Ramiro II
| ||||
| ||||
![]() | ||||
Król Leónu | ||||
Okres | od 931 do 951 | |||
Poprzednik | Alfons IV Mnich | |||
Następca | Ordoño III | |||
Dane biograficzne | ||||
Dynastia | Perez | |||
Data urodzenia | ok. 900 | |||
Data śmierci | 951 | |||
Ojciec | Ordoño II | |||
Matka | Elvira | |||
Żona | Adosinda Osóreza od ok. 925 do 930 | |||
Dzieci | Beremund Teresa Ordoño III | |||
Żona | Urraka z Pampeluny od 932 | |||
Dzieci | Sancho I Gruby Elwira |
Ramiro II (ur. ok. 900, zm. 951) – syn Ordona II, król Leónu w latach 931-951.
Pierwotnie był tytularnym królem jedynie małej części Asturii. Zyskał koronę Leónu (i Galicji) po tym jak jego brat - Alfonso IV abdykował w 931. Kontynuował politykę swego ojca polegającą na stopniowym zdobywaniu ziemi - w 935[1] roku zdobył Madryt. Ramiro był też twórcą przymierza między Nawarrą, Aragonią i Leónem, dzięki któremu w 939, w bitwie pod Simancas pokonano muzułmanów. Pozwoliło to na przesunięcie granicy królestwa z Duero do Tormes.
W ostatnich latach swoich rządów Ramiro musiał zgodzić się na kastylijską niepodległość pod rządami hrabiego Fernána (Ferdynanda) Gonzáleza. W 950 jeszcze raz poprowadził wyprawę przeciwko muzułmanom i pokonał ich w bitwie pod Talavera de la Reina.
Był dwukrotnie żonaty:
- ok. 925 ożenił się z Adosindą Osórezą (córką hrabiego Gutierresa Osóreza i Aldonça Gutiérrez). "Rozwiedli" się w 930. Ich dzieci:
- infant Beremund z Leónu (930-941),
- infantka Teresa z Leónu,
- infant Ordoño III z Leónu (ok. 926-955).
- w 932 poślubił Urrakę z Pampeluny (córkę Sancha I z Nawarry). Ich dzieci:
Przypisy
- ↑ Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie - Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 261. ISBN 978-83-7425-697-1.
|
Media użyte na tej stronie
Autor: Heralder, Licencja: CC BY-SA 3.0
Coat of Arms (and Shield) of León , 1230-1284
Retrato imaginario del rey Ramiro II de León (c.898-951). Fue hijo del rey Ordoño II de León y de la reina Elvira Menéndez. Luchó contra los musulmanes y derrotó a las huestes del califa omeya Abderramán IIIen la batalla de Simancas, librada en el año 939.