Raoul Ubac
Imię i nazwisko | Rudolf Gustav Maria Ernst Ubach |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 31 sierpnia 1910 |
Data i miejsce śmierci | 22 marca 1985 |
Dziedzina sztuki | fotografia, malarstwo |
![]() |
Raoul Ubac, właśc. Rudolf Gustav Maria Ernst Ubach (ur. 31 sierpnia 1910 w Malmedy[1][2], zm. 22 marca 1985 w Dieudonné) – belgijsko-francuski[3][4] fotograf, malarz, grafik i rzeźbiarz surrealistyczny, członek École de Paris.
Życiorys
Urodził się w Malmedy, ale wychowywał także w Kolonii i Frankfurcie. Jego matka była Belgijką, ojciec Niemcem. W 1926 Ubac zmienił imię: zrezygnował z niemieckiego Rudolfa na rzecz francuskiego imienia Raoul. W 1929 przeczytał Manifest surrealizmu, który wywarł na nim duże wrażenie. Tego samego roku zaczął studiować literaturę na Uniwersytecie Paryskim oraz poznał André Bretona. Pod wpływem kontaktu z artystami z Montparnasse i za namową Ottona Freundlicha porzucił studia na rzecz sztuk wizualnych. Na zaproszenie Freundlicha wyjechał do Kolonii, gdzie zaczął fotografować, co stało się na krótko źródłem jego utrzymania[3]. W 1932 studiował rysunek i fotografię na tamtejszej Werkschule[3][5]. Rok później poznał Mana Raya, który zachęcił Ubaca do dalszych eksperymentów z fotografią, szczególnie z solaryzacją[6].
Pierwszą istotną serią prac Ubaca jest zbiór fotografii, obrazów i rysunków z 1932 przedstawiających kamienie zgromadzone na Hvarze, które przypominają ludzkie sylwetki[3][2]. Powiązanie nieożywionych obiektów z ożywionymi stało się później cechą charakterystyczną twórczości Ubaca[3]. W serii aktów fotograficznych, których modelem była jego żona, Agathe Schmidt, Ubac z kolei eksperymentował ze światłem[2].
W 1934 przeniósł się na stałe do Paryża. Tego samego roku zilustrował tomik poezji Camille'a Bryen; obaj artyści także zaangażowali się w surrealistyczną akcję plakatową Affichez vos poèmes, affichez vos images[2]. Fotografie Ubaca często pojawiały się w periodyku surrealistów „Minotaure”, obok prac Brassaïa, Jacques-André Boiffarda i Eugène Atgeta[5][7]. Najważniejszym surrealistycznym dziełem Ubaca był cykl kolaży Penthesilea (1937–1939), inspirowany sztuką Heinricha von Kleista o Amazonce Pentezylei. W Penthesilei Ubac wykorzystał wcześniejsze zdjęcia, do których pozowała jego żona, które poddał m.in. technice solaryzacji i montażu. W 1939 stworzył własną technikę obróbki negatywów fotograficznych ogniem; prace, które powstały w jej wyniku nazwał brûlages[2].
Po wybuchu II wojny światowej, Ubac wraz z żoną i René Magrittem schronili się w Carcassonne, jednak w 1940 zmuszono ich do wyjazdu do Brukseli. Tam artyści razem wydali dwie edycje publikacji L'invention collective. W drugim wydaniu Ubac opublikował tekst Les pièges à lumière, w którym opisywał zmianę percepcji wzrokowej pod wpływem fotografii. W 1942 Ubec powrócił do Paryża, a w 1945 porzucił fotografię na rzecz malarstwa, rzeźby i rysunku[2]. W jego obrazach z lat 50. pojawiła się antropomorficzna architektura. W latach 60. Ubac zaczął interesować się pracą z łupkiem, który włączał także do prac malarskich[5]. Jego twórczość na polu fotografii popadła w zapomnienie do lat 70[2].
Zmarł 22 marca 1985 w Dieudonné[1][8].
Przypisy
- ↑ a b Ubac, Raoul. Benezit Dictionary of Artists, www.oxfordartonline.com, DOI: 10.1093/benz/9780199773787.001.0001/acref-9780199773787-e-00186619 [dostęp 2019-12-28] (ang.).
- ↑ a b c d e f g Leenaerts ↓, s. 1568.
- ↑ a b c d e Leenaerts ↓, s. 1567.
- ↑ Raoul Ubac, Centre Pompidou [dostęp 2019-12-28] (fr.).
- ↑ a b c Raoul UBAC, Selected works, Fondation Marguerite et Aimé Maeght. Modern Art et Contemporary [dostęp 2019-12-28] [zarchiwizowane z adresu 2019-12-28] (ang.).
- ↑ Leenaerts ↓, s. 1567–1568.
- ↑ Portrait Dans un Miroir, www.metmuseum.org [dostęp 2019-12-28] (ang.).
- ↑ Leenaerts ↓, s. 1569.
Bibliografia
- Danielle Leenaerts: Raoul Ubac. W: Encyclopedia of Twentieth-Century Photography, 3-Volume Set. Lynne Warren (red.). Routledge, 2005. ISBN 978-1-135-20543-0. (ang.).
Media użyte na tej stronie
Autor: Michel-georges bernard, Licencja: CC BY-SA 3.0
Signature du peintre Raoul Ubac, scan d'après lettre adressée à l'User.
This signature is believed to be ineligible for copyright and therefore in the public domain because it falls below the required level of originality for copyright protection both in the United States and in the source country (if different). In this case, the source country (e.g. the country of nationality of the signatory) is believed to be France. Cette image ou le texte qui y est représenté est seulement composé de formes géométriques simples et de texte. Elle n’atteint pas le seuil d'originalité nécessaire pour la protection du droit d’auteur, et est donc du domaine public.
See autographs of Magritte (Commons, 29 août 2007) and Picasso (Commons, 30 décembre 2007)