa, Grzegorz Fitelberg, Zdzisław Górzyński, Władysław Szpilman, Stefan Jaracz, Aleksander Zelwerowicz[3].

II wojna światowa

6 września 1939 została zrujnowana stacja nadawcza w Raszynie, ale 7 września zaczęła nadawać Warszawa II, utworzona na dyspozycję dowódcy obrony Warszawy gen. Waleriana Czumy i cywilnego komendanta stolicy prezydenta Stefana Starzyńskiego[3]. Stacją kierował dyrektor muzyczny Polskiego Radia Edmund Rudnicki[3]. Warszawa II nadawała przemowy Stefana Starzyńskiego, dostarczała wiadomości ze świata, aktualizowała wiedzę słuchaczy na temat wydarzeń stolicy i ogłaszała alarmy lotnicze[3].

30 września władze nazistowskie przejęły rozgłośnię, skonfiskowały odbiorniki i zakazały Polakom słuchania radia[3].

1 października 1939 Polskie Radio przeszło do działalności tajnej[3].

Okres powojenny

Magnetofony wykorzystywane w PR od 1949

Powojenna historia Polskiego Radia rozpoczęła się 11 sierpnia 1944 od działalności tymczasowej rozgłośni nazywanej „Pszczółką” nadającej z bocznicy kolejowej w Lublinie[3][11]. Wszystkie urządzenia były darem rządu ZSRR[11]. W lutym 1945 Polskie Radio rozpoczęło nadawanie z kamienicy przy ul. Targowej 63[12]. Stamtąd przeniosło się w Al. Ujazdowskie 31[13].

22 listopada 1944, na mocy dekretu PKWN, stworzono Przedsiębiorstwo Państwowe „Polskie Radio”[3]. Majątek przeznaczony na działalność radia wyodrębniono z ogólnego majątku Skarbu Państwa[14]. Pierwsze powojenne miesiące i lata to okres odbudowy zniszczonych rozgłośni i uruchamianie nowych na Ziemiach Zachodnich.

W 1946 postanowiono zrekonstruować radiostację Warszawa II o mocy 10 kW[3].

W 1948 Polskie Radio zostało zmodyfikowane w Centralny Urząd Radiofonii, a następnie w Komitet ds. Radiofonii „Polskie Radio”; jako centralny organ administracji państwowej podlegało prezesowi Rady Ministrów[3].

Od 3 października 1949 nadawane były przez Polskie Radio dwa programy na całą Polskę[3].

W latach 50. Polskie Radio doświadczyło intensywnego okresu rozwoju merytorycznego i technicznego[3].

W 1956 po raz pierwszy zgłoszono polski dokument radiowy do konkursu Prix Italia[15]. Był to reportaż Jerzego Janickiego i Stanisława Ziembickiego pt. Opowieść o mariackim hejnale[15].

1 listopada 1957 zaczęło funkcjonować Studio Eksperymentalne – jedna z kilku na świecie pracowni dźwięku, muzyki elektronicznej, działająca dla kompozytorów, radia, telewizji i filmu[3].

1 marca 1958 zaczął nadawać Program III, początkowo odbierany tylko w Warszawie; dopiero od 1962 stał się programem nadawanym na całą Polskę. „Trójka” zaproponowała odmienny model niż pozostałe dwa kanały, jej adresatami stali się w szczególności studenci[3].

W 1959 po raz pierwszy polska audycja zdobyła nagrodę w konkursie Prix Italia[16]. Była to opera radiowa „Neffru”, autorstwa Zbigniewa Kopalki i Zbigniewa Wiszniewskiego[16].

W lipcu 1961 nadano pierwszą próbną audycję stereofoniczną.

W latach 60. nastąpiła rozbudowa powieści radiowej, programów dla młodzieży oraz reportażu literackiego. Na początku 1966 zaczęto nadawać programy nocne (muzyka, serwis informacyjny itd.), a w 1973 programy całodobowe[3].

W 1974 został zbudowany najwyższy na świecie maszt – o wysokości 646 metrów – i nadajnik o mocy 2000 kW w Konstantynowie koło Gąbina[3]. Polskiego Radia można było słuchać w całej Europie, w Afryce Północnej, na Wschodzie i na terytorium ówczesnego Związku Radzieckiego[3].

W latach 70. powstały nowe audycje emitowane na żywo: „Lato z Radiem” (od 1971), „Sygnały dnia” (od 1973), „Cztery Pory Roku”[3]. Autorami audycji byli: Sławomir Szof, Tadeusz Sznuk, Tadeusz Cichomski, Lesław Nowak, Antoni Mielniczuk i inni[3].

2 stycznia 1976 zaczął nadawać Program IV – stacja o charakterze edukacyjnym[3].

Po przemianach

W sierpniu 1991 zawalił się maszt radiowy w Konstantynowie. Zastąpiono go, zmodernizowaną w 1992, rozgłośnią w Raszynie[3].

29 grudnia 1992 Sejm uchwalił „Ustawę o radiofonii i telewizji”[17]: zdecydowano o podziale Państwowej Jednostki Organizacyjnej „Polskie Radio i Telewizja” na dziewiętnaście niezależnych spółek, podczas gdy telewizja została jedną spółką, Radio podzielono na Polskie Radio S. A. nadające programy ogólnopolskie oraz siedemnaście spółek regionalnych. Konsekwencją Ustawy było powstanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji[17].

31 grudnia 1993 Polskie Radio stało się spółką akcyjną Skarbu Państwa: do rejestru handlowego w Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy wpisano Spółkę Skarbu Państwa „Polskie Radio S.A.”[17].

W 1994 została powołana Informacyjna Agencja Radiowa (IAR), Centrum Kultury Ludowej przy Programie II Polskiego Radia S.A. oraz Polskie Radio Bis – następca Programu IV[3]. Polskie Radio S.A. w tym samym roku dołączyło do Europejskiej Unii Radiowej (EBU)[3].

Radiowe Centrum Nadawcze o mocy 1000 kW zostało oddane do użytku 4 września 1999 w Solcu Kujawskim[3]. W uroczystościach otwarcia udział wzięli m.in. Aleksander Kwaśniewskiprezydent RP oraz kardynał Józef Glempprymas Polski[3].

3 lipca 2001 powołano Audytorium 17 – spółkę, której udziałowcami jest 17 Rozgłośni Regionalnych Polskiego Radia[18].

28 września 2005, z okazji osiemdziesięciolecia istnienia, Polskie Radio otrzymało Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[19]. W tym samym roku zostało uhonorowane Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy[20].

26 maja 2008 Polskie Radio Bis przekształcono w Polskie Radio Euro, by po ponad dwóch latach, 2 sierpnia 2010, powrócić do pierwszej nazwy Polskie Radio Program IV (stacje nazywano także "Czwórką").

30 lipca 2009 o godzinie 18:00 wyłączono nadajnik w Raszynie, nadający Radio Parlament na częstotliwości 198 kHz, ze względów finansowych Polskiego Radia.

Pod koniec lipca 2010 uruchomiono, z okazji 85-lecia, stronę internetową moje.polskieradio.pl[21]. 17 grudnia 2010 w Teatrze Polskim w Warszawie odbyła się gala „mojepolskieradio.pl”, będąca zwieńczeniem obchodów 85-lecia Polskiego Radia[22]. Gwiazdą specjalną wydarzenia był brytyjski muzyk Sting, który wystąpił wspólnie z Polską Orkiestrą Radiową pod dyrekcją Adama Sztaby[22]. Współorganizatorem wydarzenia był Program Drugi Telewizji Polskiej (TVP2)[22].

27 grudnia 2010 uruchomiono informacyjny kanał internetowy Polskie Radio 24[23]. Według danych podawanych rok po jego starcie, wśród wszystkich kanałów znajdujących się w serwisie moje.polskieradio.pl, Polskie Radio 24 zajmowało piąte miejsce pod względem słuchalności, tuż za głównymi antenami Polskiego Radia[23].

18 stycznia 2011 o godzinie 23:00 rozpoczęto regularny przekaz Radia na Wizji[24].

25 września 2011 odbyło się uroczyste otwarcie nowego studia koncertowego imienia Władysława Szpilmana[25]. Pianista ten związany był z Polskim Radiem od 1935[25]. Był ostatnią osobą, która przed przerwą związaną z II wojną światową grała na żywo w Polskim Radiu – ostatni koncert odbył się 23 września 1939[25].

Radio współpracuje z klasami dziennikarskimi XXI Liceum Ogólnokształcącego im. Hugona Kołłątaja w Warszawie.

16 listopada 2012 instytucja została wyróżniona Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” przez Ministra ON Tomasza Siemoniaka[26].

1 października 2013 Polskie Radio zaczęło nadawać swój program także w technologii DAB+[27]. Emisję cyfrową, obejmujacą swoim sygnałem Warszawę i Katowice, rozpoczęły: Jedynka, Dwójka, Trójka, Czwórka, Polskie Radio dla Zagranicy, Polskie Radio RDC, Radio Katowice, a także dotychczas nadające tylko w Internecie informacyjne Polskie Radio 24 oraz nowe muzyczne Polskie Radio Rytm[28][29].

W latach 2015-2020 kilkukrotnie zmieniał się układ rozgłośni w multipleksie DAB+. 1 kwietnia 2015 roku uruchomiono emisję Polskiego Radia Dzieciom, w listopadzie 2017 roku Radio Rytm zastąpiło Radio Chopin[30], a w październiku 2020 roku uruchomiono Polskie Radio Kierowców.

1 września 2016 roku Polskie Radio 24 zastąpiło Czwórkę na falach UKF, przejmując również od niej oficjalny tytuł Programu IV Polskiego Radia[31].

Polskie Radio jest współorganizatorem Konkursu „Książka Historyczna Roku”[32].

Ogólnopolskie rozgłośnie Polskiego Radia

Stacje nadające naziemnie

Analogowo i w DAB+

  • Polskie Radio Program I – emisja na falach długich 225 kHz, nadajniki UKF i DAB+ pokrywają ok. 95% kraju
  • Polskie Radio Program II – nadajniki UKF pokrywają ok. 60% kraju.
  • Polskie Radio Program III – nadajniki UKF pokrywają ok. 94% kraju.
  • Polskie Radio 24 (nadaje analogowo jako Program IV) – nadajniki UKF pokrywają ok. 17% kraju.
  • Polskie Radio dla Zagranicy (określana także jako Program V) – nazwa zbiorcza kilku kanałów z audycjami w językach obcych. Wybrane programy nadawane są na falach UKF lub krótkich między innymi w Stanach Zjednoczonych, Indiach, Irlandii, Australii, Wielkiej Brytanii, Litwie czy na Ukrainie, w Polsce odbiór cyfrowy.

Wyłącznie w DAB+

Sygnał DAB+ pokrywa około 40% powierzchni kraju i 49% jego ludności.

Stacje nadające przez Internet

Wszystkie rozgłośnie Polskiego Radia dostępne są w Internecie. Obok standardowych programów funkcjonuje również kilkadziesiąt specjalnych stacji tematycznych, nadawanych w ramach serwisu moje.polskieradio.pl. i player.polskieradio.pl[33].

Przekazy wideo

Na stronie internetowej Polskiego Radia dostępne są przekazy wideo ze studiów radiowych Polskiego Radia 24 oraz Czwórki – ten drugi przekaz jest okrojoną formą byłego Radia na Wizji.

Rozgłośnie Regionalne, będące dawniej częścią Polskiego Radia

Rozgłośnie Regionalne Polskiego Radia będące obecnie oddzielnymi spółkami, zrzeszone są w sieci Audytorium 17

Rozgłośnia Regionalna[34]SiedzibaRegion nadawania[34]Strona wwwStacje dodatkowe
Radio BiałystokBiałystokwojewództwo podlaskie[1]
Radio GdańskGdańskwojewództwo pomorskie[2]
Radio KatowiceKatowicewojewództwo śląskie[3]Radio OK Katowice (lokalna dla aglomeracji górnośląskiej)[35] – w latach 2011–2013
Radio KielceKielcewojewództwo świętokrzyskie[4]Folk Radio (tematyczna)
Radio KoszalinKoszalinwojewództwo zachodniopomorskie[5]Radio Słupsk (lokalna dla Słupska)[34]
Radio KrakówKrakówwojewództwo małopolskie[6]OFF Radio Kraków (tematyczna)[36]
Radio LublinLublinwojewództwo lubelskie[7]Radio Freee (lokalna dla Lublina)[34]
Radio ŁódźŁódźwojewództwo łódzkie[8]Radio Łódź Extra (program kulturalny, emisja w DAB+ i internecie)

Radio Łódź Nad Wartą (lokalne dla zachodniej części województwa łódzkiego)

Radio OlsztynOlsztynwojewództwo warmińsko-mazurskie[9]
Radio OpoleOpolewojewództwo opolskie[10]Radio Opole 2 (tematyczna)[34]
Radio Pomorza i KujawBydgoszczwojewództwo kujawsko-pomorskie[11]
Radio PoznańPoznańwojewództwo wielkopolskie[12]MC Radio (lokalna dla Poznania)[34]
Radio RzeszówRzeszówwojewództwo podkarpackie[13]
Polskie Radio RDCWarszawawojewództwo mazowieckie[14]
Radio SzczecinSzczecinwojewództwo zachodniopomorskie[15]Radio Szczecin Extra (lokalna dla Szczecina)[34]
Radio WrocławWrocławwojewództwo dolnośląskie[16]Radio RAM (dla Wrocławia)[34]
Radio Wrocław Kultura (tematyczna)[37]
Radio ZachódZielona Górawojewództwo lubuskie[17]Radio Zielona Góra (lokalna dla Zielonej Góry)[34],
Radio Gorzów (lokalna dla Gorzowa Wielkopolskiego)[34]

Studia nagraniowe i koncertowe Polskiego Radia w Warszawie

Studia nagraniowo-koncertowe:

Studia nagraniowe znajdujące się przy ul. Jacka Kaczmarskiego 59:

  • Studio S2, służące do nagrań muzyki klasycznej i filmowej[38].
  • Studio S3, otwarte w 1984[38]. Przeznaczone do nagrań różnych gatunków muzycznych[38]. Przez kilka lat było siedzibą Orkiestry Tanecznej Polskiego Radia pod dyrekcją Andrzeja Trzaskowskiego[38].
  • Studio S4/6 imienia Jerzego Wasowskiego[39], przeznaczone do nagrań muzyki rozrywkowej[38]. Dzięki stałym połączeniom reżyserni ze Studiem S1 oraz Studiem S2 istnieje możliwość nagrywania dużej orkiestry symfonicznej w technice wielośladowej[38].

Władze Polskiego Radia

Dyrektor naczelny Polskiego Radia
ZdjęcieImię i nazwiskoOkresPrzypis
1.Zygmunt Chamiec1925–05.07.1935
2.Roman Starzyński.jpgRoman Starzyński05.07.1935–05.07.1938
3.Konrad Libicki.jpgKonrad Libicki1938–1939
4.Edmund Rudnicki1939
5.Wilhelm Billig1944–1951
Przewodniczący Polskiego Radia
ZdjęcieImię i nazwiskoOkresPrzypis
6.Romuald Gadomski01.10.1951–1954
7.Tadeusz Galiński1954–1956
8.Włodzimierz Sokorski1956–08.12.1960
Przewodniczący Polskiego Radia i Telewizji
ZdjęcieImię i nazwiskoOkresPrzypis
8.Włodzimierz Sokorski08.12.1960–10.1972
9.Maciej Szczepański10.1972–08.1980
10.Józef Barecki08.1980–09.1980
11.Zdzisław Balicki25.09.1980–07.07.1981
12.Władysław Loranc07.1981–12.1982
Jerzy Bajdor (p.o.)12.1982–03.1983
13.Mirosław Wojciechowski03.1983–07.1986
14.Janusz Roszkowski07.1986–04.1989
15.Jerzy-urban.jpgJerzy Urban04.1989–09.1989
16.Andrzej Drawicz.jpgAndrzej Drawicz09.1989–07.01.1991
17.Marian Terlecki12.01.1991–22.10.1991
18.Janusz zaorski.jpgJanusz Zaorski22.11.1991–19.05.1992
19.Zbigniew Romaszewski Kancelaria Senatu 2005.jpgZbigniew Romaszewski22.05.1992–05.06.1992
(18.)Janusz zaorski.jpgJanusz Zaorski05.06.1992–31.03.1993
Prezes zarządu
ZdjęcieImię i nazwiskoOkresPrzypis
20.Krzysztof Michalski1993–05.1998
21.Stanisław Popiołek1998–2000
22.Ryszard Miazek2000–07.2002
23.Andrzej Siezieniewski07.2002–06.2006
24.Krzysztof Czabański Sejm 2017.jpgKrzysztof Czabański30.06.2006–10.01.2009
Jarosław Hasiński (p.o.)20.09.2009–19.11.2009
25.Jarosław Hasiński19.11.2009–12.07.2011
(23.)Andrzej Siezieniewski26.08.2011–08.01.2016[40]
26.Barbara Stanisławczyk.jpgBarbara Stanisławczyk08.01.2016–31.03.2017[41]
27.Jacek Sobala01.04.2017–28.08.2018
(zawieszony od 07.08.2018)
[42][43]
Andrzej Rogoyski.jpgAndrzej Rogoyski (p.o.)07.08.2018–22.11.2018
28.Andrzej Rogoyski.jpgAndrzej Rogoyski22.11.2018–22.01.2020
29.Agnieszka Kamińska22.01.2020–

Bibliografia

Przypisy

  1. Lokalizacja. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2011-08-19. [dostęp 2015-09-11].
  2. a b Statut. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2014-02-10. [dostęp 2015-09-11].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae Polskie Radio SA: Historia. W: Polskie Radio SA – Strona korporacyjna [on-line]. Redakcja Internetowa, Polskie Radio S.A.. [dostęp 22 lipca 2004]. [zarchiwizowane z tego adresu (9 lutego 2007)].
  4. Krzysztof Traczyński: Polskie Radio – Fort Mokotów. 1.11.2005.
  5. Tygodnik „To & Owo” nr 7, 14.02.2017, s. 13.
  6. Maja i Jan Łozińscy: W przedwojennej Polsce. Życie codzienne i niecodzienne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 174–175. ISBN 978-83-01-16559-8.
  7. http://search.itu.int/history/HistoryDigitalCollectionDocLibrary/4.42.43.fr.200.pdf
  8. http://search.itu.int/history/HistoryDigitalCollectionDocLibrary/4.54.43.fr.200.pdf
  9. Krzysztof Eydziatowicz: Radiofonia. Jej rozwój, organizacja i zadania. Londyn: Wydawnictwo Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, 1944.
  10. Franciszek Pawliszak (red.): Radio w Polsce w latach 1935–1938. Warszawa: 1938.
  11. a b Henryk Comte: Zwierzenia adiutanta. W Belwederze i na Zamku. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1975, s. 214.
  12. „Polskie Radio znów na Pradze” – niezwykła akcja. polskieradio.pl, 11 września 2015. [dostęp 2017-10-18].
  13. Henryk Comte: Zwierzenia adiutanta. W Belwederze i na Zamku. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1975, s. 218.
  14. Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 22 listopada 1944 o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Radio”.
  15. a b opr. Polskie Radio. Historia reportażu radiowego w pigułce. „Tygodnik Medialny Portalu MediaFM.net”. 3 (225), 2005-01-21. Kuba Wajdzik – redaktor naczelny. MediaFM.net. 
  16. a b Teatr Polskiego Radia. Dziennik Teatralny, 2006-09-28. KOPIA W SERWISIE Internet Archive.
  17. a b c 85 lat Polskiego Radia: Kalendarium. Polskie Radio S.A.
  18. Audytorium17 – Strona główna. Audytorium17 (www.audytorium17.pl). [dostęp 2015-09-11].
  19. Gloria Artis dla Polskiego Radia. WirtualneMedia.pl, 2005-09-30. [dostęp 2012-12-10].
  20. Uchwała Nr LV/1477/2005. BIP m. st. Warszawy, 2005-06-16. [dostęp 2015-09-11].
  21. Łukasz Szewczyk: Ruszyły nowe stacje Polskiego Radia. Media2.pl, 2010-07-29. [dostęp 2015-09-11].
  22. a b c Gala mojepolskieradio.pl z udziałem Stinga. Polskie Radio, 2010-12-01. [dostęp 2015-09-11].
  23. a b Magdalena Fris: Polskie Radio 24 obchodzi pierwsze urodziny. MediaFM.net, 2011-12-27. [dostęp 2015-09-11].
  24. Antoni Woźniak: Startuje Radio na Wizji – nowy produkt Polskiego Radia. FrazPC.pl, 2011-01-19. [dostęp 2015-09-11].
  25. a b c Polskie Radio: Otwarto nowe studio koncertowe imienia Władysława Szpilmana (galeria). Polskie Radio, 2011-09-25. [dostęp 2015-09-11].
  26. Wyróżnienia dla pracowników Polskiego Radia. wp.mil.pl, 2012-11-16.
  27. Polskie Radio nadaje cyfrowo. Same plusy systemu DAB+. Polskie Radio, 2013-10-01. [dostęp 2015-09-11].
  28. Polskie Radio rozpoczęło stałą emisję cyfrową w technologii DAB+. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2013-10-01. [dostęp 2015-09-11].
  29. Strona główna – Cyfrowe radio DAB – polskieradio.pl. dabplus.polskieradio.pl. [dostęp 2017-11-26].
  30. Polskie Radio Chopin. PolskieRadio.pl. [dostęp 2020-01-12].
  31. Program IV Polskie Radio 24 od września na UKF. Czwórka tylko w internecie i na DAB+. www.wirtualnemedia.pl. [dostęp 2020-01-12].
  32. Książka historyczna roku po raz ósmy!. ksiazkahistorycznaroku.pl. [dostęp 15 listopada 2015].
  33. https://player.polskieradio.pl
  34. a b c d e f g h i j Grupa radiowa A17. Audytorium17 (www.audytorium17.pl). [dostęp 2015-09-11].
  35. Radio OK Katowice. W: Informacje z regionu [on-line]. Polskie Radio Katowice, 2011-12-04. [dostęp 2012-04-30].
  36. Off Radio Kraków. off.radiokrakow.pl. [dostęp 2017-11-26].
  37. http://www.radiowroclawkultura.pl.
  38. a b c d e f g h i j k Radiowa Agencja Nagrań i Koncertów, Dział Zarządzania Studiami Nagraniowymi. Polskie Radio. [dostęp 2015-09-11].
  39. asz/bch: Studio S4/6 Polskiego Radia otrzymało imię Jerzego Wasowskiego. W: PolskieRadio.pl » Wiadomości » Informacje [on-line]. Polskie Radio SA, 31 maja 2016. [dostęp 31 maja 2016].
  40. Gk, PAP: Andrzej Siezieniewski prezesem Polskiego Radia. W: Newsweek Polska [on-line]. Ringier Axel Springer Polska., 2011-08-26 (aktualizacja: 2011-08-31). [dostęp 2016-01-08].
  41. Barbara Stanisławczyk nową prezes Polskiego Radia. 2016-01-08. [dostęp 2016-01-08].
  42. Jacek Sobala nowym prezesem Polskiego Radia. Polskie Radio, 2017-03-09. [dostęp 2017-03-10].
  43. Jacek Sobala nie jest już prezesem Polskiego Radia, Rada Mediów Narodowych odwołała go głosami posłów PiS. Polskie Radio, 2018-08-29. [dostęp 2018-08-29].

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Polskie-radio-zielna.jpg
Przedwojenny budynek Polskiego Radia, znajdujący się przy ulicy Zielnej 25
Roman Starzyński.jpg
Roman Starzyński (1890-1938) - Polish military and politician
Rozgłośnie Polskiego Radia 1939.PNG
Autor: Mix321, Licencja: GFDL
Local station of Polish Radio in 31 August 1939
Polskie Radio logotyp 2017.svg
Logotyp Polskiego Radia SA, wersja z 2017 roku
12 Podgórska Street in Toruń 1.jpg
Autor: Pko, Licencja: CC BY-SA 3.0
Dawny budynek radiostacji w Toruniu przy ul. Podgórskiej 12 z 1934 r, proj. Antoni Dygat. Przebudowany po 1945 r.
Blank television set.svg
Autor: Traced by User:Stannered, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Television set for Wikipedia userbox icons, or other things.
Konrad Libicki.jpg
Konrad Libicki (1891-1980) – Polish journalist, military and diplomat
Polskie radio magnetofony.jpg
Magnetofony wykorzystywane w Polskim Radiu w latach 50. i 60.
Maszty-radiowe-polskiego-radia.jpg
Maszty radiowe Polskiego Radia
Chevrolet Polskie Radio.jpg
Wóz transmisyjny marki Chevrolet
Barbara Stanisławczyk.jpg
Autor: Piotr Drabik, Licencja: CC BY 2.0
Barbara Stanisławczyk, polska dziennikarka i pisarka.
Zbigniew Romaszewski Kancelaria Senatu 2005.jpg
(c)
Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
, CC BY-SA 3.0 pl
Senator Zbigniew Romaszewski
Polskie-radio-sygnal.ogg
Sygnał Polskiego Radia, który był emitowany, od początku istnienia radia (przed 1939 rokiem)
Jerzy-urban.jpg
Autor: PAP, Licencja: CC0
Jerzy Urban
Andrzej Drawicz.jpg
Andrzej Drawicz (1932-1997) - a Polish essayist and translator.
Samochód Polskiego Radia przy Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu.jpg
Autor: Mateuszgdynia, Licencja: CC BY-SA 4.0
Samochód Polskiego Radia przy Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu
Andrzej Rogoyski.jpg
Autor: Gabriel Piętka / MSZ, Licencja: CC BY 3.0
Andrzej Rogoyski jako prezes Polskiego Radia podpisuje umowę z MSZ
Polskie radio samochod woz.jpg
Broadcasting car of the Polish Radio, around 1960's
Janusz zaorski.jpg
Autor: Sławek, Licencja: CC BY-SA 2.0
Janusz Zaorski - polski reżyser filmowy
Krzysztof Czabański Sejm 2017.jpg
Autor: Adrian Grycuk, Licencja: CC BY-SA 3.0 pl
Poseł Krzysztof Czabański w Sejmie
Ulotka reklamujaca radio.jpg
Autor:
AnonimowyUnknown author
, Licencja: CC0
Polskie Radio al. Niepodlegości 2017.jpg
Autor: Adrian Grycuk, Licencja: CC BY-SA 3.0 pl
Budynek Polskiego Radia przy al. Niepodległości 77/85 w Warszawie