Regina Fleszarowa
Regina Fleszarowa w 1935 roku | |
Pełne imię i nazwisko | Regina Zofia Danysz-Fleszarowa |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 28 marca 1888 |
Data i miejsce śmierci | 30 czerwca 1969 |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | geograf, geolog |
Narodowość | polska |
Odznaczenia | |
Regina Danysz-Fleszarowa ps. Elżbieta, Agnieszka (ur. 28 marca 1888 w Wiszniowie (obecnie Wiśniew)[1], zm. 30 czerwca 1969 w Gdyni[2]) – polska działaczka społeczna i polityk, senator IV kadencji w II RP (1935–1938), współzałożycielka Stronnictwa Demokratycznego, z wykształcenia geograf i geolog.
Życiorys
Urodziła się w rodzinie Piotra[1], właściciela ziemskiego, i Zofii z Zawadzkich[1]. Wczesne dzieciństwo spędziła głównie w Brusowie k. Ryk. Do szkół uczęszczała w Siedlcach, Warszawie i Kijowie[1]. W 1906 rozpoczęła studia w Zurychu[1], jednak naukę kontynuowała na Sorbonie, gdzie w 1913 jako pierwsza Polka i jedna z pierwszych Europejek uzyskała doktorat z dziedziny nauk geologicznych. W 1912 podjęła pracę u Eugeniusza Romera.
Po zakończeniu I wojny światowej zatrudniona m.in. w Ministerstwie Wyznań i Oświecenia Publicznego (zajmowała się dokształcaniem nauczycieli), a później również jako bibliotekarz w Państwowym Instytucie Geologicznym. Była redaktorem Bibliografii Geologicznej Polski (Bibliographie Géologique de Pologne). Wykładała geografię w Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1926 do 1930 pracowała jako redaktor pisma Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego „Ziemia”. Zasiadała w Komisji Geograficznej Polskiej Akademii Umiejętności[1].
W 1935 została mianowana przez prezydenta Mościckiego senatorem IV kadencji, którym pozostała do 1938. Krytyczna wobec autorytarnych prądów dominujących w OZN zaangażowała się w 1937 w tworzenie klubów demokratycznych. Od wiosny 1939 należała do Stronnictwa Demokratycznego. Pozostawała członkiem jego najwyższych władz. Była kandydatką wspólnej listy PPS i SD na radną Warszawy w wyborach samorządowych 1938.
W czasie II wojny światowej związana z podziemiem. Pozostawała członkiem SD, znajdowała się w kręgu grupy popierającej działania rządu emigracyjnego w Londynie („Prostokąt”). Pomagała ukrywać się i przechodzić na „aryjską stronę” warszawskim Żydom.
Po 1945 nie uczestniczyła w polityce poza krótkim okresem zasiadania w Radzie Warszawy w latach 1946–1948. Do końca życia pozostawała czynna zawodowo. Zmarła podczas urlopu w Gdyni[2]. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera T-1-8)[3].
W 1913 wzięła ślub z oficerem Albinem Fleszarem (1888–1916). Mieli syna Mieczysława (ur. 1915), pozostającego po 1945 na emigracji w Wielkiej Brytanii. Jego ojcem chrzestnym został Leopold Lis-Kula.
Ordery i odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy I kl. (7 marca 1960)[2]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1945)
- Złoty Krzyż Zasługi (trzykrotnie: 9 listopada 1932[4], 19 lipca 1946[5], 1956)
- Medal Niepodległości (12 marca 1931)[6]
Wybrane publikacje
Była encyklopedystką. Została wymieniona w gronie 180 edytorów pięciotomowej Ilustrowanej encyklopedii Trzaski, Everta i Michalskiego, gdzie napisała hasła o tematyce geograficznej[7]. Napisała:
- Étude critique d'une carte ancienne de Pologne dressée par Stanislas Staszic (1806), Paryż 1913 (praca doktorska),
- Geografja dawnych ziem Polski: książka do czytania polecona przez Wydział Pedagogiczny Polskiej Macierzy Szkolnej w Warszawie, Warszawa–Lublin 1918,
- Polska, kraj i ludzie: popularna książka do samokształcenia, Warszawa 1922.
Przypisy
- ↑ a b c d e f Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 131 .
- ↑ a b c Zbigniew Wójcik. Regina Danysz-Fleszarowa 1888–1969. „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”. 15/4, s. 791–796, 1970.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: ALBIN FLESZAR, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-03-29] .
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 297 „za zasługi na polu pracy naukowej oraz przy zorganizowaniu i uporządkowaniu biblioteki Państwowego Instytutu Geologicznego”.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 25, poz. 115 „za gorliwą i wydajną pracę”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 100 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Trzaska 1939 ↓.
Bibliografia
- (red. oprac. Maciej Łukasiewicz, Henryk Wosiński), Życiorysy pisane wśród ludzi: kobiety-działaczki Stronnictwa Demokratycznego, Warszawa 1980.
- Album senatu i sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz sejmu śląskiego: kadencja 1935–1940, Kraków 1936.
- Trzaska: Katalog wydawnictw Trzaski, Everta i Michalskiego. Warszawa: Trzaska, Evert i Michalski, 1939.Sprawdź autora:1.
- Katalog Biblioteki Narodowej
Media użyte na tej stronie
Baretka: Złoty Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) – III RP (1992).
Senator IV kadencji Senatu w II RP (1935–1938)
Baretka: Order Sztandaru Pracy I klasy
Autor: Lukasz2, Licencja: CC BY 4.0
Nagrobek na cmentarzu Powązkowskim