|
— | Powstanie antyhabsburskie na Węgrzech 1672-1685 | — |
|
![Ilustracja](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0e/Thokolyi.jpg/178px-Thokolyi.jpg) Imre Thököly |
Czas | 1672 |
Miejsce | ziemie Górnych Węgier (obecnie Słowacja) |
Terytorium | Węgry |
Wynik | zwycięstwo Habsburgów |
Strony konfliktu |
---|
|
Dowódcy |
---|
Imre Thököly | Leopold I Habsburg |
|
Siły |
---|
|
Straty |
---|
|
brak współrzędnych |
---|
Powstanie Thökölyego – jedno z węgierskich powstań mające miejsce w latach 1672−1685, w okresie walk Węgrów z dominacją Habsburgów.
W roku 1672 w północno-wschodnich Węgrzech doszło do wystąpień chłopów przeciwko wojskom cesarskim. Na czele powstańców stanął książę Emeryk Thököly (Imre Thököly). Po opanowaniu szeregu miast, Thököly założył własne państwo ze stolicą w Koszycach, w którym rządził 7 lat. W roku 1683 książę przyjął zwierzchnictwo Turcji, z którą sprzymierzył się przeciwko Cesarstwu. Po bitwie wiedeńskiej, Thököly skontaktował się z królem Janem III Sobieskim oferując koronę węgierską jego synowi Jakubowi. Po ekscesach wojsk litewskich w Górnych Węgrzech (Słowacja) Thököly ponownie związał się z Turcją i uderzył na wojska Sobieskiego zmuszając je w 1683 do powrotu do Polski[1]. Po naradzie wojennej 6 grudnia pod Preszowem postanowiono zostawić na Słowacji tylko Litwinów z częścią piechoty i dragonii koronnej, jednak i te wojska zmuszone zostały opuścić Słowację na początku 1684[2]. W roku 1685, w wyniku podstępu, Turcy aresztowali księcia, co spowodowało przejście na stronę cesarską 17 tysięcy kuruców. Po zakończeniu niewoli książę nie był już w stanie podjąć nowej walki, gdyż cały kraj zajęty został przez Habsburgów. Powstanie zakończyło się porażką powstańców.
W literaturze węgierskiej i słowackiej często określane jest jako powstanie Kuruców. Pierwszym powstaniem było Powstanie Dozsy w 1514 a ostatnim Powstanie Rakoczego w latach 1703–1711[3][4].
Przypisy
- ↑ Zygmunt Ryniewicz Leksykon bitew świata , Warszawa 2008, s. 518.
- ↑ Janusz Sikorski Polskie tradycje wojskowe. Tradycje walk obronnych z najazdami Niemców, Krzyżaków, Szwedów, Turków i Tatarów. , Warszawa 1990, s.424.
- ↑ Kuruc najpierw był krzyżowcem
- ↑ Praca zbiorowa Dzieje świata. Chronologiczny przegląd ważniejszych wydarzeń. , Warszawa 1990, s.157.
Bibliografia
- Zygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata, Wyd. Almapress. Warszawa 2004.
- Zbigniew Wójcik, Historia powszechna XVI - XVII wieku, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1968, str. 460
- Felczak Wacław, Historia Węgier, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Warszawa 1983, str. 152
Antyhabsburskie powstania na Węgrzech