Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzn

Polska
Ilustracja
Herb Polski
PrzydomekBiało-czerwoni, Orły
ZwiązekPolski Związek Piłki Nożnej
Sponsor technicznyNike
TrenerPaulo Sousa
(od 2021)
Skrót FIFAPOL
Ranking FIFASteady2.svg 19. (1559 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu EloIncrease2.svg 22. (1808 pkt.)[a]
Zawodnicy
KapitanRobert Lewandowski
(od 2014)
Najwięcej występówRobert Lewandowski (118)
Najwięcej bramekRobert Lewandowski (66)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Węgry 1:0 (1:0) II Rzeczpospolita Polska
(Budapeszt, Węgry; 18.12.1921)
Najwyższe zwycięstwo
 Polska 10:0 (4:0) San Marino 
(Kielce, Polska; 01.04.2009)
Najwyższa porażka
 Dania 8:0 (4:0) Polska
(Kopenhaga, Dania; 26.06.1948)
Medale
Igrzyska olimpijskie
Gold medal.svg1972
Silver medal.svg1976, 1992
Mistrzostwa świata
Bronze medal world centered-2.svg1974, 1982
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 18 lutego 2021.

Reprezentacja Polski w piłce nożnej mężczyzndrużyna piłkarska reprezentująca Rzeczpospolitą Polską w zawodach międzynarodowych. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Piłki Nożnej, organ zarządzający piłką nożną w Polsce. W reprezentacji mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Drużyna potocznie nazywana jest Biało-czerwonymi. Selekcjonerem zespołu od 21 stycznia 2021 jest Paulo Sousa.

Reprezentacja Polski swój pierwszy mecz międzypaństwowy rozegrała w 1921 przeciwko Węgrom. Głównym stadionem, na którym podejmuje rywali w roli gospodarza, jest obecnie Stadion Narodowy w Warszawie. Z kolei jedynym obiektem posiadającym nadane przez PZPN miano narodowego jest Stadion Śląski w Chorzowie.

Polska bierze udział w rozgrywkach Pucharu Świata FIFA (mistrzostw świata) oraz mistrzostw Europy UEFA (EURO), które odbywają się naprzemiennie co dwa lata. Uczestniczyła w ośmiu z dwudziestu jeden turniejów finałowych MŚ oraz w trzech z piętnastu turniejów finałowych ME. Najlepszym wynikiem Polski w turnieju FIFA jest dwukrotnie trzecie miejsce osiągnięte w 1974 i 1982, a w ME – ćwierćfinał w 2016. W 1974 polski napastnik Grzegorz Lato został królem strzelców MŚ (7 trafień). W 2012 Polska wraz z Ukrainą organizowała ME 2012.

W przeszłości Polacy, w ramach reprezentacji A, sześciokrotnie brali również udział w turniejach olimpijskich, zdobywając w nich mistrzostwo w 1972 oraz wicemistrzostwo w 1976. Od 1992 w IO startują jednak tylko reprezentacje do lat 23 (w tej kategorii Polacy sięgnęli po wicemistrzostwo w 1992).

Reprezentacja błędnie nazywana jest również często kadrą, która jest szerszym pojęciem. Kadra powoływana jest przez właściwego trenera lub selekcjonera w kategorii klubu, okręgu lub związku i stanowi bazę do wyłonienia reprezentacji. Z kolei reprezentacja to grupa wyłoniona spośród członków kadry, czynnie uczestnicząca w rozgrywce sportowej[1].

Historia

1921–1939: Początki

Reprezentacja Polski przed swoim pierwszym meczem w historii, 18 grudnia 1921.
Mecz Brazylii i Polski podczas MŚ 1938.

Koncepcja utworzenia piłkarskiej reprezentacji Polski pojawiła się w 1919 podczas założycielskiego zgromadzenia Polskiego Związku Piłki Nożnej. Za jeden ze swoich głównych celów władze PZPN postawiły sobie udział drużyny narodowej w turnieju piłkarskim igrzysk olimpijskich w Antwerpii. Planom olimpijskiego debiutu przeszkodziła jednak agresja bolszewicka, dlatego ze startu zrezygnowano[2]. Swój inauguracyjny pojedynek międzypaństwowy Biało-Czerwoni rozegrali dopiero 18 grudnia 1921 na stadionie Hungária körúti w Budapeszcie, w towarzyskim meczu przeciwko Węgrom, zakończonym porażką 0:1.

Pierwsze zwycięstwo Polacy odnieśli 28 maja 1922 w towarzyskiej potyczce na Stadionie w Sztokholmie nad Szwecją (2:1), a historyczną premierową bramkę uzyskał z rzutu karnego Józef Klotz. 20 kwietnia 1923 PZPN stał się członkiem FIFA podczas kongresu tej organizacji w Genewie. W maju 1924 reprezentacja Polski zadebiutowała na światowej imprezie – Letnich Igrzyskach Olimpijskich. W Paryżu Polacy rozegrali jedno spotkanie, ulegając Węgrom 0:5. W październiku 1933 Biało-Czerwoni po raz pierwszy przystąpili do eliminacji mistrzostw świata, w których walczyli z Czechosłowacją. W pierwszym spotkaniu na warszawskim Stadionie WP goście okazali się lepsi, zwyciężając 2:1. Bramkę dla Polski zdobył Henryk Martyna z rzutu karnego. Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zakazało polskim piłkarzom wyjazdu do Pragi na mecz rewanżowy.

Cztery lata później, w eliminacjach MŚ 1938 Polacy wyeliminowali Jugosławię[3]. Debiut w finałach mistrzostw świata miał miejsce 5 czerwca 1938 na Stade de la Meinau w Strasburgu w przegranym po dogrywce 5:6 spotkaniu 1/8 finału z Brazylią. W 1936 Polacy prowadzeni przez Józefa Kałużę wywalczyli 4. miejsce w turnieju olimpijskim w Berlinie. Największą gwiazdą przedwojennej reprezentacji był Ernest Wilimowski, zdobywca czterech goli w jednym meczu MŚ, co pozostawało rekordem mundiali do 1994. Sukcesem polskiej reprezentacji było również pokonanie w sierpniu 1939 wicemistrzów świata Węgrów 4:2.

1947–1970

Pierwszy po II wojnie światowej mecz polska reprezentacja rozegrała 11 czerwca 1947 w Oslo, przegrywając 1:3 z Norwegią. Największym sukcesem Polaków w pierwszych powojennych latach było towarzyskie zwycięstwo 3:1 nad jedną z czołowych wówczas drużyn europejskich, Czechosłowacją (1948). W tym samym roku, 26 czerwca 1948 w Kopenhadze reprezentacja Polski doznała najwyższej porażki w swojej historii, przegrywając z Danią 0:8[4].

Do połowy lat 50. reprezentacja narodowa rozegrała tylko jedno spotkanie o wyższą stawkę. Doszło do niego w 1952 w 1/8 finału igrzysk olimpijskich w Finlandii przeciwko Danii, a zakończył się on porażką 0:2 (wcześniej Polska pokonała występujący w kategorii amatorskiej zespół Francji). Jednym z najważniejszych piłkarzy w składzie reprezentacji był wówczas Gerard Cieślik. Polska miała przystąpić do eliminacji MŚ 1954, ale po wylosowaniu Węgier (jednej z najsilniejszych drużyn na świecie) wycofała się. Dnia 2 marca 1955 w Wiedniu PZPN przystąpił do nowo zawiązanej Europejskiej Unii Piłkarskiej.

W 1957 drużyna prowadzona m.in. przez Henryka Reymana rywalizowała ze Związkiem Radzieckim o awans do finałów MŚ 1958. Po porażce w Moskwie i rewanżowej wygranej w Chorzowie, w dodatkowym meczu na neutralnym terenie w Lipsku Polacy przegrali i nie wystąpili w MŚ. W 1959 zespół zadebiutował w eliminacjach do Pucharu Narodów Europy 1960, przegrywając rywalizację z Hiszpanią. Jesienią powodzeniem zakończyły się z kolei eliminacje do IO 1960, w których Polacy nie wyszli z grupy. Ważną postacią zespołu był wówczas napastnik Ernest Pol.

W 1961 reprezentacja Polski wzięła udział w eliminacjach do MŚ 1962, przegranych po dwumeczu z Jugosławią. Rok później Polacy dwukrotnie przegrali z Irlandią Północną w eliminacjach Pucharu Narodów Europy 1964. 4 września 1963 w Szczecinie Polacy pokonali Norwegów 9:0, co przez następne 45 lat było najwyższym zwycięstwem polskiego zespołu. Swojego pierwszego gola w reprezentacji strzelił wtedy Włodzimierz Lubański, czołowa postać tej drużyny w kolejnych latach. Polska przegrała również kolejne eliminacje, tym razem do MŚ 1966. W decydującym meczu uległa w Rzymie Włochom 1:6.

W następnych latach piłkarze zaliczali kolejne przegrane eliminacje, kolejno do PNE 1968 oraz IO 1968. W 1969 w zespole pojawił się Kazimierz Deyna. Pomimo obecności w składzie kilku klasowych graczy, Polska nie przebrnęła fazy eliminacji MŚ 1970.

1970–1986

Kazimierz Górski (z prawej) podczas spotkania z dziennikarzami (1985).

Początek nowej dekady stał się początkiem serii sukcesów polskiego futbolu. Jesienią 1970 ze stanowiskiem selekcjonera kadry narodowej pożegnał się ostatecznie Ryszard Koncewicz. 1 grudnia władze PZPN po raz drugi powierzyły tę funkcję Kazimierzowi Górskiemu, tym razem miał podejmować samodzielne decyzje (wcześniej był członkiem trzyosobowego kapitanatu). Pierwszym sprawdzianem były rozgrywane równolegle eliminacje ME 1972 oraz IO 1972. W tych pierwszych Polacy zanotowali kolejną porażkę[5], lepiej wiodło im się w meczach o awans na olimpiadę w Monachium. W decydujących o promocji Polski spotkaniach zawodnicy Górskiego pokonali Bułgarów, a amatorska reprezentacja Hiszpanii z nimi zremisowała. W pierwszej rundzie igrzysk Polacy odnieśli komplet zwycięstw, pokonując Kolumbię, Ghanę i Niemcy Wschodnie. W drugiej rundzie zremisowali z Danią oraz pokonali Związek Radziecki i Maroko. W rozegranym 10 września 1972 finale Polacy wygrali z drużyną Węgier 2:1 i zdobyli tytuł mistrza olimpijskiego. Kazimierz Deyna z 9 bramkami został królem strzelców turnieju. Po powrocie do kraju wszyscy piłkarze kadry i trenerzy zostali odznaczeni Złotymi Odznakami PZPN, a władze centralne związku podjęły uchwałę o ustanowieniu 10 września „Dniem Polskiego Piłkarza”[6].

(c) Bundesarchiv, Bild 183-N0706-0039 / Mittelstädt, Rainer / CC-BY-SA 3.0
Polacy w meczu o 3. miejsce mistrzostw świata, lipiec 1974.
(c) Bundesarchiv, Bild 183-N0706-0040 / Mittelstädt, Rainer / CC-BY-SA 3.0
Grzegorz Lato w walce o piłkę z Marinho Chagasem, lipiec 1974.

W 1973 Polacy rywalizowali z Walijczykami i Anglikami o awans do MŚ 1974. Eliminacje rozpoczęli od przegranej w Cardiff, natomiast w kolejnym meczu, 6 czerwca 1973 na Stadionie Śląskim w Chorzowie pokonali faworyzowanych Anglików 2:0. Jesienią w rewanżowym spotkaniu z Walią zwyciężyli 3:0 i do awansu potrzebowali już tylko remisu w Londynie[7]. Mecz na Wembley zakończył się remisem 1:1 po bramce Jana Domarskiego. Znacznie więcej okazji do zdobycia bramki mieli gospodarze, lecz dzięki skutecznej postawie bramkarza Jana Tomaszewskiego, który otrzymał po meczu przydomek Człowieka, który zatrzymał Anglię, udało im się uzyskać tylko jedno trafienie. Mundial Biało-Czerwoni rozpoczęli od wygranej z Argentyną 3:2. W kolejnych spotkaniach ograli Haiti 7:0 oraz wicemistrzów świata Włochów 2:1. W drugiej rundzie okazali się lepsi od Szwedów (1:0) i Jugosłowian (2:1). W spotkaniu ze Szwecją Tomaszewski obronił rzut karny wykonywany przez Staffana Tappera. O awansie do finału decydował mecz Polski z Niemcami Zachodnimi. Toczył się on w trudnych warunkach, na zalanym po ulewnym deszczu boisku – z tego względu spotkanie to przeszło do historii jako Mecz na wodzie (niem. Wasserschlacht von Frankfurt). Tomaszewski znów obronił rzut karny, tym razem wykonywany przez Uliego Hoeneßa. Na kwadrans przed końcem decydujące trafienie uzyskał Gerd Müller. Polacy tym samym odpadli z rywalizacji o złoty medal. Kilka dni później, w grze o 3. miejsce polscy piłkarze pokonali obrońców tytułu, drużynę Brazylii 1:0 po golu Grzegorza Laty, który z 7 bramkami został królem strzelców turnieju. Prócz niego, do najlepszych zawodników mistrzostw zaliczano Deynę i Roberta Gadochę[8].

Niepowodzeniem dla Polaków zakończyły się kolejne eliminacje do ME 1976 w silnie obsadzonej grupie m.in. z Włochami i Holandią. 10 września 1975 drużyna Górskiego wygrała u siebie z wicemistrzami świata Holendrami 4:1. W rewanżu w Amsterdamie lepsi okazali się jednak Pomarańczowi, którzy wygrali 3:0. Oba mecze Polaków z Włochami zakończyły się wynikiem bezbramkowym. Latem 1976 Polacy wzięli udział w IO 1976 w Montrealu, w których jako obrońcy tytułu mieli zapewniony udział. Na inaugurację bezbramkowo zremisowali z Kubą, potem pokonali kolejno Iran, Koreę Północną, a w półfinale amatorską Brazylię. W finałowym spotkaniu z Niemcami Wschodnimi przegrali 1:3 i zdobyli ostatecznie srebrny medal. Andrzej Szarmach z 6 bramkami został królem strzelców turnieju. Wyniki zmagań uznano w kraju za porażkę i w tej atmosferze Kazimierz Górski odszedł ze stanowiska.

Nowym selekcjonerem wybrano Jacka Gmocha. W eliminacjach do MŚ 1978 Biało-Czerwoni tylko raz stracili punkty (po remisie 1:1 w ostatnim spotkaniu z Portugalią). Na turniej finałowy do Argentyny jechali z aspiracjami sięgającymi mistrzowskiego tytułu. W meczu otwarcia z broniącymi złota Niemcami Zachodnimi zremisowali 0:0. W kolejnych spotkaniach piłkarze wygrali z Tunezją 1:0 i z Meksykiem 3:1, dzięki czemu awansowali do drugiej rundy mistrzostw. Trafili w niej do grupy z gospodarzami turnieju Argentyną oraz z Peru i Brazylią. Mecz z Argentyńczykami przegrali 0:2, nie wykorzystując rzutu karnego. Mecz z Peru wygrali 1:0, a w kolejnym ulegli 1:3 Brazylijczykom i zostali ostatecznie sklasyfikowani poza strefą medalową. Gmocha obarczono odpowiedzialnością za słaby względem wysokich oczekiwań występ reprezentacji[9] i wkrótce potem opuścił stanowisko.

Kolejnym selekcjonerem władze PZPN wybrały Ryszarda Kuleszę. Pod jego kierunkiem drużyna przystąpiła do eliminacji EUROPA 80. Tak jak cztery lata wcześniej, decydujące były spotkania ze znów będącymi wicemistrzami świata Holendrami. W Chorzowie gospodarze wygrali 2:0, lecz po stratach punktowych w meczach z NRD, w ostatnim spotkaniu eliminacji w Amsterdamie Polacy musieli wygrać. Długo utrzymywał się korzystny wynik, jednak mecz ostatecznie zakończył się remisem 1:1. W ostatnim meczu tej fazy Holendrzy pokonali Niemcy Wschodnie, zdobywając promocję do finałów ME. Po wydarzeniach afery na Okęciu Kulesza w grudniu 1980 przestał pełnić funkcję selekcjonera, a zastąpił go Antoni Piechniczek.

W 1981 zawodnicy wznowili grę w eliminacjach hiszpańskiego mundialu. W maju w Chorzowie pokonali NRD, ponownie lepsi okazali się w październikowym spotkaniu rewanżowym w Lipsku. Awans Polacy zapewnili sobie po wygranej z Maltą. W międzyczasie pokonali też 2:1 w towarzyskim spotkaniu w Buenos Aires obrońców tytułu, Argentyńczyków. Premierowy pojedynek MŚ 1982 z Włochami zakończył się bezbramkowym remisem, podobnie jak następne spotkanie z Kamerunem. W ostatnim meczu pierwszej rundy z Peru Polacy wygrali 5:1. W drugiej rundzie ich przeciwnikami byli Belgowie i Związek Radziecki. W wygranym 3:0 meczu z Belgami wszystkie trzy bramki zdobył Zbigniew Boniek. Decydujące o awansie do półfinału spotkanie z ZSRR zakończyło się bezbramkowym remisem, co premiowało do dalszej gry Polaków. W grze o finał nie byli oni jednak w stanie zatrzymać Włochów (0:2), przyszłych mistrzów świata, a zwłaszcza Paolo Rossiego, autora dwóch bramek. 10 lipca w Alicante drużyna Piechniczka zmierzyła się z Francuzami w spotkaniu o 3. miejsce, które zakończył się zwycięstwem Polski 3:2.

Drużyna słabo zagrała się w eliminacjach ME 1984 wygrywając tylko jeden mecz. Sukcesem po raz czwarty z rzędu zakończyły się za to eliminacje MŚ 1986. W decydującym spotkaniu we wrześniu 1985 Polacy bezbramkowo zremisowali z Belgią, co premiowało ich awansem do finałów. W listopadzie w towarzyskim spotkaniu wygrali ponadto 1:0 z mistrzami świata Włochami. Meksykański turniej zaczęli od bezbramkowego remisu z Marokiem. Jedyna bramka strzelona przez Polaków w tej imprezie padła w kolejnym meczu z Portugalią (1:0). W ostatnim meczu grupowym Polacy przegrali 0:3 z Anglią. Mimo zajęcia 3. miejsca w grupie, dzięki korzystnemu bilansowi reprezentacji udało się uzyskać awans do 1/8 finału. W tejże ulegli jednak wysoko Brazylii (0:4). Piechniczek podał się do dymisji, która została przyjęta.

1986–2000

Po dymisji Piechniczka stanowisko selekcjonera zostało po raz pierwszy w historii obsadzone w drodze konkursu. Jego zwycięzcą został Wojciech Łazarek. Bez sukcesu prowadził on reprezentację w eliminacjach Euro 1988 i MŚ 1990. Po wyjazdowej porażce z Anglią w czerwcu 1989 selekcjoner złożył dymisję.

Przed kolejnymi grami eliminacyjnymi stanowisko objął Andrzej Strejlau. Polacy mieli jeszcze szanse awansu na mundial, lecz nie udało im się go wywalczyć – w turnieju finałowym zabrakło ich po raz pierwszy od 1970. Jesienią 1990 prowadzeni przez Strejlaua zawodnicy przystąpili do eliminacji Euro 1992. Tym razem również nie udało się wywalczyć awansu do turnieju finałowego. W eliminacjach do MŚ 1994 szanse promocji Polacy stracili w przegranych meczach wyjazdowych z Anglią i Norwegią we wrześniu 1993. Strejlau przegrywając trzecie z rzędu eliminacje do turnieju mistrzowskiego podał się do dymisji, a w ostatnich spotkaniach tamtej fazy mistrzostw drużynę prowadził jego dotychczasowy asystent, Lesław Ćmikiewicz.

Jego następcą został mianowany Henryk Apostel, który również bez powodzenia prowadził piłkarzy w eliminacjach Euro 1996. O ostatecznej przegranej zdecydowała porażka 1:4 ze Słowacją w Bratysławie.

W pierwszej połowie 1996 cztery towarzyskie mecze bez zwycięstwa reprezentacja rozegrała pod wodzą Władysława Stachurskiego. Selekcjoner odszedł po remisie z Białorusią, a zastąpił go Antoni Piechniczek. Drugie podejście do pracy z kadrą tego trenera nie było tak udane jak pierwsze[10], a Polacy odpadli w eliminacjach do finałów MŚ 1998. Po domowej porażce w maju 1997 z Anglią, zakończyła się druga kadencja Piechniczka. Tymczasowo funkcję selekcjonera powierzono jego asystentowi, Krzysztofowi Pawlakowi. Pod jego wodzą Polacy pokonali Gruzję w meczu eliminacyjnym.

Pod koniec lipca 1997 władze PZPN ogłosiły decyzję o powierzeniu funkcji selekcjonera Januszowi Wójcikowi. Szkoleniowiec ten od czasu zdobycia przez prowadzoną przez niego w 1992 reprezentację U23 srebrnego medalu olimpijskiego w Barcelonie wielokrotnie był faworytem mediów do objęcia stanowiska trenera dorosłej kadry. Po dokończeniu przegranych eliminacji MŚ 1998 Polacy rozpoczęli udział w eliminacjach Euro 2000. O końcowym niepowodzeniu zdecydowały porażki w pierwszym meczu z Anglikami i w obu spotkaniach ze Szwedami (Polska zdobyła łącznie tyle samo punktów, co Anglia, jednak Brytyjczycy awansowali do gier barażowych dzięki korzystniejszemu bilansowi bramek). Po wyjazdowej porażce ze Skandynawami w ostatnim spotkaniu eliminacji PZPN zrezygnował z usług Wójcika.

2000–2013

Po odejściu Wójcika władze federacji podjęły współpracę z Jerzym Engelem, który swoją pracę prowadził pod hasłem futbol na tak. Eliminacje MŚ 2002 w wykonaniu prowadzonego przezeń zespołu zakończyły się powodzeniem po raz pierwszy od 16 lat; dodatkowo Polacy wywalczyli promocję do finałów jako pierwsza drużyna z Europy. Awans zapewnili sobie wygraną 3:0 z Norwegią we wrześniu 2001. Mundialowe mecze zawiodły jednak oczekiwania kibiców: Polacy przegrali w fazie grupowej z Koreą Południową 0:2 oraz z Portugalią 0:4. W ostatnim spotkaniu z USA grająca w rezerwowym składzie polska reprezentacja okazała się lepsza, pokonując rywali 3:1. Po powrocie do kraju drużynę i selekcjonera poddano mocnej krytyce, domagano się dymisji Engela. Trener odpierał zarzuty i zgłaszał chęć kontynuowania pracy. Federacja zdecydowała się jednak zakończyć współpracę.

Maciej Żurawski (z lewej) podczas meczu z Kostaryką na MŚ 2006.

Następcą Engela został Zbigniew Boniek. Już po pięciu spotkaniach reprezentacji, w grudniu 2002 przebywający za granicą ogłosił on swoją dymisję. W tym samym miesiącu zdecydowano o zatrudnieniu Pawła Janasa. Nowy szkoleniowiec kontynuował rywalizację w eliminacjach Euro 2004. Przed ostatnią kolejką spotkań Polacy mieli jeszcze szansę zająć miejsce barażowe, lecz w tym samym czasie Łotysze nieoczekiwanie wygrali 1:0 z pewnymi awansu Szwedami i mimo pokonania przez Polaków w wyjazdowym meczu Węgrów to Łotysze zajęli drugie miejsce w grupie. Jesienią 2004 Polska rozpoczęła eliminacje MŚ 2006. W dziesięciu spotkaniach odniosła osiem zwycięstw i pomimo dwóch porażek z Anglią, dzięki korzystnym rezultatom w innych grupach, awansowała do turnieju głównego bezpośrednio z drugiego miejsca. Rozgrywany w Niemczech mundial nie był dla polskich zawodników udany. Przegrali wówczas z Ekwadorem 0:2 oraz z Niemcami 0:1. Jedyne zwycięstwo Polacy odnieśli w ostatnim meczu fazy grupowej przeciwko Kostaryce 2:1.

Radość Polaków po zdobyciu zwycięskiej bramki w meczu el. ME 2008 z Armenią, marzec 2007.
Mecz Polski z Czechami podczas ME, 16 czerwca 2012.

PZPN zwolnił Janasa i zatrudnił na stanowisku selekcjonera reprezentacji Holendra Leo Beenhakkera, któremu postawiono za cel awans do finałów Euro 2008. Po słabych pierwszych spotkaniach, reprezentacja zaczęła odnosić lepsze wyniki (m.in. wygrywając ze znacznie wyżej notowaną Portugalią oraz Belgią), co poprawiło wizerunek zespołu oraz trenera. Decydująca runda meczów eliminacyjnych przyniosła pierwszy w historii awans Polski do finałów mistrzostw Europy. Stało się tak m.in. po wrześniowym remisie wyjazdowym z Portugalią oraz listopadowej wygranej z Belgią. W samym turnieju Polacy zagrali jednak słabo; przegrali pierwszy mecz z Niemcami 0:2, a następnie zremisowali z Austrią 1:1. W trzecim meczu przegrali z Chorwacją 0:1, kończąc udział w turnieju na rundzie grupowej. Po nieudanych mistrzostwach Europy Polacy przystąpili do eliminacji MŚ 2010. Notowali w nich jednak dużo gorsze wyniki niż w poprzednich eliminacjach. 1 kwietnia 2009 w Kielcach Polska pokonała 10:0 San Marino, ustanawiając tym samym najwyższe zwycięstwo w swojej historii. Po wrześniowej porażce w Mariborze ze Słowenią zarząd PZPN zwolnił Beenhakkera i zastąpił go Stefanem Majewskim. Dwa ostatnie mecze eliminacyjne pod jego wodzą zostały przez Polaków przegrane i nie uzyskali oni awansu do finałowych rozgrywek.

Reprezentanci Polski przed meczem z Irlandią, 19 listopada 2013.

W październiku 2009 wybrano nowego selekcjonera kadry, którym został Franciszek Smuda[11]. Miał on przygotować i poprowadzić zespół w finałach Euro 2012, którego współorganizatorem miała być Polska i do którego nie musiała się ona kwalifikować. Mecz otwarcia tego turnieju rozegrany na Stadionie Narodowym w Warszawie zakończył się remisem 1:1 z Grecją. W drugiej połowie rzut karny dla gości został wybroniony przez Przemysława Tytonia. Kolejny mecz, tym razem z Rosją również zakończył się wynikiem 1:1. Biało-Czerwoni aby awansować do ćwierćfinału musieli wygrać w ostatnim spotkaniu z Czechami we Wrocławiu; przegrali go jednak 0:1[12]. Franciszek Smuda podał się do dymisji.

Po zakończeniu mistrzostw PZPN wybrał nowego selekcjonera, którym został Waldemar Fornalik. Prowadzona przez niego drużyna brała udział w eliminacjach MŚ 2014, które zakończyły się dla niej porażką. Definitywnie szansę awansu stracili w październiku 2013 po porażce z Ukrainą. Dzień po przegranym meczu z Anglią prezes PZPN zdymisjonował trenera.

2013–2018

Wyjściowa jedenastka przed meczem z Japonią, 28 czerwca 2018.

W listopadzie 2013 funkcję selekcjonera kadry objął Adam Nawałka[13]. W pierwszym meczu pod wodzą nowego trenera Polska przegrała ze Słowacją 0:2. We wrześniu 2014 Biało-Czerwoni rozpoczęli eliminacje Euro 2016. W ramach tych rozgrywek 11 października 2014 reprezentacja Polski pierwszy raz w historii pokonała zespół Niemiec (2:0). Awans do finałów Polacy zapewnili sobie wygraną z Irlandią 2:1 w październiku 2015. Pierwszy mecz fazy grupowej ME Polska rozegrała z Irlandią Północną i zwyciężyła 1:0. W kolejnym spotkaniu z Niemcami drużyna Nawałki zremisowała 0:0, a w ostatnim meczu fazy grupowej z Ukrainą wygrała 1:0. W meczu 1/8 finału Polacy zmierzyli się ze Szwajcarią (1:1). O ich awansie do ćwierćfinału zdecydowała zwycięska seria rzutów karnych (5-4). W kolejnej rundzie Polacy zagrali z Portugalią, a ten mecz również zakończył się wynikiem 1:1. Rzuty karne lepiej wykonali tym razem przeciwnicy, którzy wygrali w nich 5-3.

W eliminacjach MŚ 2018 Polska zajęła pierwsze miejsce w grupie, wygrywając osiem spotkań, jedno remisując i jedno przegrywając. W decydującym meczu zwyciężyła Czarnogórę 4:2. Najwięcej bramek w eliminacjach zdobył Robert Lewandowski – 16, co było najlepszym wynikiem na świecie. W fazie grupowej turnieju finałowego Polska przegrała z Senegalem 1:2 i Kolumbią 0:3 oraz wygrała z Japonią 1:0, nie uzyskując tym samym awansu do fazy pucharowej mistrzostw. Nawałka nie zdecydował się na przedłużenie kontraktu i z końcem lipca rozstał się z reprezentacją.

Od 2018

12 lipca 2018 PZPN ogłosił, iż nowym selekcjonerem zostanie Jerzy Brzęczek[14][15]. Dwa dni później jego wybór został zatwierdzony przez zarząd federacji[16]. Oficjalna prezentacja nowego trenera odbyła się 23 lipca[17], a obowiązki podjął on 1 sierpnia.

Jesienią 2018 polska drużyna wzięła udział w pierwszej edycji nowo powstałej Ligi Narodów UEFA. Polacy występujący w najwyższej Lidze A zajęli w swojej grupie ostatnie miejsce, za Portugalią i Włochami i tym samym spadli do niższej dywizji. Ostatecznie, po decyzji UEFA rozszerzającej skład Ligi A z 12 do 16 zespołów, zachowali oni miejsce na najwyższym poziomie rozgrywkowym[18].

W kwalifikacjach ME 2020 Polska zajęła pierwsze miejsce w grupie G, przed Austrią, Macedonią Północną, Słowenią, Izraelem i Łotwą. Wygrała osiem spotkań, jedno zremisowała i jedno przegrała. Zakwalifikowała się 13 października 2019, wygrywając z Macedonią Północną[19] W ostatnim meczu zwyciężyła nad Słowenią 3:2[20].

W rozgrywanej jesienią 2020 fazie ligowej drugiej edycji Ligi Narodów biało-czerwoni zajęli w swojej grupie trzecie miejsce, przegrywając w klasyfikacji z Włochami i Holandią, a wyprzedzając Bośnię i Hercegowinę[21].

W styczniu 2021 prezes PZPN Zbigniew Boniek zwolnił Jerzego Brzęczka z posady selekcjonera reprezentacji[22]. Jego miejsce zajął Paulo Sousa[23].

W grudniu 2020 roku wylosowane zostały grupy eliminacji do MŚ 2022. Polska trafiła do grupy I, razem z: Anglią, Węgrami. Albanią, Andorą i San Marino[24]. Mecze odbędą się w 2021 roku.

Również w 2021 odbędzie się przełożone na ten rok Euro 2020[25]. Polska zagra na nim w grupie E, razem z Hiszpanią, Szwecją i Słowacją[26][27].

Identyfikacja zespołu

Barwy i stroje

Polscy kibice podczas ME 2012, Plac Defilad w Warszawie.

Kolorystyka ubiorów reprezentantów Polski jest odzwierciedleniem barw państwowych RP oraz flagi i herbu państwa, a więc związana z barwą białą i czerwoną.

Stroje domowe tradycyjnie składają się z białej koszulki, czerwonych spodenek i białych getrów, natomiast najczęściej wszystkie elementy zestawu wyjazdowego są czerwone (choć w przeszłości niekiedy na wyjazdach grano w białych spodenkach). Na przestrzeni lat różnice w projekcie i kolorystyce strojów dotyczyły zwykle szczegółów, a ogólny wzór ubioru pozostaje niezmienny od 1921[28]. W latach 1948–1970 stosowana była biało-czerwona, pasiasta wersja getrów.

W rzadkich przypadkach używano odmiennego od dwóch podstawowych zestawu kolorystycznego. W 1961 Polacy w meczu z ZSRR zagrali w błękitnych strojach, w 1998 z Chorwacją w granatowych koszulkach i czerwonych spodenkach[29], również w tym samym roku z Luksemburgiem w czarnych koszulach i białych szortach[30], następnie w 2002 z Danią w jednolitym granatowym stroju[31], w 2005 z Austrią w białych koszulkach i czarno-granatowych spodenkach[32], a w 2006 z Chorwacją w jednolicie niebieskich kostiumach[33]. Po raz ostatni Polacy zagrali w innych, niż białe i czerwone barwach w 2010 z Bułgarią (jednolite granatowe z czerwono-białymi rękawkami[34]).

Koszulki reprezentacji Polski (2015).
Tradycyjne stroje reprezentacji Polski
Zestaw domowy.
Zestaw wyjazdowy.

W latach 2014–2015 domowe stroje reprezentacji Polski były białe z pionowym czerwonym pasem pośrodku, spodenki natomiast były jednolicie białe. Na zestaw wyjazdowy składały się koszulka w kolorze czerwonym z białym pasem pośrodku oraz czerwone spodenki[35][36]. Pierwszy występ w odzieży z tym wzorem Polacy zanotowali 5 marca 2014 na Stadionie Narodowym w Warszawie w meczu ze Szkocją[37].

Od 2016 reprezentacja występuje w białych koszulkach i czerwonych spodenkach (zestaw domowy) oraz w czerwonych koszulkach i spodenkach (zestaw wyjazdowy)[38].

ProducentOkres
Polsport–1974
Niemcy Adidas1974–1992
Wielka Brytania Admiral1992
Nieznany[28]1992–1993
Niemcy Adidas1993
Włochy Lotto1993–1994
Niemcy Puma1994–1996
Stany Zjednoczone Nike1996–1999
Niemcy Adidas1999
Niemcy Puma1999–2000
Polska Tico2000
Niemcy Puma2001–2008
Stany Zjednoczone Nike2009–

Historia strojów

Stroje domowe

1990–1991
1992
1994–1995
1996
1998
2004–2005
2009
2010–2011
2014–2015

Stroje wyjazdowe

1990–1991
1992
1994–1997
1998
2004
2009
2010–2011
2014–2015

Ubiór reprezentacji tradycyjnie ozdabiany jest polskim herbem państwowym. Odróżnia to polski zespół od wielu innych drużyn narodowych, u których umieszcza się na piersiach graczy znaki krajowych federacji piłkarskich (oprócz reprezentacji Polski stroje ozdobione znakiem państwowym, a nie logotypem krajowego związku używają m.in. Słowacy i Węgrzy, a do niedawna także Czesi). Jedynie na początku istnienia reprezentacji Polski na koszulkach umieszczano nie herb, a samo godło (orła).

W latach 20. orzeł (bez tarczy, niebędący dokładnym odwzorowaniem ani godła ani herbu RP) umieszczany był na lewej piersi piłkarzy i zajmował całą jej powierzchnię[28]. W latach 30. orzeł uległ zmniejszeniu, upodobniono go też do oficjalnego wzoru ustawowego. W latach 50. doszło do kolejnej zmiany i symbol został przesunięty z wysokości serca na środek torsu. Od połowy lat 90. orzeł umieszczany był naprzemiennie na środku lub z lewej strony koszulki, na wysokości serca stale zaczęto umieszczać go od 2002. Podczas meczu z Holandią w 1975 Polacy przez pomyłkę producenta wystąpili w koszulce z czerwonym orłem[39].

Na początku lat 60. w tarczy nad godłem (orłem) pojawił się napis „POLSKA”[28], wpisywano go w tarczę herbową do końca 2005. W latach 2006–2007 koszulki zawierały z przodu motyw husarza, a prócz herbu Polski, po prawej stronie piersi umieszczono ówczesny logotyp reprezentacji: piłkę i skrzydło z napisem „POLSKA” pod spodem[40]. Znak ten pojawił się również na kolejnym wzorze koszulek, obowiązującym w 2008.

Po raz pierwszy polskiego herbu lub godła zabrakło na koszulkach reprezentantów w 1992. Ich producent (Admiral) zastąpił znak państwowy wariacją ówczesnego logotypu PZPN ze zmienionym graficznie wyglądem orła (ptak był skierowany w swoją lewą stronę, lecz z przekręconym w prawo łbem)[41]. W listopadzie 2011 na Stadionie Miejskim we Wrocławiu zaprezentowano nowy wzór ubiorów, w których reprezentacja Polski rozgrywać miała spotkania ME 2012 (zestaw wykorzystano po raz pierwszy podczas meczu z Włochami 11 listopada we Wrocławiu). Na koszulkach znalazło się nowe logo PZPN, z napisem „POLSKA” (zamiast „PZPN”) pod spodem, logo producenta odzieży, a na ramieniu okrągła naszywka z marką EURO 2012[42]. Wygląd nowych trykotów (umieszczenie związkowego znaku zamiast herbu było pomysłem działaczy PZPN) spotkał się z ogromną falą krytyki wśród kibiców, którzy zapowiedzieli bojkot nowych strojów[43]. W wyniku protestów kibiców (w trakcie meczu z Włochami oraz cztery dni później z Węgrami w Poznaniu skandowano Gdzie jest orzeł?[44]) symbol państwowy został przed kolejnymi meczami naszyty pomiędzy logotypem związku i marką producenta stroju[45]. Kilka miesięcy później umieszczanie godła państwowego na strojach reprezentantów kraju stało się obowiązkiem ustawowym[46].

Od 2014 koszulki reprezentacji nie zawierają już marki PZPN[47]. Dotyczy to całego sprzętu meczowego zawodników, logo pozostało na niektórych elementach ubioru członków sztabu, marynarkach i dokumentach.

Stadion domowy

Stadiony reprezentacji Polski
Stadion Narodowy w Warszawie przed półfinałowym meczem ME 2012 Niemców z Włochami.
Stadion Śląski w Chorzowie (2017).
Stadion Dziesięciolecia w Warszawie (lata 60.).

Polska drużyna podejmowała dotąd rywali na 51 obiektach rozmieszczonych w 30 polskich miastach[48]. Najwięcej spotkań w roli gospodarza piłkarska reprezentacja Polski rozegrała na Stadionie Wojska Polskiego w Warszawie (73); po raz pierwszy wystąpiła na nim 26 października 1930 w meczu z Łotwą, a po raz ostatni jak dotąd 28 marca 2021 z Andorą.

Drugą pozycję wśród polskich stadionów pod względem liczby rozegranych spotkań międzypaństwowych zajmuje Stadion Śląski w Chorzowie (60 meczów; pierwszy 22 lipca 1956 z Niemcami Wschodnimi, ostatni 18 listopada 2020 z Holandią). Obiekt ten najbardziej ze wszystkich krajowych aren kojarzony jest z sukcesami reprezentacji[49], m.in. ze zwycięstwami nad ZSRR (1957), Anglią (1973), Holandią (1975 i 1979), Włochami (1985) i Portugalią (2006); również w spotkaniach na Śląskim polska drużyna zapewniała sobie awanse na MŚ 1978, MŚ 1986, MŚ 2002 i ME 2008. Po meczu z Anglią w 1973 brytyjscy dziennikarze określili stadion Kotłem Czarownic[50], co do dziś pozostaje w użyciu wśród dziennikarzy i kibiców. W latach 2009–2017 obiekt był w przebudowie, po ponownym otwarciu posiada pojemność 54 378 miejsc[51].

Z kolei 25 spotkań Polska rozegrała na warszawskim Stadionie Dziesięciolecia (pierwszy 28 października 1956 z Norwegią, ostatni 17 kwietnia 1983 z Finlandią). Po tym meczu obiekt ten nie był już wykorzystywany w celach sportowych, a w latach 90. na jego koronie powstało targowisko. W latach 2008–2012 stadion zburzono i w jego miejscu postawiono Stadion Narodowy o pojemności 58 500 miejsc[52]. Na nowym obiekcie reprezentacja rozegrała dotąd 27 spotkań[b].

Stadion Śląski decyzją Polskiego Związku Piłki Nożnej z 10 lipca 1993 posiada, jako jedyny w kraju, status stadionu narodowego[53]. Określenie narodowy nie jest jednak częścią oficjalnej nazwy tej areny. Z kolei oddany do użytku w 2012 obiekt, pomimo faktu zarejestrowania pod nazwą Stadion Narodowy w Warszawie, nie posiada nadawanej z woli PZPN godności stadionu narodowego[54][55].

Co najmniej 10 spotkań domowych polska reprezentacja rozegrała także na Stadionie Miejskim w Poznaniu (16 gier w latach 1986–2018), Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu (14 gier w latach 1950–1987[c]), Stadionie Henryka Reymana w Krakowie (13 gier w latach 1956–2016), Stadionie Miejskim we Wrocławiu (11 gier w latach 2011–2020), Stadionie ŁKS w Łodzi (10 gier w latach 1924–1983), Stadionie Zdzisława Krzyszkowiaka w Bydgoszczy (10 gier w latach 1972–2009) oraz na Stadionie w Gdańsku (10 gier w latach 2011–2020).

Najwyższą frekwencję na domowym meczu Polaków zanotowano 28 czerwca 1959 na Stadionie Śląskim – mecz el. ME 1960 z Hiszpanią obserwowało ponad 100 000 widzów[56]. Z kolei najwyższa frekwencja w meczu za granicą to ponad 130 000 widzów w Rio de Janeiro podczas towarzyskiej gry Brazylii z Polską 8 czerwca 1966[57].

Zasięg medialny

Polskie Radio transmituje mecze polskiej drużyny od lat 30. XX wieku.

Pierwsze relacje ze spotkań reprezentacji Polski publikowane były w prasie sportowej, m.in. w Przeglądzie Sportowym, który na początku swego istnienia był oficjalnym organem PZPN[58]. Z kolei pierwsze bezpośrednie transmisje radiowe zaczęto przeprowadzać w latach 30. Jednym ze sprawozdawców Polskiego Radia był wtedy Michał Frank, który komentował na żywo rozgrywane w 1938 we francuskim Strasburgu spotkanie mistrzostw świata Polska–Brazylia[59]. Jego relację emitowaną z odbiorników wystawianych na ulicach i zainstalowanych na stadionach głośników śledziły w Polsce miliony osób[60][61]. PR od lat jest jedynym nadawcą radiowym transmitującym w całości spotkania polskiej drużyny. Na przełomie XX i XXI wieku głównymi sprawozdawcami byli Tomasz Zimoch (do 2016) i Andrzej Janisz[62].

TVP1 emituje mecze reprezentacji od 1957 (z okresowymi przerwami).

Pierwszym meczem polskiej reprezentacji transmitowanym przez telewizję był pojedynek Polska–Turcja z 19 maja 1957 (TVP, dziś TVP1). Komentowali je Stefan Rzeszot, Karol Hig i Zbigniew Smarzewski[63]. W kolejnych latach liczba spotkań drużyny narodowej emitowanych w telewizji rosła. Największą popularność wśród widzów osiągnęły w czasie sukcesów piłkarzy na igrzyskach olimpijskich i mistrzostwach świata w latach 70. i 80. Mecz otwarcia mundialu w 1978 Polska–Niemcy miało w polskiej telewizji śledzić 23 miliony widzów[64]. Czołowym sprawozdawcą w tym okresie był Jan Ciszewski, który komentował m.in. mecz eliminacji mundialu Anglia–Polska (1973) oraz spotkania Polaków na IO 1972, MŚ 1974, IO 1976, MŚ 1978 i MŚ 1982. Dziś uznawany jest za najsłynniejszego polskiego komentatora sportowego[65]. Spotkania reprezentacji Polski w TVP na przestrzeni lat komentowali również m.in. Andrzej Zydorowicz, Dariusz Szpakowski, Tomasz Jasina i Jacek Laskowski.

Po raz pierwszy mecz drużyny narodowej poza TVP transmitowano na antenie Wizja TV, a miało to miejsce 6 września 1998 (Bułgaria–Polska)[66]. Stacja ta przeprowadzała transmisje ze spotkań reprezentacji do końca 2001 (od jesieni 1999 na antenie kanału Wizja Sport). W TVP niektóre ze spotkań w tym czasie było retransmitowanych z opóźnieniem, transmitowanych równocześnie lub nieemitowanych w ogóle. W 1999 mecz Anglia–Polska został nadany na żywo przez Canal+[66].

Polsat Sport – nadawca spotkań reprezentacji w latach 2002, 2006, 2008, 2014–2017 i od 2018.

Występy Polaków na MŚ 2002 i MŚ 2006 były pokazywane jednocześnie w kanałach Polsatu oraz w TVP2. W drugim programie Telewizji Polskiej nadawano w tamtym okresie wszystkie mecze reprezentacji (na początku 2008 przeniesiono je ponownie do programu pierwszego; wyjątkiem były ME 2008, do których prawa miał tylko Polsat[67]). W latach 2014–2017 wszystkie mecze eliminacji ME i MŚ oraz finałów mistrzostw kontynentu emitowano w Polsacie (w tym w Polsacie Sport[68], którego podstawowym komentatorem był Mateusz Borek). Z kolei wszystkie gry towarzyskie w tym czasie pokazywała TVP[69]. Mecze Polski na ME 2016 były transmitowane przez TVP i Polsat równocześnie. W tym samym roku Telewizja Polska zakupiła prawa emisji wszystkich spotkań polskiej drużyny w latach 2018–2022[70]. Występy Polaków na MŚ 2018 były emitowane również w TVP 4K[71].

Obecnie wszystkie mecze reprezentacji Polski transmitowane są w całości na żywo na antenach PR Program I oraz TVP1, TVP Sport i Polsat Sport.

Sztab szkoleniowy

Stan na 21 stycznia 2021[72].

Paulo Sousa, obecny selekcjoner reprezentacji Polski.
StanowiskoOsoba
SelekcjonerPortugalia Paulo Sousa
Trener-asystentPortugalia Manuel Julio Cordeiro da Silva Pereira
Hiszpania Victor Manuel Sánchez Lladó
Trener bramkarzyPortugalia Paulo Jorge Fernandes Grilo
Trener przygotowania fizycznegoHiszpania Lluis Sala Perez
Hiszpania Antonio José Gómez Diaz
AnalitykWłochy Cosimo Cappagli
Szef banku informacjiPolska Hubert Małowiejski
LekarzPolska Jacek Jaroszewski
FizjoterapeutaPolska Paweł Bamber
Polska Adam Kurek
Polska Wojciech Herman
Team Manager ds. sportowych, rzecznik prasowyPolska Jakub Kwiatkowski
Team Manager ds. logistykiPolska Łukasz Gawrjołek
Kierownik technicznyPolska Paweł Kosedowski
Asystent kierownika technicznegoPolska Paweł Sidorowicz
KucharzPolska Tomasz Leśniak

Zawodnicy

Obecny skład

Następujący gracze zostali powołani przez selekcjonera Paula Sousę na mecze kwalifikacji mistrzostw świata 2022 z Węgrami, Andorą i Anglią 25, 28 i 31 marca 2021:

Mecze i gole wg stanu z 31 marca 2021 po meczu z Anglią.

NrZawodnikData urodzenia (wiek)MeczeGoleKlub
Bramkarze
1Wojciech Szczęsny18 kwietnia 1990 (30 lat)520Włochy Juventus FC
22Łukasz Fabiański18 kwietnia 1985 (35 lat)550Anglia West Ham United
12Karol Niemczycki5 lipca 1999 (21 lat)00Polska Cracovia
Obrońcy
3Arkadiusz Reca17 czerwca 1995 (25 lat)140Włochy FC Crotone
4Paweł Dawidowicz20 maja 1995 (25 lat)20Włochy Hellas Werona
5Jan Bednarek12 kwietnia 1996 (24 lata)291Anglia Southampton FC
13Maciej Rybus19 sierpnia 1989 (31 lat)612Rosja Lokomotiw Moskwa
14Michał Helik9 września 1995 (25 lat)20Anglia Barnsley FC
15Kamil Glik3 lutego 1988 (33 lata)826Włochy Benevento Calcio
18Bartosz Bereszyński12 lipca 1992 (28 lat)310Włochy UC Sampdoria
Pomocnicy
2Sebastian Kowalczyk22 sierpnia 1998 (22 lata)00Polska Pogoń Szczecin
6Rafał Augustyniak14 października 1993 (27 lat)10Rosja Urał Jekaterynburg
8Kacper Kozłowski16 października 2003 (17 lat)10Polska Pogoń Szczecin
10Grzegorz Krychowiak29 stycznia 1990 (31 lat)784Rosja Lokomotiw Moskwa
11Kamil Grosicki8 czerwca 1988 (32 lata)8317Anglia West Bromwich Albion
16Jakub Moder7 kwietnia 1999 (21 lat)82Anglia Brighton & Hove Albion
17Przemysław Płacheta23 marca 1998 (23 lata)30Anglia Norwich City
19Sebastian Szymański10 maja 1999 (21 lat)111Rosja Dinamo Moskwa
20Piotr Zieliński20 maja 1994 (26 lat)596Włochy SSC Napoli
21Kamil Jóźwiak22 kwietnia 1998 (22 lata)122Anglia Derby County
Mateusz Klich13 czerwca 1990 (30 lat)302Anglia Leeds United
Bartosz Slisz29 marca 1999 (22 lata)00Polska Legia Warszawa
Napastnicy
7Arkadiusz Milik28 lutego 1994 (27 lat)5915Francja Olympique Marsylia
9Karol Świderski23 stycznia 1997 (24 lata)21Grecja PAOK FC
23Krzysztof Piątek1 lipca 1995 (25 lat)188Niemcy Hertha BSC

Ostatnio powołani

Następujący gracze również byli powołani do polskiej kadry w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy:

ZawodnikData urodzenia (wiek)MeczeGoleKlubOstatnie powołanie
Bramkarze
Bartłomiej Drągowski 519 sierpnia 1997 (23 lata)10Włochy ACF Fiorentinavs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Łukasz Skorupski 45 maja 1991 (29 lat)40Włochy Bologna FCvs.  Węgry, 25 marca 2021
Obrońcy
Paweł Bochniewicz30 stycznia 1996 (25 lat)20Holandia sc Heerenveenvs.  Holandia, 18 listopada 2020
Alan Czerwiński2 lutego 1993 (28 lat)10Polska Lech Poznańvs.  Włochy, 11 października 2020
Robert Gumny 24 czerwca 1998 (22 lata)10Niemcy FC Augsburgvs.  Ukraina, 11 listopada 2020
Artur Jędrzejczyk 14 listopada 1987 (33 lata)403Polska Legia Warszawavs.  Finlandia, 7 października 2020
vs.  Włochy, 11 października 2020
vs.  Bośnia i Hercegowina, 14 października 2020
Tomasz Kędziora 511 czerwca 1994 (26 lat)210Ukraina Dynamo Kijówvs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Kamil Piątkowski 421 czerwca 2000 (20 lat)10Polska Raków Częstochowavs.  Andora, 28 marca 2021
Rafał Pietrzak30 stycznia 1992 (29 lat)30Polska Lechia Gdańskvs.  Finlandia, 7 października 2020
Sebastian Walukiewicz 55 kwietnia 2000 (20 lat)30Włochy Cagliari Calciovs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Pomocnicy
Przemysław Frankowski 112 kwietnia 1995 (25 lat)101Stany Zjednoczone Chicago Firevs.  Finlandia, 7 października 2020
vs.  Włochy, 11 października 2020
vs.  Bośnia i Hercegowina, 14 października 2020
Jacek Góralski21 września 1992 (28 lat)171Kazachstan Kajrat Ałmatyvs.  Holandia, 18 listopada 2020
Jakub Kamiński 15 czerwca 2002 (18 lat)00Polska Lech Poznańvs.  Ukraina, 11 listopada 2020
vs.  Włochy, 15 listopada 2020
vs.  Holandia, 18 listopada 2020
Bartosz Kapustka 523 grudnia 1996 (24 lata)143Polska Legia Warszawavs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Michał Karbownik 513 marca 2001 (20 lat)30Anglia Brighton & Hove Albionvs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Damian Kądzior 616 czerwca 1992 (28 lat)61Turcja Alanyasporvs.  Ukraina, 11 listopada 2020
vs.  Włochy, 15 listopada 2020
vs.  Holandia, 18 listopada 2020
Karol Linetty 52 lutego 1995 (26 lat)302Włochy Torino FCvs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Tymoteusz Puchacz 523 stycznia 1999 (22 lata)00Polska Lech Poznańvs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Napastnicy
Adam Buksa 312 lipca 1996 (24 lata)00Stany Zjednoczone New England Revolutionvs.  Holandia, 4 września 2020
vs.  Bośnia i Hercegowina, 7 września 2020
Dawid Kownacki 514 marca 1997 (24 lata)61Niemcy Fortuna Düsseldorfvs.  Węgry, 25 marca 2021
vs.  Andora, 28 marca 2021
vs.  Anglia, 31 marca 2021
Robert Lewandowski 121 sierpnia 1988 (32 lata)11866Niemcy Bayern Monachiumvs.  Andora, 28 marca 2021

1 wycofany z kadry z powodu kontuzji
2 wycofany z kadry A z powodu przesunięcia do kadry U-21
3 klub nie wyraził zgody na udział w zgrupowaniu reprezentacji z powodu konieczności odbycia po powrocie obowiązkowej kwarantanny
4 wycofany z kadry z powodu dodatniego wyniku testu na obecność wirusa SARS-CoV-2
5 w szerokiej kadrze
6 po konsultacji ze sztabem reprezentacji zdecydował się na pozostanie w klubie i przygotowywanie się do meczów ligowych

Składy w turniejach międzynarodowych

Składy na mistrzostwach świata

Składy na mistrzostwach Europy

Składy na igrzyskach olimpijskich

Kapitanowie

Lista zawodników, którzy wyprowadzali reprezentację Polski na boisko w co najmniej 10 spotkaniach[73]:

ZawodnikLataUwagi
Józef Kałuża1925–1928
Jerzy Bułanow1931–1935
Władysław Szczepaniak1934–1947Kapitan na MŚ 1938
Tadeusz Parpan1947–1950
Gerard Cieślik1950–1958Kapitan na IO 1952
Edmund Zientara1956–1961Kapitan na IO 1960
Lucjan Brychczy1960–1969
Henryk Szczepański1961–1965
Stanisław Oślizło1966–1971
Bernard Blaut1968–1971
Włodzimierz Lubański1970–1980Kapitan na IO 1972 (złoty medal)
Kazimierz Deyna1973–1978Kapitan na MŚ 1974 (brązowy medal), IO 1976 (srebrny medal) oraz na MŚ 1978
Antoni Szymanowski1975–1979
Grzegorz Lato1976–1980
Władysław Żmuda1980–1985Kapitan na MŚ 1982
Zbigniew Boniek1985–1988Kapitan na MŚ 1986
Waldemar Prusik1987–1991
Zbigniew Kaczmarek1990–1991
Jerzy Brzęczek1992–1999Kapitan na IO 1992 (srebrny medal, reprezentacja IO)
Roman Kosecki1993–1995
Tomasz Wałdoch1993–2002Kapitan na MŚ 2002 (dwa mecze)
Tomasz Łapiński1994–1999
Jacek Zieliński1996–2003Kapitan na MŚ 2002 (jeden mecz)
Jacek Bąk2002–2008Kapitan na MŚ 2006 oraz na ME 2008 (jeden mecz)
Tomasz Kłos2004–2005
Michał Żewłakow2006–2011Kapitan na ME 2008 (jeden mecz)
Maciej Żurawski2006–2008Kapitan na ME 2008 (jeden mecz)
Jakub Błaszczykowski2010–2013Kapitan na ME 2012
Robert Lewandowski2013–Kapitan na ME 2016 oraz na MŚ 2018

Obecnym kapitanem reprezentacji jest Lewandowski (wyznaczony przez trenera Adama Nawałkę w grudniu 2014[74]), który wyprowadzał polski zespół na boisko w rekordowych 57 spotkaniach[d]. Jednoczesnym rekordzistą w liczbie występów z kapitańską opaską od początku spotkania jest też Deyna (również 57 meczów[73]).

Mecze i wyniki

2020

2021

Udział w turniejach międzynarodowych

Igrzyska olimpijskie

Przez wiele lat w piłkarskich turniejach olimpijskich mogli brać udział wyłącznie zawodnicy amatorscy, nie profesjonalni. W praktyce jednak niektóre kraje wystawiały swoje najsilniejsze zespoły, inne zaś były reprezentowane przez drużyny znacząco słabsze od potencjalnie najmocniejszej ekipy. Było to związane ze znacznie się od siebie różniącymi przepisami regulującymi kwestię amatorstwa w różnych państwach (FIFA pozostawiła kwestię uznawania piłkarza za amatora federacjom członkowskim[75]), a także z często fikcyjnym amatorstwem (piłkarze-amatorzy otrzymywali nieoficjalnie wynagrodzenie za grę). W latach 20. XX wieku piłkarskie turnieje olimpijskie miały rangę nieoficjalnych mistrzostw świata[76].

Po odzyskaniu przez Polskę państwowości, jej reprezentacja miała zadebiutować w igrzyskach olimpijskich w 1920, jednak z powodu wojny z bolszewikami na miesiąc przed olimpiadą PKOl zrezygnował ze startu[77]. Po raz pierwszy Polacy wystąpili na igrzyskach w 1924, odpadając w pierwszej rundzie. Cztery lata później, z powodu niskiego poziomu drużyny narodowej i rozbudowanego kalendarza rozgrywek ligowych, nie wystawiono reprezentacji do igrzysk w Amsterdamie[78]. Powrót nastąpił w 1936 – prowadzeni przez Józefa Kałużę Polacy w Berlinie zajęli czwartą pozycję, przegrywając półfinał oraz mecz o trzecie miejsce różnicą jednej bramki.

W pierwszych po II wojnie światowej igrzyskach polska reprezentacja po rezygnacji PZPN nie wzięła udziału – przyznano wówczas walkower drużynie amerykańskiej, z którą Polacy mieli zagrać w pierwszej rundzie[79]. Kolejny start olimpijski nastąpił w 1952 (Polacy odpadli w 1/8 rozgrywek). Cztery lata później po raz pierwszy przeprowadzono eliminacje do turnieju olimpijskiego, z których Polska była zwolniona[80], ale z wyjazdu do Melbourne i tak zrezygnowała, prawdopodobnie z powodów politycznych bądź finansowych[79]. W 1960 po przejściu eliminacji Polacy zagrali w turnieju we Włoszech, jednak nie wyszli w nim z grupy. W fazie kwalifikacyjnej do kolejnej olimpiady w Tokio polska drużyna okazała się słabsza od Italii. Włosi zostali jednak zdyskwalifikowani za grę w tym dwumeczu profesjonalnych piłkarzy i MKOl przyznał awans Polsce. Piłkarski związek w Warszawie odrzucił jednak możliwość uczestnictwa w igrzyskach[81][82]. Do igrzysk w Meksyku Polacy również się nie dostali.

Sukcesem zakończyły się za to dwa kolejne starty – w Monachium drużyna trenera Kazimierza Górskiego zdobyła złoty, a cztery lata później w Montrealu srebrny medal (do drugiego z tych turniejów jako obrońca tytułu Polska nie musiała się kwalifikować[83]).

Do 1976 włącznie PZPN wystawiał zarówno w turniejach finałowych, jak i w eliminacjach reprezentację Polski A. Rywale Polaków niejednokrotnie przeciwstawiali jej drużynę kategorii amatorskiej, z tego powodu niektóre mecze w tych rozgrywkach (między zespołami różnych kategorii) uznane są za nieoficjalne. W latach 1980–1988 w eliminacjach olimpijskich brała udział polska reprezentacja olimpijska o innym składzie osobowym od pierwszej drużyny (wprowadzono bowiem nowe przepisy, które zabraniały uczestnictwa w rozgrywkach olimpijskich piłkarzom, którzy zagrali choć jeden mecz w eliminacjach lub finałach MŚ[84]), prowadzona również przez innego selekcjonera (Polska odpadała w eliminacjach do trzech kolejnych igrzysk: 1980, 1984 i 1988[85]). Od 1992 kwalifikacjami do IO są kontynentalne mistrzostwa drużyn do lat 21. Podczas turnieju finałowego wiek zawodników w dniu rozpoczęcia igrzysk nie może przekroczyć 23 lat[86]. Od 1996 w kadrze może się znaleźć dodatkowo trzech starszych graczy. Reprezentacje olimpijskie nazywane są obecnie też reprezentacjami U23.

Polska drużyna po raz ostatni wzięła udział w igrzyskach w 1992 i w turnieju w Barcelonie zdobyła srebrny medal (trenerem był Janusz Wójcik). Do siedmiu kolejnych edycji igrzysk Polakom poprzez ME U21 nie udało się awansować.

Igrzyska olimpijskie
RokRundaPozycjaMWRPGZGS
1900Nie brała udziału (Polska nie istniała)
Stany Zjednoczone 1904
Wielka Brytania 1908
Szwecja 1912
Belgia 1920Wycofała się
19241/16 finału20/22100105
Holandia 1928Nie brała udziału
III Rzesza 1936IV miejsce4/1642021110
Wielka Brytania 1948Wycofała się
Finlandia 19521/8 finału13/25210123
Australia 1956Wycofała się
1960Faza grupowa10/16310275
Japonia 1964Nie zakwalifikowała się
Meksyk 1968
1972Mistrzostwo1/167610215
Kanada 1976II miejsce2/135311115
1980Nie zakwalifikowała się
Stany Zjednoczone 1984
Korea Południowa 1988
Hiszpania 1992II miejsce2/166411176
Stany Zjednoczone 1996Nie zakwalifikowała się
Australia 2000
Grecja 2004
2008
Wielka Brytania 2012
Brazylia 2016
Japonia 2020
Francja 2024Kwalifikacje do rozegrania
Stany Zjednoczone 2028Kwalifikacje do rozegrania
RazemMistrzostwo7/262817386939

Mistrzostwa świata

Polska drużyna ośmiokrotnie brała udział w turniejach finałowych MŚ, najlepszy wynik – trzecie miejsce – osiągając w 1974 (w spotkaniu o brązowy medal[e] Polacy pokonali Brazylię 1:0) i w 1982 (w decydującym meczu wygrali z Francją 3:2). Jest jednym z dwudziestu zespołów narodowych, które zdobyły medal MŚ. W najlepszej ósemce turnieju Polska znalazła się też w 1978. Na ostatnim mundialu, w którym Polska brała udział (MŚ 2018) odpadła w fazie grupowej, przegrywając z Senegalem 1:2, Kolumbią 0:3 oraz zwyciężając Japonię 1:0.

Zwycięsko przez eliminacje polski zespół nie przeszedł dziesięciokrotnie, przy czym runda kwalifikacyjna MŚ 1934 nie została przez Polskę dokończona: rewanżowy mecz z Czechosłowacją Polska oddała walkowerem z powodów politycznych (konflikt o Zaolzie[87]). Polacy nie wystartowali w trzech edycjach mundialu: w MŚ 1930 (rozegranych bez eliminacji), MŚ 1950 oraz MŚ 1954 (wycofali się z eliminacji po ich rozlosowaniu).

Mistrzostwa świata.Kwalifikacje do mistrzostw świata.Selekcjonerzy
RokRundaPozycjaMWRPGZGSMWRPGZGS
Urugwaj 1930Nie brała udziału
1934Nie zakwalifikowała się100112Kałuża
19381/8 finału11/15100156210141
Brazylia 1950Nie brała udziału
Szwajcaria 1954Wycofała się z eliminacji
Szwecja 1958Nie zakwalifikowała się530297Reyman oraz Dyrda i Ziemian[f]
Chile 1962201123Krug
Anglia 196662221110Motoczyński oraz Koncewicz i Krawczyk[f]
Meksyk 19706402198Koncewicz
1974III miejsce3/167601165421163Górski
Argentyna 1978Druga runda5/166312666510174Gmoch
Hiszpania 1982III miejsce3/2473311154400122Kulesza, Piechniczek[g]
Meksyk 19861/8 finału14/244112176321106Piechniczek
1990Nie zakwalifikowała się621348Łazarek, Strejlau[h]
Stany Zjednoczone 1994103251015Strejlau, Ćmikiewicz[i]
Francja 199883141012Piechniczek, Pawlak, Wójcik[j]
Korea Południowa Japonia 2002Faza grupowa25/32310237106312111Engel
Niemcy 2006Faza grupowa21/3231022410802279Janas
Południowa Afryka 2010Nie zakwalifikowała się103251914Beenhakker, Majewski[k]
Brazylia 2014103431812Fornalik
Rosja 2018Faza grupowa25/32310225108112814Nawałka
Katar 2022Kwalifikacje trwają311175Sousa
Kanada Stany Zjednoczone Meksyk 2026Kwalifikacje do rozegrania
RazemIII miejsce
(dwa razy)
8/2134165134645119612236235146

Mistrzostwa Europy

Reprezentacja Polski wzięła udział we wszystkich dotąd rozegranych edycjach mistrzostw kontynentu, lecz w dwunastu z nich nie przechodziła eliminacji. W turnieju finałowym startowała trzykrotnie – w 2008 i w 2012 odpadła w fazie grupowej, z kolei w 2016 doszła do ćwierćfinału, remisując w nim z Portugalią 1:1 i żegnając się z mistrzostwami po przegranych rzutach karnych. W 2012 Polska była wraz z Ukrainą współgospodarzem finałów EURO.

Mistrzostwa Europy.Kwalifikacje do mistrzostw Europy.Selekcjonerzy
RokRundaPozycjaMWRPGZGSMWRPGZGS
Francja 1960Nie zakwalifikowała się200227Krug
1964200204
19686312139Nowak oraz Brzeżańczyk i Górski[f], Matyas[l]
Belgia 19726222106Koncewicz, Górski[m]
1976632195Górski
19808521134Gmoch, Kulesza[n]
Francja 1984612369Piechniczek
19888323911Łazarek
Szwecja 1992623186Strejlau
Anglia 1996103431412Apostel
Belgia Holandia 20008413128Wójcik
Portugalia 20048413117Boniek, Janas[o]
Austria Szwajcaria 2008Faza grupowa14/16301213148422412Beenhakker
Polska Ukraina 2012Faza grupowa14/16302123Kwalifikacja jako gospodarzSmuda
Francja 2016Ćwierćfinał7/24523042106313310Nawałka
Unia Europejska 2020Kwalifikacja10811185Brzęczek[p]
Niemcy 2024Kwalifikacje do rozegrania
RazemĆwierćfinał3/151126378110522830182115

Liga Narodów

Liga Narodów
RokLigaRundaPozycjaMWRPGZGS
Portugalia 2018/19AFaza grupowa3/3402246
Włochy 2020/21AFaza grupowa3/4621366
2022/23ADo rozegrania
RazemFaza grupowa
Liga A
2/2102351012

Pozostałe turnieje

TurniejRundaPozycjaMWRPGZGSPrzypisy
Czechosłowacja Turniej Słowiański 1928 1Półfinał4. miejsce200224[88]
Austria Czechosłowacja II Rzeczpospolita Puchar Europy Środkowej amatorów 1929/1930(ang.) 2Zwycięstwo, faza grupowa1. miejsce63121510[89][90]
Ludowa Republika Bułgarii Czechosłowacja Igrzyska Bałkańsko-Środkowoeuropejskie 1948(ang.) 3Faza grupowa6. miejsce512269[91]
Indie Nehru Cup 1984(ang.) 4Zwycięstwo1. miejsce642073[92][93]
Meksyk Querétaro Tournament 1985Faza grupowa4. miejsce201127[94]
Izrael Israel Tournament 1988Zwycięstwo, faza grupowa1. miejsce211053[95]
Stany Zjednoczone Marlboro Cup 1990(ang.)Półfinał3. miejsce210132[96]
Hongkong Carlsberg Cup 1996(ang.) 5Półfinał3. miejsce210115[97]
Cypr Cyprus International Football Tournaments 1997(ang.)Zwycięstwo, faza grupowa1. miejsce321064[98]
Tajlandia Turniej Czterech Narodów 1999 6Półfinał3. miejsce201102[99]
Chorwacja Trofej Marjana 2003Zwycięstwo, faza grupowa1. miejsce211030[100]
Ukraina Memoriał Walerego Łobanowskiego 2005Zwycięstwo1. miejsce220064[101]
Tajlandia Puchar Króla Tajlandii 2010Faza grupowa2. miejsce3201105[102]
Razem6 zwycięstw39189116658

1 mecz półfinałowy oficjalny, mecz o 3. miejsce nieoficjalny (z reprezentacją amatorską)
2 wszystkie mecze nieoficjalne (z reprezentacjami amatorskimi)
3 turniej niedokończony
4 oficjalne trzy mecze fazy grupowej oraz finał, dwa mecze fazy grupowej nieoficjalne (z drużyną klubową oraz z reprezentacją U21)
5 mecz półfinałowy oficjalny, mecz o 3. miejsce nieoficjalny (z reprezentacją ligi)
6 mecz półfinałowy nieoficjalny, mecz o 3. miejsce zakończony rzutami karnymi

Sukcesy

Mistrzostwa świata

Mistrzostwa Europy

  • Ćwierćfinał (1): 2016

Igrzyska olimpijskie

MistrzostwaGold medal with cup.svgSilver medal with cup.svgBronze medal with cup.svgRazem
Mistrzostwa świata0022
Mistrzostwa Europy0000
Igrzyska olimpijskie1203
Total1225

Puchar Europy Środkowej amatorów

  • Zwycięstwo (1): 1929/1930 (mecze nieoficjalne)

Nehru Cup

  • Zwycięstwo (1): 1984

Israel Tournament

  • Zwycięstwo (1): 1988

Marlboro Cup

  • Trzecie miejsce (1): 1990

Carlsberg Cup

  • Trzecie miejsce (1): 1996

Cyprus International Football Tournaments

  • Zwycięstwo (1): 1997

Turniej Czterech Narodów

  • Trzecie miejsce (1): 1999

Trofej Marjana

  • Zwycięstwo (1): 2003

Memoriał Walerego Łobanowskiego

  • Zwycięstwo (1): 2005

Puchar Króla Tajlandii

  • Drugie miejsce (1): 2010

Ranking FIFA

Pozycje reprezentacji Polski w rankingu FIFA i w rankingu Elo.

Pod koniec 1990 FIFA po raz pierwszy opublikowała ranking reprezentacji narodowych członków światowej federacji za miniony rok[103]. Ranking roczny opublikowano również na koniec 1991 i 1992, natomiast od sierpnia 1993 zestawienie opracowywane jest i publikowane co miesiąc (z rzadkimi wyjątkami, kiedy ranking nie był publikowany[104]). Zestawienie wykorzystywane jest przy ustalaniu koszyków przed losowaniami eliminacji oraz finałów MŚ i ME. Reprezentacja Polski najwyższe miejsce w tym zestawieniu (5.) osiągnęła w sierpniu 2017[105], z kolei najniższe w listopadzie 2013 (78.)[106]. Średnia pozycja zajmowana przez Polskę od czasu utworzenia rankingu to 37. Największy awans Polska zanotowała w październiku 2014 (o 26 pozycji), natomiast największy spadek nastąpił w październiku 2009 (o 20 miejsc).

Pozycje reprezentacji Polski w rankingu FIFA:

Miesiąc/rokIIIIIIIVVVIVIIVIIIIXXXIXII
199022
199122
199220
19932022232628
199424242827323233363329
199532343629322828273333
199635374042505556555253
199756525757515350454748
199860615554484034342931
1999292827302923262729303232
2000323232343536414436364443
2001393832232323242527283333
20023136333838393735353333
2003333332282933363431262425
2004272624302926272829292625
2005252527252423242217232322
20062226262829303035272224
2007252324211818212016202322
2008232024282728322930303234
2009312829414039414036565658
201057595858565666697173
2011727170717167696565646666
2012687075656562545456545455
2013565961636365757265697876
2014777073727269616170444041
2015414034353532303334433834
2016353431272727161617151515
2017151412111110656677
2018776101081818212020
20192020192022211919
20201919191919181919
202119

Innym rankingiem stosowanym do określenia mocy reprezentacji narodowych jest ranking Elo, oparty na rankingu szachowym Elo. Możliwy jest on do ustalenia w dowolnym momencie historii licząc od 1872. Reprezentacja Polski największą liczbę punktów miała w nim we wrześniu 1974; zajmowała wtedy drugie miejsce na świecie. Ranking FIFA narodowych drużyn męskich przez wiele lat obliczany był według innego od Elo wzoru MITC, jednak w lipcu 2018 władze światowej federacji zmieniły zasady sporządzania swojego rankingu i odtąd obliczany jest on z wykorzystaniem szachowych zasad Arpada Elo (do tej pory korzystano z nich tylko w rankingu reprezentacji kobiecych)[107].

Rekordy

Najwięcej występów

Jakub Błaszczykowski w liczbie występów reprezentacyjnych (108 gier) ustępuje tylko Robertowi Lewandowskiemu.
Michał Żewłakow zaliczył 102 występy w reprezentacji.
Grzegorz Lato zagrał dla reprezentacji Polski w oficjalnych meczach 100 razy.

Lista zawodników z największą liczbą oficjalnych gier w polskiej drużynie narodowej w kategorii A[108] (wg stanu z 31 marca 2021 po meczu z Anglią). Pogrubiono piłkarzy obecnie aktywnych w grze reprezentacyjnej. Graczy z taką samą liczbą występów uszeregowano w kolejności chronologicznej.

Lp.ZawodnikLataMeczeGole
1.Robert Lewandowski2008–11866
2.Jakub Błaszczykowski2006–10821
3.Michał Żewłakow1999–20111023
4.Grzegorz Lato1971–198410045
5.Kazimierz Deyna1968–19789741
6.Jacek Bąk1993–2008963
Jacek Krzynówek1998–20099615
8.Władysław Żmuda1973–1986912
9.Kamil Grosicki2008–8317
10.Antoni Szymanowski1970–1980821
Kamil Glik2010–826
12.Zbigniew Boniek1976–19888024
13.Grzegorz Krychowiak2008–784
14.Włodzimierz Lubański1963–19807548
15.Tomasz Wałdoch1991–2002742
16.Maciej Żurawski1998–20087217
17.Piotr Świerczewski1992–2003701
18.Roman Kosecki1988–19956919
Tomasz Kłos1998–2006696
20.Mariusz Lewandowski2002–2013665
Łukasz Piszczek2007–2019663
22.Dariusz Dudka2004–2012652
Artur Boruc2004–2017650
24.Jan Tomaszewski1971–1981630
Dariusz Dziekanowski1981–19906320
26.Robert Gadocha1967–19756216
Roman Wójcicki1978–1989622
Tomasz Hajto1996–2005626
29.Henryk Kasperczak1973–1978615
Andrzej Szarmach1973–19826132
Maciej Rybus2009–612
32.Włodzimierz Smolarek1980–19926013
Jacek Zieliński1995–2003601
Jerzy Dudek1998–2013600
Marcin Wasilewski2002–2013603
36.Arkadiusz Milik2012–5915
Piotr Zieliński2013–596
38.Lucjan Brychczy1954–19695818
Ryszard Tarasiewicz1984–1991589
40.Stanisław Oślizło1961–1971571
Lesław Ćmikiewicz1970–1979570
Jan Urban1985–1991577
43.Jerzy Gorgoń1970–1978556
Waldemar Matysik1980–1989550
Łukasz Fabiański2006–550
46.Edward Szymkowiak1952–1965530
Paweł Janas1976–1984531
Marek Dziuba1977–1984531
Dariusz Wdowczyk1984–1992532
50.Józef Wandzik1985–1995520
Kamil Kosowski2001–2009524
Wojciech Szczęsny2009–520

Najlepsi strzelcy

Robert Lewandowski z 66 golami jest najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Polski, jest też rekordzistą w liczbie występów (118).
Włodzimierz Lubański uzyskał w barwach Polski 48 trafień.
Kazimierz Deyna w polskiej drużynie państwowej zdobył 41 goli.

Lista zawodników z największą liczbą zdobytych bramek w polskiej drużynie narodowej w oficjalnych spotkaniach kategorii A[109] (wg stanu z 31 marca 2021 po meczu z Anglią). Pogrubiono piłkarzy obecnie aktywnych w grze reprezentacyjnej. Graczy z taką samą liczbą goli uszeregowano w kolejności chronologicznej.

Lp.ZawodnikLataGoleMeczeŚrednia
1.Robert Lewandowski2008–661180,56
2.Włodzimierz Lubański1963–198048750,64
3.Grzegorz Lato1971–1984451000,45
4.Kazimierz Deyna1968–197841970,42
5.Ernest Pol1955–196539460,85
6.Andrzej Szarmach1973–198232610,52
7.Gerard Cieślik1947–195827450,60
8.Zbigniew Boniek1976–198824800,30
9.Ernest Wilimowski1934–193921220,96
Jakub Błaszczykowski2006–211080,19
11.Dariusz Dziekanowski1981–199020630,32
12.Roman Kosecki1988–199519690,28
Euzebiusz Smolarek2002–201019470,40
14.Lucjan Brychczy1954–196918580,31
15.Maciej Żurawski1998–200817720,24
Kamil Grosicki2008–17830,21
17.Józef Nawrot1928–193516190,84
Robert Gadocha1967–197516620,26
19.Jacek Krzynówek1998–200915960,16
Arkadiusz Milik2012–15590,26
21.Włodzimierz Smolarek1980–199213600,22
Andrzej Juskowiak1992–200113390,33
23.Wawrzyniec Staliński1922–192811130,85
Leonard Piątek1936–193911170,65
Eugeniusz Faber1959–196911360,31
Andrzej Jarosik1965–197211250,44
Andrzej Iwan1978–198711290,38
Wojciech Kowalczyk1991–199911390,28
Emmanuel Olisadebe2000–200411250,44
Radosław Kałużny1997–200511410,27
31.Zygfryd Szołtysik1963–197210460,22
Joachim Marx1966–197510230,43
Jan Furtok1984–199310360,28
Marek Leśniak1986–199410200,50
Paweł Kryszałowicz1999–200410330,30
Tomasz Frankowski1999–200610220,45

Zawodnicy z największą liczbą zdobytych bramek w meczach o punkty (eliminacje i finały MŚ oraz eliminacje i finały ME)

Lp.ZawodnikLataRazem (fin.)MŚ (fin.)ME (fin.)Wyszczególnienie
1.Robert Lewandowski2008–42 (2)21 (0)21 (2)2010 – 2, 2012 – 1, 2014 – 3, 2016 – 13+1, 2018 – 16, 2020 – 6
2.Włodzimierz Lubański1963–198021 (0)15 (0)6 (0)1966 – 5, 1968 – 2, 1970 – 7, 1972 – 4, 1974 – 1, 1978 – 2
3.Grzegorz Lato1971–198419 (10)15 (10)4 (0)1974 – 1+7, 1976 – 3, 1978 – 4+2, 1980 – 1, 1982 – 0+1
4.Euzebiusz Smolarek2002–201015 (0)6 (0)9 (0)2006 – 1, 2008 – 9, 2010 – 5
5.Zbigniew Boniek1976–198814 (6)10 (6)4 (0)1978 – 1+2, 1980 – 3, 1982 – 1+4, 1984 – 1, 1986 – 2
6.Kazimierz Deyna1968–197814 (4)14 (4)1970 – 6, 1974 – 0+3, 1978 – 4+1
7.Andrzej Szarmach1973–198213 (7)10 (7)3 (0)1974 – 0+5, 1976 – 3, 1978 – 2+1, 1982 – 1+1
8.Włodzimierz Smolarek1980–199213 (2)10 (2)3 (0)1982 – 5+1, 1984 – 2, 1986 – 3+1, 1988 – 1
9.Andrzej Juskowiak1992–200111 (0)3 (0)8 (0)1996 – 7, 1998 – 3, 2000 – 1
10.Jakub Błaszczykowski2006–10 (3)6 (0)4 (3)2010 – 1, 2012 – 1, 2014 – 4, 2016 – 1+2, 2018 – 1
11.Arkadiusz Milik2012–9 (1)1 (0)8 (1)2016 – 6+1, 2018 – 1, 2020 – 1
Emmanuel Olisadebe2000–20049 (1)9 (1)2002 – 8+1
13.Dariusz Dziekanowski1981–19909 (0)4 (0)5 (0)1982 – 1, 1984 – 1, 1986 – 3, 1988 – 3, 1992 – 1
14.Jacek Krzynówek1998–20098 (0)4 (0)4 (0)2006 – 4, 2008 – 4
Kamil Grosicki2008–8 (0)3 (0)5 (0)2016 – 4, 2018 – 3, 2020 – 1
Maciej Żurawski1998–20088 (0)7 (0)1 (0)2006 – 7, 2008 – 1
17.Tomasz Frankowski1999–20067 (0)7 (0)2006 – 7
Robert Gadocha1967–19757 (0)2 (0)5 (0)1972 – 3, 1974 – 2, 1976 – 2
19.Lucjan Brychczy1954–19696 (0)3 (0)3 (0)1958 – 2, 1960 – 1, 1962 – 1, 1968 – 2
Radosław Kałużny1997–20056 (0)6 (0)2002 – 5, 2006 – 1
20.Ernest Wilimowski1934–19395 (4)5 (4)1938 – 1+4
22.Andrzej Jarosik1965–19725 (0)4 (0)1 (0)1968 – 1, 1970 – 4
Marek Leśniak1986–19945 (0)3 (0)2 (0)1988 – 2, 1994 – 3

Zawodnicy z największą liczbą zdobytych bramek w mistrzostwach świata (eliminacje i finały)

Lp.ZawodnikLata gryRazem (fin.)Wyszczególnienie
1.Robert Lewandowski2008–21 (–)2010 – 2, 2014 – 3, 2018 – 16
2.Grzegorz Lato1971–198415 (10)1974 – 1+7, 1978 – 4+2, 1982 – 0+1
3.Włodzimierz Lubański1963–198015 (–)1966 – 5, 1970 – 7, 1974 – 1, 1978 – 2
4.Kazimierz Deyna1968–197814 (4)1970 – 6, 1974 – 0+3, 1978 – 4+1
5.Andrzej Szarmach1972–198210 (7)1974 – 0+5, 1978 – 2+1, 1982 – 1+1
6.Zbigniew Boniek1976–198810 (6)1978 – 1+2, 1982 – 1+4, 1986 – 2
7.Włodzimierz Smolarek1980–199210 (2)1982 – 5+1, 1986 – 3+1
8.Emmanuel Olisadebe2000–20049 (1)2002 – 8+1
9.Tomasz Frankowski1999–20067 (–)2006 – 7
Maciej Żurawski1998–20087 (–)2006 – 7
11.Radosław Kałużny1997–20056 (–)2002 – 5, 2006 – 1
Euzebiusz Smolarek2002–20106 (–)2006 – 1, 2010 – 5
Jakub Błaszczykowski2006–6 (–)2010 – 1, 2014 – 4, 2018 – 1
14.Ernest Wilimowski1934–19395 (4)1938 – 1+4
15.Marcin Żewłakow2000–20044 (1)2002 – 3+1
16.Dariusz Dziekanowski1981–19904 (–)1982 – 1, 1986 – 3
Edward Jankowski1952–19614 (–)1958 – 4
Andrzej Jarosik1965–19724 (–)1970 – 4
Jacek Krzynówek1998–20094 (–)2006 – 4
Marek Saganowski1996–20124 (–)2006 – 2, 2010 – 2
21.Andrzej Buncol1980–19863 (1)1982 – 2+1
Paweł Kryszałowicz1999–20043 (1)2002 – 2+1
23.Kamil Grosicki2008–3 (–)2018 – 3,
Łukasz Piszczek2007–20193 (–)2014 – 2, 2018 – 1,
Lucjan Brychczy1954–19693 (–)1958 – 2, 1962 – 1
Andrzej Juskowiak1992–20013 (–)1998 – 3
Marek Leśniak1986–19943 (–)1994 – 3
Jerzy Sadek1965–19713 (–)1966 – 3
Krzysztof Warzycha1984–19973 (–)1990 – 1, 1994 – 1, 1998 – 1

Zawodnicy z największą liczbą zdobytych bramek w mistrzostwach Europy (eliminacje i finały)

Lp.ZawodnikLata gryRazem (fin.)Wyszczególnienie
1.Robert Lewandowski2008–21 (2)2012 – 1, 2016 – 13+1, 2020 – 6
2.Euzebiusz Smolarek2002–20109 (–)2008 – 9
3.Arkadiusz Milik2012–8 (1)2016 – 6+1, 2020 – 1
4.Andrzej Juskowiak1992–20018 (–)1996 – 7, 2000 – 1
5.Włodzimierz Lubański1963–19806 (–)1968 – 2, 1972 – 4
6.Robert Gadocha1967–19755 (–)1972 – 3, 1976 – 2
Dariusz Dziekanowski1981–19905 (–)1984 – 1, 1988 – 3, 1992 – 1
Kamil Grosicki2008–5 (–)2016 – 4, 2020 – 1
9.Jakub Błaszczykowski2006–4 (3)2012 – 1, 2016 – 1+2
10.Grzegorz Lato1971–19844 (–)1976 – 3, 1980 – 1
Zbigniew Boniek1976–19884 (–)1980 – 3, 1984 – 1
Roman Kosecki1988–19954 (–)1992 – 1, 1996 – 3
Jacek Krzynówek1998–20094 (–)2008 – 4
Krzysztof Piątek2019–4 (–)2020 – 4
15.Lucjan Brychczy1954–19693 (–)1960 – 1, 1968 – 2
Janusz Żmijewski1965–19693 (–)1968 – 3
Andrzej Szarmach1973–19823 (–)1976 – 3
Roman Ogaza1974–19813 (–)1980 – 3
Włodzimierz Smolarek1980–19923 (–)1984 – 2, 1988 – 1
Ryszard Tarasiewicz1984–19913 (–)1988 – 1, 1992 – 2
Tomasz Iwan1995–20023 (–)2000 – 3
Radosław Matusiak2006–20083 (–)2008 – 3

Rekordy krajowe

ZawodnikDataRekord
Włodzimierz Lubański04.09.1963Najmłodszy gracz w historii (16 lat i 188 dni)[108].
Jerzy Dudek04.06.2013Najstarszy gracz w historii (40 lat i 73 dni)[108].
Włodzimierz Lubański04.09.1963Najmłodszy strzelec w historii (16 lat i 188 dni)[109].
Lucjan Brychczy27.08.1969Najstarszy strzelec w historii (35 lat i 75 dni)[109].
Włodzimierz Lubański04.09.1963–24.09.1980Najdłuższy staż w reprezentacji (17 lat i 21 dni)[110].
  • 13 kolejnych meczów bez porażki (16.08.2000–01.09.2001[111] oraz 06.06.2016–10.06.2017),
  • 7 kolejnych zwycięstw (29.05.2005–07.10.2005)[112],
  • 5 kolejnych remisów (01.02.1993–31.03.1993)[112],
  • 6 kolejnych porażek (15.10.1933–09.09.1934)[112],
  • 13 kolejnych meczów bez zwycięstwa (29.06.1995–09.10.1996)[113],
  • 14 kolejnych meczów o punkty bez porażki (02.05.1979–04.07.1982 oraz 07.09.2015–10.06.2017).

Rekordy międzynarodowe

ZawodnikDataRekordUwagi
Walter Brom1938Najmłodszy w historii bramkarz powołany na MŚ (17 lat podczas MŚ 1938[114]).
Ernest Wilimowski1938Najwięcej goli w jednym meczu mistrzostw świata (4 bramki na MŚ 1938[115]).nieaktualny
Ernest Wilimowski1938Najwięcej goli w przegranym meczu MŚ (4 bramki podczas MŚ 1938).
Jan Tomaszewski1974Pierwszy bramkarz, który obronił dwa rzuty karne w czasie gry w jednym turnieju MŚ[q][116].
Władysław Żmuda1974–1986Najwięcej meczów rozegranych w MŚ (21)[117].nieaktualny
Kazimierz Deyna1974–1978Najwięcej meczów w MŚ w roli kapitana drużyny (13)[118].nieaktualny
Zbigniew Boniek1978–1986Pierwszy zawodnik, który został napomniany żółtą kartką w trzech turniejach MŚ[r][119].
Przemysław Tytoń2012Pierwszy bramkarz, który w ME obronił rzut karny po wejściu na boisko z ławki rezerwowych (ME 2012[120]).
Polska2002–2006Pierwsza reprezentacja, która dwa razy z rzędu spotkała się w fazie grupowej z gospodarzem MŚ
Polska1978–2006Reprezentacja pięciokrotnie z rzędu w swoim pierwszym meczu MŚ nie oddała celnego strzału na bramkę rywala[121].
Robert Lewandowski2014–2015Najwięcej bramek w jednej edycji eliminacji ME w historii (13)[s][122].
Robert Lewandowski2016–2017Najwięcej bramek w jednej edycji eliminacji MŚ w strefie europejskiej w historii (16)[123].

Bilanse meczów międzypaństwowych

Bilans dodatni
Bilans remisowy
Bilans ujemny

Stan na 31 marca 2021 po meczu z Anglią.

RywalMWRPGZGSRG
Albania Albania11731147+7
 Algieria220061+5
 Andora220070+7
 Anglia2017121232−20
 Arabia Saudyjska330052+3
 Argentyna113261218−6
 Armenia7511154+11
 Australia100112−1
 Austria105231917+2
 Azerbejdżan6510201+19
 Belgia197662620+6
Białoruś Białoruś Białoruś6222910−1
 Boliwia220031+2
 Bośnia i Hercegowina541093+6
 Brazylia121291937−18
Bułgaria Bułgaria2512854730+17
 Chile1010220
 Chiny220020+2
 Chorwacja511337−4
 Cypr7430145+9
 Czarnogóra422096+3
 Czechosłowacja1945102743−16
 Czechy8404109+1
 Dania2382133849−11
 Egipt201104−4
 Ekwador311154+1
 Estonia9711184+14
 Finlandia3322838229+53
 Francja163581627−11
 Ghana110040+4
 Gibraltar2200151+14
Grecja Junta czarnych pułkowników Grecja Grecja1710433012+18
Gruzja Gruzja Gruzja5401134+9
 Gwatemala211032+1
 Haiti3201113+8
Hiszpania Hiszpania Hiszpania10118827−19
 Holandia173681724−7
 Indie110021+1
Irak Irak Irak522173+4
Iran330062+4
 Irlandia28111164430+14
 Irlandia Północna104241413+1
 Islandia6510135+8
 Izrael137422815+13
 Japonia75021410+4
Jugosławia[t]196493946−7
 Kamerun302103−3
 Kanada6600204+16
 Kazachstan5410123+9
 Kolumbia6204810−2
 Korea Południowa311156−1
 Korea Północna211072+5
Kostaryka Kostaryka Kostaryka330083+5
 Kuba1010000
 Kuwejt211031+2
 Libia110050+5
 Liechtenstein110020+2
 Litwa11542178+9
 Luksemburg7610265+21
 Łotwa1511224015+25
 Macedonia Północna[u]5410112+9
 Malta4400130+13
 Maroko522193+6
 Meksyk8323913−4
 Mołdawia6510102+8
III Rzesza III Rzesza Niemcy Niemcy[v]2117131234−22
 Nigeria100101−1
 Norwegia1912345826+32
 Nowa Zelandia211020+2
Niemcy Niemcy Wschodnie199462627−1
 Paragwaj100104−4
 Peru330092+7
 Portugalia133551318−5
Południowa Afryka Południowa Afryka2101110
Rumunia Rumunia36715145756+1
 Rosja4121660
 San Marino8800331+32
 Senegal100112−1
 Serbia523053+2
 Serbia i Czarnogóra220075+2
 Singapur110061+5
 Słowacja83141312+1
 Słowenia8332990
 Szkocja103521413+1
 Szwajcaria114612112+9
 Szwecja2684143756−19
 Tajlandia110031+2
 Tunezja430192+7
 Turcja1711333912+27
 Ukraina9423119+2
 Urugwaj412145−1
Stany Zjednoczone  Stany Zjednoczone177373622+14
 Walia8521105+5
Węgry Węgry3385204290−48
 Włochy183871023−13
 Wybrzeże Kości Słoniowej110031+2
 Wyspy Owcze3300121+11
 Zjednoczone Emiraty Arabskie220092+7
Związek Radziecki143381127−16

kursywą państwa nieistniejące

Zobacz też

Uwagi

  1. Stan aktualny na 31 marca 2021.
  2. Stan na 19 listopada 2019.
  3. Nie licząc wyjazdowego meczu z Niemcami z 1935, kiedy Wrocław znajdował się w granicach Niemiec.
  4. Stan na 28 marca 2021.
  5. De facto w 1974 i 1982 polskim piłkarzom, jako trzeciej ekipie czempionatu, zgodnie z ówczesnymi zasadami wręczono srebrne medale; mistrzowie otrzymywali wtedy złote, wicemistrzowie pozłacane, a czwarty w turnieju zespół brązowe krążki.
  6. a b c Wspólnie jako trzyosobowy kapitanat.
  7. Kulesza prowadził zespół w jednym meczu eliminacyjnym, Piechniczek w trzech pozostałych meczach eliminacyjnych oraz w turnieju finałowym.
  8. Łazarek prowadził zespół w trzech meczach eliminacyjnych, Strejlau w trzech pozostałych meczach eliminacyjnych.
  9. Strejlau prowadził zespół w siedmiu meczach eliminacyjnych, Ćmikiewicz w trzech pozostałych meczach eliminacyjnych.
  10. Piechniczek prowadził zespół w pięciu meczach eliminacyjnych, Pawlak w jednym, a Wójcik w dwóch pozostałych meczach eliminacyjnych.
  11. Beenhakker prowadził zespół w ośmiu meczach eliminacyjnych, Majewski w dwóch pozostałych meczach eliminacyjnych.
  12. Nowak oraz Brzeżańczyk i Górski prowadzili zespół w dwóch meczach eliminacyjnych, Matyas w czterech pozostałych meczach eliminacyjnych.
  13. Koncewicz prowadził zespół w jednym meczu eliminacyjnym, Górski w pięciu pozostałych meczach eliminacyjnych.
  14. Gmoch prowadził zespół w jednym meczu eliminacyjnym, Kulesza w siedmiu pozostałych meczach eliminacyjnych.
  15. Boniek prowadził zespół w dwóch meczach eliminacyjnych, Janas w sześciu pozostałych meczach eliminacyjnych.
  16. Brzęczek prowadził zespół w meczach eliminacyjnych, Sousa poprowadzi go w turnieju finałowym.
  17. W 2002 dwa rzuty karne na MŚ obronił też Brad Friedel, z kolei Iker Casillas obronił po jedenastce w 2002 i 2010.
  18. Rekord wyrównał później Diego Maradona.
  19. Wcześniej 13 bramek w eliminacjach ME 2008 strzelił też David Healy.
  20. Do 1929 jako Królestwo SHS.
  21. Do 2019 jako Macedonia.
  22. W latach 1949–1990 jako Niemcy Zachodnie.

Przypisy

  1. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1). Katowice: Wydawnictwo GiA, 2017, s. 226. ISBN 978-83-88232-61-9.
  2. Magdalena Żmuda-Pałka, Monika Bigosińska, Renata Żabecka-Chowaniec: Antwerpia 1920 jako najważniejsze igrzyska olimpijskie w dziejach Polski. МОЛОДА СПОРТИВНА НАУКА УКРАЇНИ. 2013. Т.2 С. 286-290. [dostęp 2018-01-06].
  3. Mecze z Serbią: Nie przegraliśmy od 27 lat!. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-10)].
  4. Łukasz Szpyrka: Dania – Polska 8-0. Pamiętny blamaż z 1948 roku. eurosport.interia.pl. [dostęp 2018-01-11].
  5. Andrzej Gowarzewski, Stefan Szczepłek: Biało-Czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski. T. 3: 1971–1980. Katowice: GiA, 1996, s. 21–22, seria: Encyklopedia piłkarska FUJI. (pol.)
  6. Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972. 
  7. Dariusz Wołowski: Brawo, panie Janie! Krótka historia meczów Anglia – Polska (pol.). sport.pl, 2003-10-16.
  8. Andrzej Gowarzewski, Stefan Szczepłek: Biało-Czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski. T. 3: 1971–1980. Katowice: GiA, 1996, s. 74–75, seria: Encyklopedia piłkarska FUJI. (pol.)
  9. Jacek Szczerba: Górski i Gmoch o kulisach mundiali – wywiad-rzeka (pol.). sport.pl, 16 października 2003. [dostęp 2016-04-20].
  10. Andrzej Gowarzewski: Biało-Czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski. T. 4: 1981–1997. Katowice: GiA, 1997, s. 145–146, seria: Encyklopedia piłkarska FUJI. (pol.)
  11. Smuda trenerem reprezentacji! (pol.). sport.pl, 2009-10-29.
  12. Robert Błoński: Lewandowski dla Sport.pl: Sami ustalaliśmy jak gramy. Trener nie bardzo wiedział, co powiedzieć (pol.). sport.pl, 2012-07-14.
  13. PZPN: Nawałka selekcjonerem reprezentacji Polski! (pol.). pzpn.pl, 2013-10-26.
  14. Łączy Nas Piłka: Jerzy Brzęczek nowym selekcjonerem reprezentacji Polski! (pol.). laczynaspilka.pl. [dostęp 2018-07-12].
  15. PZPN: Jerzy Brzęczek selekcjonerem piłkarskiej reprezentacji Polski (pol.). Polska Agencja Prasowa, 2018-07-12. [dostęp 2018-07-23].
  16. Łączy Nas Piłka: Zarząd PZPN zatwierdził nowego selekcjonera reprezentacji Polski (pol.). laczynaspilka.pl. [dostęp 2018-07-14].
  17. Jerzy Brzęczek: Bycie selekcjonerem to wyzwanie i marzenie (pol.). Łączy Nas Piłka, 2018-07-23. [dostęp 2018-07-23].
  18. Dale Johnson: Germany saved from Nations League relegation (ang.). espn.com, 2019-09-25. [dostęp 2020-11-27].
  19. El. Euro 2020. Polska – Macedonia Północna 2:0. Jedziemy na Euro!, www.sport.tvp.pl [dostęp 2019-10-16] (pol.).
  20. Edyta Bieńczak: Eliminacje Euro 2020: Polska wygrała ze Słowenią 3:2! (pol.). rmf24.pl, 2019-11-19. [dostęp 2020-11-27].
  21. Liga Narodów: Porażka Biało-Czerwonych. Zobacz sytuację w "polskiej grupie" (pol.). sport.onet.pl, 2020-11-18. [dostęp 2020-11-27].
  22. Piotr Koźmiński: Kulisy zwolnienia Brzęczka. Dowiedział się w samo południe. Selekcjoner pożegnał się już z pracownikami PZPN (pol.). sportowefakty.wp.pl, 2021-01-18. [dostęp 2021-01-18].
  23. Paulo Sousa nowym selekcjonerem reprezentacji Polski! (pol.). pzpn.pl. [dostęp 2021-01-21].
  24. Polacy poznali rywali w eliminacjach mistrzostw świata 2022, www.eurosport.tvn24.pl [dostęp 2020-12-07] (pol.).
  25. Oficjalnie: Euro 2020 przełożone!, www.sport.tvp.pl [dostęp 2020-03-19] (pol.).
  26. Losowanie grup Euro 2020. Piekielnie trudne zadanie Polaków, www.eurosport.tvn24.pl [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  27. Euro 2020: Polska zagra ze Słowacją, to nie jest nasz ulubiony rywal, www.sportowefakty.wp.pl [dostęp 2020-11-18] (pol.).
  28. a b c d Robert Murawski: Historia reprezentacyjnej koszulki (pol.). polsatsport.pl. [dostęp 2017-12-25].
  29. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 273.
  30. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 275.
  31. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 297.
  32. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 313.
  33. euro2012.onet.pl: Polska, biało-niebiescy* (pol.). [dostęp 2017-12-25].
  34. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 344.
  35. footyheadlines.com: Poland 2014 Home and Away Kits Leaked (ang.). [dostęp 2014-02-21].
  36. Tadeusz Kądziela: Piłka nożna. Reprezentacja Polski będzie miała nowe stroje (pol.). [dostęp 2014-02-21].
  37. Oto nowe stroje reprezentacji Polski? (pol.). sport.wp.pl. [dostęp 2014-02-21].
  38. Nike przedstawia nowe stroje reprezentacji Polski (pol.). Łączy Nas Piłka. [dostęp 2017-12-25].
  39. Antoni Bugajski: Holendrzy ugotowani w kotle. To był najlepszy mecz w historii polskiej kadry (pol.). [dostęp 2017-12-25].
  40. Piłkarskie Mistrzostwa Europy. Warszawa: Ringier Axel Springer Polska, 2012, s. 21–25. ISBN 978-83-7813-270-7.
  41. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 239.
  42. Artur Długosz: Nowe stroje piłkarskiej reprezentacji Polski (foto) (pol.). [dostęp 2014-02-21].
  43. fakt.pl: Walczyli o orła. Kto? (pol.). [dostęp 2014-02-21].
  44. Bartosz Zimkowski: „Gdzie jest orzeł?” – kibice nie odpuszczają, piłkarze łamią się, PZPN knebluje usta (pol.). [dostęp 2017-12-25].
  45. fakt.pl: Orzeł ląduje na koszulkach! (pol.). [dostęp 2014-02-21].
  46. Dz.U. z 2012 r. nr 0, poz. 490.
  47. wykop.pl: Nowe koszulki reprezentacji Polski w piłce nożnej (pol.). [dostęp 2014-02-21].
  48. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 402.
  49. Andrzej Azyan: Śląski Stadion pamięta: Te mecze Polaków przeszły do historii (pol.). dziennikzachodni.pl. [dostęp 2017-12-27].
  50. Jacek Sroka: Kocioł Czarownic straszył Anglików (pol.). dziennikzachodni.pl. [dostęp 2017-12-27].
  51. Stadion Śląski z legendą w przyszłość (pol.). stadionslaski.pl. [dostęp 2018-03-29].
  52. Protokół weryfikacji boiska (pol.). stadionnarodowy.org.pl. [dostęp 2017-12-27].
  53. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 403.
  54. Gdzie jest Stadion Narodowy? W Warszawie czy Chorzowie? (pol.). sport.dziennik.pl. [dostęp 2017-12-27].
  55. Maciej Stolarczyk: Awantura o Narodowy. Jeden jest w Chorzowie, drugi w Warszawie (pol.). polskatimes.pl. [dostęp 2017-12-27].
  56. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 79.
  57. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 104.
  58. Jakub Radomski: SZEŚCIU ZAŁOŻYCIELI. TAK POWSTAWAŁ „PS” (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2017-12-23].
  59. Jeden mecz oglądali, a drugi słuchali (pol.). poznan.sport.pl. [dostęp 2017-12-23].
  60. Leszek Jarosz: Retro TVP: Polska – Brazylia, czyli uczta niezrównana (MŚ 1938) (pol.). sport.tvp.pl. [dostęp 2017-12-23].
  61. Przemysław Gajzler: Niewidzialny mecz, który porwał całą Polskę (pol.). sport.onet.pl. [dostęp 2017-12-23].
  62. Tomasz Zimoch, Andrzej Janisz i Henryk Sytner odznaczeni przez prezydenta (pol.). polskieradio.pl. [dostęp 2017-12-23].
  63. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 73.
  64. Mirosław Skórzewski. Najwyższe noty dla Deyny, Nawałki, Maculewicza i Gorgonia. Bezbramkowy remis na otwarcie mundialu '78. Biało-czerwoni byli lepsi. „Przegląd Sportowy”, 1978-06-02. RSW „Prasa-Książka-Ruch”. 
  65. Dariusz Dobek: Człowiek, który stał się legendą za życia (pol.). sport.onet.pl. [dostęp 2017-12-23].
  66. a b Bartosz Nosal: Przygody polskich drużyn piłkarskich z transmisjami telewizyjnymi (pol.). zczuba.pl. [dostęp 2017-12-23].
  67. Arkadiusz Droździel: Polsat nie zarobi na EURO 2008 (pol.). money.pl. [dostęp 2017-12-23].
  68. TVP traci reprezentację. Eliminacje i Euro 2016 w Polsacie! (pol.). pomorska.pl. [dostęp 2017-12-23].
  69. Patryk Pallus: Mecz piłkarski Polska-Szwajcaria w TVP. Będą kolejne? (pol.). wirtualnemedia.pl. [dostęp 2017-12-23].
  70. Michał Gałęzewski: Oficjalnie: TVP z prawami do reprezentacji w latach 2018–2022 (pol.). sportowefakty.wp.pl. [dostęp 2017-12-23].
  71. Anita Kaźmierska, Plan transmisji 4K z mundialu | Futbol w TV – SATKurier.pl, SATKurier.pl, 29 maja 2018 [dostęp 2018-06-18] (pol.).
  72. Sztab szkoleniowy (pol.). pzpn.pl. [dostęp 2021-03-27].
  73. a b Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 424.
  74. Adam Nawałka: Robert kapitanem, czekam na powrót Kuby. laczynaspilka.pl, 2014-12-09. [dostęp 2014-12-09].
  75. Karel Stokkermans: VIII. Olympiad Paris 1924 Football Tournament (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  76. Karel Stokkermans: IX. Olympiad Amsterdam 1928 Football Tournament (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  77. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #1: Trudne początki (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  78. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #2: Pierwszy sukces (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  79. a b Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #3: Powrót do życia (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  80. Russell Gerrard: Games of the XVI. Olympiad. Football Qualifying Tournament (Melbourne, Australia, 1956) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  81. Mikael Jönsson: Games of the XVIII. Olympiad. Football Qualifying Tournament (Tokyo, Japan, 1964) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  82. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #4: Stracone pokolenie (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  83. Søren Elbech: Games of the XXI. Olympiad. Football Qualifying Tournament (Montreal, Canada, 1976) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-01].
  84. Lars Aarhus: Football Tournament of the Olympic Games – Overview (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-06-29].
  85. Bartosz Dwernicki: Polska na igrzyskach #7: Ostatnie takie lato (pol.). rfbl.pl. [dostęp 2018-01-01].
  86. Piłka nożna na igrzyskach olimpijskich (pol.). opiłcenożnej.pl. [dostęp 2018-01-02].
  87. Leszek Jarosz: 1934: Polska, czyli pierwszy polityczny walkower (pol.). sport.tvp.pl. [dostęp 2018-01-02].
  88. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 17.
  89. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 17–18.
  90. Karel Stokkermans: Central European Cup for Amateurs 1929-1930 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  91. Guy de Dekker, Karel Stokkermans: Balkan Cup (for Nations) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  92. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 197–198.
  93. Neil Morrison: Nehru Cup 1984 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-22].
  94. Erik Garin: Querétaro Tournament 1985 (Mexico) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  95. Neil Morrison: Israel Tournament 1988 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  96. Cesar Silva, Neil Morrison, Santiago Reis: Marlboro Soccer Cup Series (USA) 1987-1990 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-24].
  97. Yoon Hyung-jin: Carlsberg Cup 1996 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-25].
  98. Neil Morrison: Cyprus International Tournament 1997 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-22].
  99. Neil Morrison: Four Nations’ Cup 1999 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-26].
  100. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 300.
  101. Andrea Veronese, Erik Garin: Lobanovsky International Tournament (Kyiv) (ang.). rsssf.com. [dostęp 2017-12-22].
  102. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 343.
  103. ranking (pol.). gia.pl. [dostęp 2017-12-28].
  104. Andrzej Gowarzewski, Jerzy Cierpatka, Bożena Lidia Szmel: Biało-Czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski (6) 2008-2015. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2016, s. 211. ISBN 978-83-88232-48-0.
  105. Polska na 5. miejscu w rankingu FIFA. Tak wysoko nie byliśmy jeszcze nigdy w historii, a już we wrześniu możemy znaleźć się w pierwszej trójce najlepszych reprezentacji świata (pol.). newsweek.pl. [dostęp 2017-12-28].
  106. Ranking FIFA: Polska na 78. miejscu (pol.). pilkanozna.pl. [dostęp 2017-12-28].
  107. Łukasz Godlewski: Ranking FIFA z rewolucyjnymi zmianami. Polska na razie na nich straci (pol.). sport.pl. [dostęp 2019-09-09].
  108. a b c Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 422.
  109. a b c Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 423.
  110. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 425.
  111. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 291.
  112. a b c Statystyki meczów reprezentacji Polski, hppn.pl [dostęp 2018-01-06] (pol.).
  113. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 263.
  114. Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1). Katowice: Wydawnictwo GiA, 2017, s. 24. ISBN 978-83-88232-61-9.
  115. Brazil 2014. Księga rekordów ↓, s. 189.
  116. Brazil 2014. Księga rekordów ↓, s. 225.
  117. Brazil 2014. Księga rekordów ↓, s. 236.
  118. Brazil 2014. Księga rekordów ↓, s. 292.
  119. Brazil 2014. Księga rekordów ↓, s. 237.
  120. Euro 2012: Przemysław Tytoń przeszedł do historii mistrzostw Europy (pol.). sport.onet.pl. [dostęp 2018-01-06].
  121. Biało-czerwoni 2017 ↓, s. 317.
  122. Lewandowski wyrównał rekord Healy’ego (pol.). polsatsport.pl. [dostęp 2018-01-07].
  123. El. MŚ 2018: Lewandowski najskuteczniejszy w historii kwalifikacji w Europie (pol.). polsatsport.pl. [dostęp 2018-06-29].

Bibliografia

  • Andrzej Gowarzewski: Biało-Czerwoni. Dzieje piłkarskiej reprezentacji Polski 1921-2018. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2017. ISBN 978-83-88232-54-1.
  • Andrzej Gowarzewski: Brazil 2014. Księga rekordów mistrzostw świata 1930-2014. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2014. ISBN 978-83-88232-45-9.

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Kit left arm shoulder stripes white stripes alt.png
shoulder stripes, transparent fields white stripes
Flag of Spain (1945–1977).svg
Autor: SanchoPanzaXXI, Licencja: CC BY-SA 4.0
Flag of Spain during the Spanish State. It was adopted on 11 October 1945 with Reglamento de Banderas Insignias y Distintivos (Flags, Ensigns and Coats of Arms Bill)
Poland away kit 2008.svg
Autor: Kanchelskis, Licencja: CC BY-SA 4.0
Poland's national association football kit - away 2008
State flag of Iran (1964–1980).svg
New Version of :Image:Lionflag.svg with a cleaner emblem and the correct ratio.
Kit right arm pol20h.png
Autor: ShadowBryan3, Licencja: CC BY-SA 4.0
Camiseta 2020 de la selección de fútbol de Polonia.
Football against poverty 2014 - Paulo Sousa (cropped) - 2.jpg
Autor: , Licencja: CC BY-SA 3.0
Former portuguese footballer Paulo Sousa in "Football against poverty" match in Bern, 2014.
Poland home kit 2008.svg
Autor: Kanchelskis, Licencja: CC BY-SA 3.0
Poland's national association football kit - home 2008
Kit body pol2016away.png
Autor:

Zotteteen1

, Licencja: CC BY-SA 4.0
Kit body pol2016away
Bundesarchiv Bild 183-N0706-0039, Fußball-WM, VR Polen - Brasilien 1-0.jpg
(c) Bundesarchiv, Bild 183-N0706-0039 / Mittelstädt, Rainer / CC-BY-SA 3.0
Dla celów dokumentacyjnych Niemieckie Archiwum Federalne często zachowywało oryginalny opis fotografii, który może być błędny, tendencyjny, przestarzały bądź politycznie skrajny. Info non-talk.svg
ADN-ZB-Mittelstädt-6.7.74-ma-BRD-München: X. Fußball-Weltmeisterschaft-Spiel um den dritten Platz: VR Polen - Brasilien 1:0- Freude bei den polnischen Spielern nach dem 1:0. Von links: Kazimierz Dayna,Torschütze Grzegorz Lato, Robert Gadochn und Leslaw Cmikiswicz.
Flag of Georgia (1990–2004).svg
Flag of Georgia used from 1990 to 2004, with slightly different proportions than the 1918 to 1921 flag.
Polskie Radio logotyp 2017.svg
Logotyp Polskiego Radia SA, wersja z 2017 roku
Kit right arm tunisia2002.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 3.0
Football Kit Tunisia National Team - 2002
Włodzimierz Lubanski.jpg
Autor: Ja Fryta from Strzegom, Licencja: CC BY-SA 2.0
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Kit body bayern munich 76.png
Autor: Guiggz, Licencja: CC BY-SA 3.0
Maillot Bayern Munich 1976
Kit right arm bayern munich 76.png
Autor: Guiggz, Licencja: CC BY-SA 3.0
Manche droite Bayern Munich 1976
Steady2.svg
Icon representing steadiness, consisting of a blue rectangle. To be used in Template:Steady.
Keep it 300 x 300, do not resize it. Because that may cause some problem when using it, when it is the only element in a text line, the position of the these text lines may go wrong.
Flag of Hungary (1915-1918, 1919-1946).svg
Flag of Hungary from 6 November 1915 to 29 November 1918 and from August 1919 until mid/late 1946.
Flag of the United States (1912-1959).svg
US Flag with 48 stars. In use for 47 years from July 4, 1912, to July 3, 1959.
Kit right arm pole18h.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 4.0
Voetbaluitrusting Pools elftal 2018
Kit left arm pole18h.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 4.0
Voetbaluitrusting Pools elftal 2018
Kit body pol12h.png
Autor: Coup de crayon 2011, Licencja: CC0
Kit body Poland 12 Home
Flag of Hungary (1949-1956).svg
Flag of Hungary from 20 August 1949 to 12 November 1956.
Kit body 3 stripes vneck red.png
Autor: VEO15, Licencja: CC BY-SA 3.0
Adidas shirt template
Kit shorts red stripes.png
Kit shorts red stripes
Kit right arm shoulder stripes white stripes.png
shoulder stripes, transparent fields white stripes
Kit body pole18h.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 4.0
Voetbaluitrusting Pools elftal 2018
Kit left arm pol20h.png
Autor: ShadowBryan3, Licencja: CC BY-SA 4.0
Camiseta 2020 de la selección de fútbol de Polonia.
Flag of Romania (1948-1952).svg

Flag of Romania (28 March 1948 - 24 September 1952)

Flag of Romania (1965-1989) (construction).png

Construction sheet of the Flag of Romania as depicted in Decree nr. 972 from 5 November 1968.

  • l = 2/3 × L
  • C = 1/3 × L
  • S = 2/5 × l
Gold medal.svg
Autor: unknown, Licencja: CC BY-SA 2.5
Kit body FCBAYERN 0506h.png
Autor: Luxusfrosch, Licencja: CC BY-SA 3.0
body fc bayern home 0506
Flag of Poland (1928-1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Kit body pol06.png
Autor: Autor nie został podany w rozpoznawalny automatycznie sposób. Założono, że to Kanchelskis (w oparciu o szablon praw autorskich)., Licencja: CC BY-SA 2.5
Polonia kit template for Football kit
Kit right arm shoulder stripes red stripes.png
Autor: Salalah4life, Licencja: CC BY 3.0
Right side of arm, red stripes.
Kit body pole18a.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 4.0
Voetbaluitrusting Pools elftal 2018
Bundesarchiv Bild 183-N0706-0040, Fußball-WM, VR Polen - Brasilien 1-0.jpg
(c) Bundesarchiv, Bild 183-N0706-0040 / Mittelstädt, Rainer / CC-BY-SA 3.0
Dla celów dokumentacyjnych Niemieckie Archiwum Federalne często zachowywało oryginalny opis fotografii, który może być błędny, tendencyjny, przestarzały bądź politycznie skrajny. Info non-talk.svg
ADN-ZB-Mittelstädt-6.7.74-ma-BRD-München: X. Fußball-Weltmeisterschaft-Spiel um den dritten Platz: VR Polen - Brasilien 1:0- Der Schütze des "Goldenen Tores" Grzegorz Lato (links) im Kopfball-Duell mit Francisco Marinho (Brasilien-rechts)."
Gold medal with cup.svg
Autor: Michał460, Licencja: CC BY-SA 3.0
Złoty medal z pucharem.
Kit right arm polen16h.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 4.0
Polen nationale ploeg voetbal EK 2016 (thuis)
Flag of Romania (1965-1989).svg

Flag of Romania, (21 August 1965 - 22 December 1989/officialy 27 December 1989).

Flag of Romania (1965-1989) (construction).png

Construction sheet of the Flag of Romania as depicted in Decree nr. 972 from 5 November 1968.

  • l = 2/3 × L
  • C = 1/3 × L
  • S = 2/5 × l
Kit body collarred.png
Autor: Commissaris pr, Licencja: CC BY-SA 3.0
Kit left arm shoulder stripes white stripes.png
shoulder stripes, transparent fields white stripes
Maciej Żurawski 01.jpg
Autor: Olaf Nordwich, Licencja: CC BY-SA 2.0
Maciej Żurawski
Widok bramka.jpg
Autor: DzejKej86, Licencja: CC BY-SA 4.0
bramka
1 Łukasz Piszczek.jpg
Autor: Chensiyuan, Licencja: CC BY-SA 4.0
Łukasz Piszczek playing for Poland against Portugal at the UEFA Euro 2016 with Cristiano Ronaldo behind him
Kit body collarwhite.png
Increase2.svg
Icon representing an increase, consisting of a green-colored, up-pointing triangle.
Kit body poland home.png
Polish national football team home kit template.
Flag of Senegal.svg
Flag of Senegal
Kit right arm sovietunion86.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 3.0
Home Kit Soviet Union National Team World Cup 1986
Soccerball shade.svg
Autor: Derived from image:soccer ball.svg, this version made by User:Ed g2s., Licencja: CC0
A soccer ball with shade.
Stadion Dziesięciolecia lata 60.jpg
Stadion Dziesięciolecia w Warszawie
Flag of the United States (1896–1908).svg
US Flag with 45 stars. In use 4 July 1896–3 July 1908. Created by jacobolus using Adobe Illustrator, and released into the public domain. This flag was used during the Spanish-American War.
Flag of Finland.svg
Flaga Finlandii
Kit body poland82.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 3.0
Football Kit Poland National Team 1982 World Cup
Flag of Spain (1977–1981).svg
Autor: Miguillen, Licencja: CC BY-SA 4.0
Flag of Spain (1977-1981)
Kit body pol08h.png
Autor: Bruno-ban, Licencja: CC BY-SA 3.0
Primeira camisa da seleção polonesa de futebol 2008.
W.Soporek M.Nowakowski K.Górski-1985(by b. Nastula).jpg
Autor: Bogdan Nastula, Licencja: CC0
From left: Wojciech Soporek (journalist), Marek Nowakowski (writer) & Kazimierz Górski (football coach) at the Victoria Hotel, Warsaw, Poland, 1985 - photo by Bogdan Nastula
TVP1 HD logo.svg
Logo von TVP1 HD
Flag of Italy (1861–1946).svg
Autor: F l a n k e r, Licencja: CC BY-SA 2.5
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Kit left arm pole18a.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 4.0
Voetbaluitrusting Pools elftal 2018
Flag of Poland (1919-1928).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 1919-13 grudnia 1927 ustanowiona ustawą z dnia 1 sierpnia 1919 r. o godłach i barwach Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 1919 r. Nr 69, poz. 416. Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "crimson" (#D91E3D, karmazyn). Proporcje 5:8.
Polsat-Sport-HD.jpg
Autor: Kae123, Licencja: CC BY-SA 4.0
fgjfgj
Kit body redvertical.png
Autor: unknown, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Flag of SFR Yugoslavia.svg
Flag of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia (1946-1992).
The design (blazon) is defined in Article 4 of the Constitution for the Republic of Yugoslavia (1946). [1]
Kit left arm samred stripes4.png
Autor: Cobija, Licencja: CC BY-SA 3.0
Kırmızı şeritli sol forma kolu.
Kit left arm redlower.png
Autor: Autor nie został podany w rozpoznawalny automatycznie sposób. Założono, że to Carioca (w oparciu o szablon praw autorskich)., Licencja: CC-BY-SA-3.0
Part of football kit.
Flag of Chile.svg
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Flag of Italy (1946–2003).svg
Flag of Italy from 1946 to 2003, when exact colors were specified.
Kit left arm pol20a.png
Autor: ShadowBryan3, Licencja: CC BY-SA 4.0
Camiseta 2020 de la selección de fútbol de Polonia.
Kit socks puma 2006 white.png
Autor: VEO15, Licencja: CC BY-SA 3.0
Football socks
Kit shorts pole18h.png
Autor: Zotteteen1, Licencja: CC BY-SA 4.0
Voetbaluitrusting Pools elftal 2018