Rozalia Celakówna
Apostołka intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa mistyczka | |
![]() Rozalia Celakówna (luty 1941) | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Czczona przez | |
Szczególne miejsca kultu | bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie, |
Przyczyna śmierci | |
---|---|
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | |
Miejsce zamieszkania | |
Narodowość | |
Wyznanie | |
Rodzice | |
Odznaczenia | |
![]() | |
Strona internetowa |
Rozalia Celakówna (również Rozalia Celak; ur. 19 września 1901 w Jachówce, zm. 13 września 1944 w Krakowie) – polska pielęgniarka, mistyczka[a], nazywana „apostołką intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa”[b] oraz Czcigodna Służebnica Boża Kościoła katolickiego.
Życiorys
Lata dzieciństwa i młodości w Jachówce
Pochodziła z Małopolski (Beskid Makowski)[1]. Urodziła się 19 września 1901 w chłopskiej[c], religijnej rodzinie jako najstarsza z ośmiorga dzieci[d] Tomasza (syna Jana Celaka i Anny z domu Dudziak) i Joanny (córki Józefa Kachnic i Wiktorii z domu Skupień)[8]. Jej brat Stanisław[9] był pilotem w Dywizjonie 302, zaś najmłodszy Władysław[e] został salwatorianinem. Następnego dnia po urodzeniu (20 września) została ochrzczona w kościele Trójcy Przenajświętszej w Bieńkówce[8]. Codziennie w ich domu śpiewano godzinki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, odmawiano Anioł Pański czy różaniec[10]. Uzupełnieniem tych praktyk była lektura: Pisma Świętego, prasy katolickiej czy książek religijnych[10]. Pierwszą nauczycielką prawd wiary była jej matka, która z zapałem troszczyła się o jej religijne wychowanie[8]. Mając sześć lat – jak sama przyznała – zaczęła odczuwać szczególną, mistyczną opiekę Chrystusa[11]. 1 września 1908 rozpoczęła naukę w szkole powszechnej w jej rodzinnej miejscowości, którą ukończyła 30 czerwca 1914, będąc wzorową uczennicą[12][13]. 11 maja 1911 przyjęła w kościele Trójcy Przenajświętszej w Bieńkówce pierwszą komunię świętą[12]. Mając trzynaście lat obrała św. Teresę od Dzieciątka Jezus za swoją szczególną patronkę duchową oraz mając czternaście lat św. Józefa[12]. 2 lipca 1917 przyjęła w kościele Matki Bożej Pocieszenia w Budzowie z rąk kard. Adama Stefana Sapiehy sakrament bierzmowania[14].
W latach 1919–1926 przeszła szczególny okres w życiu duchowym, który w mistyce chrześcijańskiej nazywany jest tzw. „nocą duchową”[14]. Pielgrzymowała do sanktuariów maryjnych, do Częstochowy (Jasna Góra) czy do Kalwarii Zebrzydowskiej[14].
Pobyt w Krakowie
27 sierpnia 1924 zdecydowała się opuścić dom rodzinny, wyjeżdżając do Krakowa, w celu wyboru życia konsekrowanego[15]. Pierwszym jej kierownikiem duchowym został jezuita o. Kazimierz Wach SJ, który podpowiedział jej, by poczyniła starania do wstąpienia do klasztoru wizytek przy ulicy Krowoderskiej w Krakowie[16]. Następnie w kościele św. Mikołaja spotkała spowiednika ks. dr. Jana Tobiasiewicza (był m.in. jednym z kierowników duchowych Anieli Salawy, późniejszej błogosławionej), który pomógł jej przełamać problemy „nocy duchowej”, a następnie został jej kolejnym kierownikiem duchowym.
W kwietniu 1925 rozpoczęła pracę w szpitalu św. Łazarza, początkowo przez miesiąc na oddziale chirurgicznym, a następnie na oddziale dermatologicznym (wenerycznym) jako salowa[15]. Pod wpływem wiary oraz własnych przeżyć religijnych (m.in. adoracji Najświętszego Sakramentu) zaczęła mieć wizje[17]. Za radą kierownika duchowego ks. Tobiasiewicza wstąpiła 15 grudnia 1927 do klasztoru klarysek przy kościele św. Andrzeja przy ulicy Grodzkiej[17]. Trudne warunki bytowe w tym klasztorze były powodem jej problemów zdrowotnych, które spowodowały – po decyzji lekarza – że 1 marca 1928 zmuszona była do opuszczenia tego zakonu, powracając do pracy pielęgniarki w szpitalu św. Łazarza, na izbę przyjęć[18][19].
15 września 1928 przeniosła się do kliniki okulistycznej, pracując tam na sali operacyjnej, by 30 listopada 1929 powrócić na oddział dermatologiczny[20]. Po kilkumiesięcznym kursie wieczorowym w Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Krakowie, 26 marca 1933 zdała egzamin pielęgniarki Polskiego Czerwonego Krzyża[21], a 4 sierpnia 1937 zdała państwowy egzamin pielęgniarski[22]. Były to lata, w których miała kolejne wizje[23], dzięki którym powstała idea poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusa oraz intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa[24]. Za namową swoich kolejnych spowiedników: o. Henryka Jakubca OP – prowincjała dominikanów, o. Władysława Całki CSsR – redemptorysty a zwłaszcza o. Kazimierza Zygmunta Dobrzyckiego OSPPE – paulina, którzy byli jej następnymi kierownikami duchowymi, spisała swoje wewnętrzne doświadczenia[25]. Zwróciła się ona do o. Dobrzyckiego by ten interweniował u prymasa Polski kard. Augusta Hlonda w sprawie intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa w Polsce[26]. Generał zakonu paulinów o. Pius Przeździecki OSPPE pod wpływem tych sugestii kilkakrotnie rozmawiał i pisał do kard. Hlonda w tej sprawie[27], a w maju 1938 doręczył mu nawet obszerny memoriał na kongresie Eucharystycznym w Budapeszcie[28]. Kard. Hlond zlecił następnie zbadanie jej przez lekarza, pod kątem zdrowia psychicznego, które odbyło się 17 i 21 września 1938 przez dr. Józefa Horodeńskiego w klinice neurologicznej w Krakowie, który wydał stosowne zaświadczenie dla władz kościelnych, informujące o jej zdrowiu[29].
U schyłku życia
8 września 1944 w kościele św. Barbary w Krakowie była po raz ostatni w swoim życiu na mszy świętej, po której zapadła na zdrowiu[30]. 10 września przybyły do jej domu lekarz dr Koterla stwierdził anginę Plauta-Vincenta, po czym w wyniku pogorszenia stanu zdrowia 11 września została przewieziona dorożką do szpitala św. Łazarza[30]. Dzień później (12 września) przyjęła z rąk kapelana szpitalnego ks. Jaworka sakrament namaszczenia chorych[30]. Zmarła 13 września o godz. 2:00, we śnie w wyniku komplikacji zdrowotnych spowodowanych anginą Plauta-Vincenta, w obecności czuwających przy niej krewnych, siostry Marii, brata ks. Rafała i koleżanki Marii Żak[30]. Pogrzeb odbył się 15 września, po czym została pochowana na cmentarzu Rakowickim przy licznym udziale m.in. duchowieństwa[31]. W 1946 dokonano ekshumacji, podczas której pierwotną trumnę umieszczono w dodatkowej trumnie dębowej i przeniesiono do nowej mogiły[f][32].
Na mogile umieszczono rzeźbę stylizowanego serca z jej porcelanowym owalnym wizerunkiem, nad którym umieszczono niewielki krzyżyk.
Tablica przodków
Tablica rodowodowa[33][34] | ||
Dziadkowie | Jan Celak (~1840–?) Anna Dudziak (~1840–?) | Józef Kachnic (~1840–?) Wiktoria Skupień (~1850–?) |
Rodzice | Tomasz Celak (17.12.1873–10.10.1951)[35] Joanna Kachnic (5.02.1876–22.09.1959)[36] | |
Czcigodna Służebnica Boża Rozalia Celak (19.09.1901–13.09.1944) |
Publikacje
O. Kazimierz Dobrzycki zebrał, przechował i opracował jej pisma, notatki i listy, które następnie zostały wydane w paru pozycjach książkowych[37][38]:
- Rozalia Celakówna, Kazimierz Dobrzycki (oprac. Stanisław Leniartek): Dziecko Boże Rozalia Celakówna: autobiografia komentowana w trzech tomikach. T. 1. Skawina: Stanisław Leniartek Oficyna Wydawnicza „Q.S.D.”, 2004. ISBN 83-7216-513-0. OCLC 644998617.
- Rozalia Celakówna, Kazimierz Dobrzycki (oprac. Stanisław Leniartek): Dziecko Boże Rozalia Celakówna: autobiografia komentowana w trzech tomikach. T. 2. Skawina: Stanisław Leniartek Oficyna Wydawnicza „Q.S.D.”, 2005. ISBN 83-7216-571-8. OCLC 749730122.
- Rozalia Celakówna, Kazimierz Dobrzycki (oprac. Stanisław Leniartek): Dziecko Boże Rozalia Celakówna: autobiografia komentowana w trzech tomikach. T. 3. Skawina: Stanisław Leniartek Oficyna Wydawnicza „Q.S.D.”, 2005. ISBN 83-922204-2-0. OCLC 749730131.
- Rozalia Celakówna (oprac. Małgorzata Czepiel): Wyznania z przeżyć wewnętrznych. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2007. ISBN 978-83-7318-993-5. OCLC 892610038.
- Rozalia Celakówna, Małgorzata Czepiel: Pisma. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2008. ISBN 978-83-7505-231-2. OCLC 542263493.
Proces beatyfikacyjny
Pięć lat po jej śmierci (1949), z uwagi na opinię o świątobliwości jej życia podjęto pierwsze starania w celu wyniesienia jej na ołtarze. Pierwszym etapem tych starań było zebranie zeznań świadków jej życia[g] oraz spisanie podziękowań za łaski i cuda poczynione za jej wstawiennictwem, których zebrano kilkaset[31]. W okresie 1964–1967 o. Zygmunt Dobrzycki podjął starania w celu otwarcia jej procesu informacyjnego w archidiecezji krakowskiej, do którego przyłączyli się również inni księża, kierując do metropolity krakowskiego kard. Karola Wojtyły, późniejszego papieża i świętego stosowne pisma[39][37]. Starania te zakończyły się jednak niepowodzeniem[37].
Następnie 28 sierpnia 1996 z inicjatywy Fundacji Serca Jezusa ze Szczyglic zwrócono się do kard. Franciszka Macharskiego z pismem w celu wyniesienia jej na ołtarze[37], który 5 listopada tegoż roku rozpoczął w kaplicy kardynalskiej przy ulicy Franciszkańskiej 3 jej proces beatyfikacyjny[40]. Odtąd przysługiwał jej tytuł Służebnicy Bożej. Powołano z upoważnienia kard. Macharskiego trybunał procesowy w składzie[40]:
- Ks. dr Stefan Ryłko CRL – delegat metropolity krakowskiego
- Ks. dr Józef Rapacz – promotor sprawiedliwości
- Sylwia Kaczmarek (następnie dr Ewa Wieczorek) – postulator procesu
- Ks. Tadeusz Chromik SJ (następnie Marta Majewska) – notariusz
- Elżbieta Dębska – notariusz
Ponadto powołano komisję historyczną z przewodniczącym ks. prof. Ludwikiem Grzebieniem SJ oraz komisję teologiczną w następującym składzie[40]:
- Ks. prof. Tomasz Jelonek
- Ks. prof. Władysław Kubik SJ
- Ks. Tadeusz Kiersztyn SJ
24 listopada 1996 w Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, Fundacja Serca Jezusa w podziękowaniu za rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego ofiarowała dar w postaci złotej korony wykonanej przez krakowskiego artystę Tadeusza Rybskiego[41] dla figury Serca Jezusa, którą uroczyście nałożono w bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie[42]. 14 grudnia tegoż roku Stolica Apostolska wydała tzw. nihil obstat dotyczący zgody na rozpoczęcie postępowania beatyfikacyjnego[43].
Trybunał procesowy zakończył pracę w sierpniu 2000[44]. W związku z wyborem życia konsekrowanego przez postulatorkę Sylwię Kaczmarek i jej rezygnacji, nastąpiła od 7 października 2005 zmiana postulatorki na dr Ewę Wieczorek[45], po czym został nim ks. prof. Władysław Kubik SJ. Na szczeblu diecezjalnym proces zakończył się 17 kwietnia 2007 przez kard. Stanisława Dziwisza w kurii metropolitalnej, po czym akta zostały przesłane do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do Rzymu[46][47]. Zgodnie z życzeniem kard. Dziwisza dalszym przebiegiem procesu wobec Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zajmować się będzie Prowincja Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego[48]. 22 grudnia 2012 Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret o ważności procesu beatyfikacyjnego na szczeblu diecezjalnym, co otworzyło drogę do opracowywania tzw. Positio, które złożono w 2018[43]. 9 kwietnia 2022 decyzją papieża Franciszka podpisano dekret o heroiczności jej cnót[49][50] i od tej pory przysługuje jej tytuł Czcigodnej Służebnicy Bożej.
Odznaczenia
17 sierpnia 1938 została odznaczona brązowym medalem za Długoletnią Służbę[51].
Upamiętnienie
Szczególnym miejscem kultu jest bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie, przy ul. Kopernika 26, w którym ustawiono jej sarkofag (obecnie pusty) projektu poznańskiego artysty Michała Gołąbka[52] i gdzie każdego 19. dnia (początkowo 13. dnia) miesiąca odprawiana jest msza święta w intencji wyniesienia jej na ołtarze.
Przy wejściu na oddział dermatologiczny szpitala św. Łazarza przy ulicy Kopernika w Krakowie została wmurowana tablica pamiątkowa jej poświęcona. W dwóch miejscowościach, a mianowicie w Krakowie (Nowej Hucie), na osiedlu Strusia[53] oraz w Szczyglicach jedna z ulic nosi jej imię[54].
28 listopada 2003 w Krakowie zostało utworzone Stowarzyszenie „Róża” przyjaciół Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny[55].
W Jachówce na poletku na którym stał jej rodzinny dom (obecnie nieistniejący) postawiono figurę Serca Jezusa, kapliczkę Matki Bożej oraz obelisk z tablicą pamiątkową poświęconą Rozalii Celakównie[56]. W kościele Najświętszego Serca Jezusowego w tej miejscowości znajduje się wbudowany witraż z jej stylizowanym wizerunkiem. Z kolei w kościele Trójcy Przenajświętszej w Bieńkówce, 15 września 2014 została poświęcona i wmurowana tablica pamiątkowa ku jej czci[57]. Proboszcz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jachówce ks. Stanisław Maślanka wraz z postulatorem procesu beatyfikacyjnego ks. prof. Władysławem Kubikiem oraz stowarzyszeniem Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu postanowili w 2020 doprowadzić do zbudowania jej izby pamięci, która powstanie w specjalnym budynku pomiędzy kościołem parafialnym a plebanią w Jachówce[58]. Powstała specjalna pieśń jej poświęcona[59] oraz nowenna o uproszenie łask za jej wstawiennictwem[60].
Rozalii Celakównie poświęcono dwa filmy:
- Rozalia Celakówna, wizje, pisma, objawienia, intronizacja. gloria.tv. [dostęp 2018-06-07].
- Królowanie Jezusa Chrystusa. Quas Primas Piusa XI. Misja Rozalii Celak. youtube.com, 2012. [dostęp 2018-06-07].
Zobacz też
- Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
- Polscy święci i błogosławieni
- Modlitwa za pośrednictwem świętego
- Mateo Crawley-Boevey
Uwagi
- ↑ Do najcenniejszych należą zeznania o. Piusa Przeździeckiego, generała Zakonu Paulinów na Jasnej Górze, o. Henryka Jakubca, jako długoletniego spowiednika mistyczki (→ Celakówna i Czepiel 2008 ↓, s. 7 (Wprowadzenie))
- ↑ W wydawnictwie jezuickim WAM jako pierwsza publikacja na temat Rozalii Celakówny ukazała się książka Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego pod redakcją Sylwii Kaczmarek i Anny Matusiak na podstawie publikacji o. Zygmunta Dobrzyckiego OSPPE i o. Sykstusa Szafrańca OSPPE Rozalia Celakówna Apostołka Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa wydanej przez Arcybractwo Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chicago w 1994 (→ Bejda 2014 ↓ oraz Celakówna i Czepiel 2008 ↓, s. 7 (Wprowadzenie)).
- ↑ Rodzice posiadali niespełna dwa hektary ziemi (→ Wieczorek 2006 ↓, s. 2).
- ↑ Rodzeństwo Rozalii to: Anna (1903–1952)[2], Maria (1905–1989)[3], Józef (1907–1955)[4], Franciszek – zmarł w dzieciństwie, Anastazja (1911–1992)[5], st. sierż. pilot Stanisław (1914–1995)[6] i ks. Władysław Rafał SDS (1922–2000)[7] (→ Dobrzycki i Szafraniec 1998 ↓, s. 225).
- ↑ Władysław Celak urodził się 24 kwietnia 1922 w Jachówce. Mając 22 lata wybrał drogę życia konsekrowanego wstępując do salwatorianów. Nowicjat rozpoczął 10 października 1944 w Krakowie (Zakrzówek) przyjmując imię zakonne Rafał. Profesję wieczystą przyjął 11 października 1948. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w tajnym studium salwatorianów w Krakowie i na Uniwersytecie Jagiellońskim. Święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 1949 z rąk abp. Michała Godlewskiego. Był wychowawcą kleryków jako prefekt i rektorem salwatorianów. Pełnił obowiązki superiora w salwatoriańskich placówkach w Warszawie, Nałęczowie i Krakowie oraz polskiej prowincji salwatorianów jako sekretarz, ekonom, a następnie jako wikariusz prowincjalny. Był kapelanem sióstr salwatorianek w Goczałkowicach-Zdroju i franciszkanek w Kłodzku. Zmarł 3 lutego 2000 w szpitalu w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie w grobowcu salwatorianów.
- ↑ Lokalizacja grobu: kwatera XLVIII zachodnia, mogiła 9 (→ OpenStreetMap).
- ↑ Mając na uwadze opinię o świątobliwości jej życia przesłuchano powołanych świadków. 8 listopada 1947 zeznawała w Krakowie siostra miłosierdzia Bronisława Felicja Bialik SM, współpracownica Rozalii w szpitalu św. Łazarza, 27 października 1950 zeznań udzielił jej brat ks. Rafał Celak. 4 stycznia 1955 najobszerniejsze zeznanie w kurii metropolitalnej w Krakowie złożyła jej koleżanka, pielęgniarka Anna Polak zamieszkała w Krakowie przy ul. Radziwiłłowskiej 8, następnie 28 kwietnia 1960 zeznawała była kierowniczka apteki szpitala św. Łazarza w Krakowie mgr Zofia Sławikowa zamieszkała w Krakowie przy ul. Mikołajskiej 28, potem 6 maja 1960 zeznania złożyła higienistka Stanisława Schneikart zamieszkała w Krakowie przy ul. Blich 3/8 oraz 7 sierpnia 1960 zeznawała ksieni klasztoru sióstr klarysek w Krakowie Matka Antonina Januszewska OSC (→ Dobrzycki i Szafraniec 1998 ↓, s. 117–160).
Przypisy
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 1.
- ↑ Ś.p. Celak Anna. W: Cmentarz parafialny w Jachówce [on-line]. mogily.pl. [dostęp 2022-04-18].
- ↑ Szukaj grobu (Imię: Maria, Nazwisko:Celak, Rok śmierci:1989). W: Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie [on-line]. zck-krakow.pl. [dostęp 2022-04-20].
- ↑ Ś.p. Celak Józef. W: Cmentarz parafialny w Jachówce [on-line]. mogily.pl. [dostęp 2022-04-18].
- ↑ Ś.p. Celak Anastazja. W: Cmentarz parafialny w Jachówce [on-line]. mogily.pl. [dostęp 2022-04-18].
- ↑ Personel Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii 1940-1947 (Celak Stanisław). listakrzystka.pl. [dostęp 2022-04-18].
- ↑ Śp. Władysław Celak. W: Cmentarz parafialny w Krakowie [on-line]. krakowsalwator.artlookgallery.com. [dostęp 2022-04-18].
- ↑ a b c Leniartek 2006 ↓, s. 1.
- ↑ Brat Rozalii Stanisław Celak. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Sekretariat Generalny Archidiecezja Krakowska [on-line]. nspj.jezuici.pl. [dostęp 2012-08-10].
- ↑ a b Wieczorek 2006 ↓, s. 2.
- ↑ Leniartek 2006 ↓, s. 1–2.
- ↑ a b c Leniartek 2006 ↓, s. 2.
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 4.
- ↑ a b c Leniartek 2006 ↓, s. 3.
- ↑ a b Leniartek 2006 ↓, s. 4.
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 5.
- ↑ a b Leniartek 2006 ↓, s. 5.
- ↑ Leniartek 2006 ↓, s. 5–6.
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 7.
- ↑ Leniartek 2006 ↓, s. 6.
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 11.
- ↑ Leniartek 2006 ↓, s. 7.
- ↑ Dobrzycki i Szafraniec 1998 ↓, s. 49–85.
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 24–25.
- ↑ Dobrzycki i Szafraniec 1998 ↓, s. 93-98.
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 16.
- ↑ O. Pius Przeździecki OSPPE: List alarmujący Generała O.O. Paulinów z Jasnej Góry w Częstochowie, Księdza dra Piusa Przeździeckiego do Księdza Kardynała dra Augusta Hlonda Prymasa Polski. sanctus.pl, 1939-04-20. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 16–17.
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 17.
- ↑ a b c d Leniartek 2006 ↓, s. 8.
- ↑ a b Leniartek 2006 ↓, s. 9.
- ↑ Dobrzycki i Szafraniec 1998 ↓, s. 88.
- ↑ Marek Jerzy Minakowski: Rozalia Celak (ID: sw.637826). W: Wielka genealogia Minakowskiego [on-line]. sejm-wielki.pl. [dostęp 2022-01-16].
- ↑ Kubik 2021 ↓, s. 14.
- ↑ Ś.p. Celak Tomasz. W: Cmentarz parafialny w Jachówce [on-line]. mogily.pl. [dostęp 2022-04-10].
- ↑ Ś.p. Celak Joanna. W: Cmentarz parafialny w Jachówce [on-line]. mogily.pl. [dostęp 2022-04-10].
- ↑ a b c d Historia starań o otwarcie procesu S.B. Rozalii Celakówny. W: Strona poświęcona Słuzebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2016-05-11].
- ↑ Celakówna, Rozalia (1901–1944) (pol.). W: Katalog zbiorów polskich bibliotek naukowych Nukat [on-line]. nukat.edu.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Wieczorek 2006 ↓, s. 22.
- ↑ a b c Grażyna Berger: Relacja z otwarcia procesu kanonizacyjnego. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl, 1996-11-05. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Opis wotum. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Złota korona dla Jezusa Króla. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ a b ~1944~ (Rozalia Celak) (ang.). newsaints.faithweb.com. [dostęp 2016-05-30].
- ↑ Relacja z zamknięcia procesu kanonizacyjnego. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Zmiana Postulatora w procesie S.B. Rozalii. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-31].
- ↑ Zamknięcie procesu kanonizacyjnego S.B. Rozalii Celakówny na szczeblu diecezjalnym.. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Biuro Postulacji S.B. Rozalii Celakówny: Komunikat Biura Postulacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Sekretariat Generalny Archidiecezja Krakowska [on-line]. nspj.jezuici.pl, 2012-07-29. [dostęp 2012-09-10].
- ↑ Komunikat Biura Postulacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. nspj.jezuici.pl. [dostęp 2017-06-12].
- ↑ Decreti della Congregazione delle Cause dei Santi, 09.04.2022 (wł.). press.vatican.va. [dostęp 2022-04-09].
- ↑ O. Robert Więcek SJ: Świętość to miłość – coraz bliżej beatyfikacji Rozalii Celakówny!. niedziela.pl. [dostęp 2022-04-09].
- ↑ Służebnica boża Rozalia Celakówna - życiorys i posłannictwo (pol.). W: Stowarzyszenie „Róża” [on-line]. gloria.tv, 2007-03-18. [dostęp 2016-11-16].
- ↑ Sarkofag. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Kraków (mapa) 1:1500. pl.mapy.cz. [dostęp 2017-05-11].
- ↑ Szczyglice (mapa) 1:6000. pl.mapy.cz. [dostęp 2017-05-11].
- ↑ STOWARZYSZENIE „RÓŻA”. W: Stowarzyszenie „Róża” przyjaciół Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny [on-line]. intronizacja.pl. [dostęp 2016-05-15].
- ↑ Dalsze prace na działce Sł. Bożej Rozalii Celakówny. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu [on-line]. nspj.jezuici.pl, 2014-06-21. [dostęp 2017-05-20].
- ↑ Uroczysta Msza św. w Bieńkówce w 70 lecie śmierci Sł Bożej Rozalii Celakówny. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu [on-line]. nspj.jezuici.pl, 2014-09-15. [dostęp 2017-05-20].
- ↑ Izba pamięci służebnicy bożej Rozalii Celakówny w Jachówce. nspj.jezuici.pl, 2020-07-12. [dostęp 2022-04-10].
- ↑ Pieśń o Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Nowenna o uproszenie łask. W: Strona poświęcona Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie [on-line]. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2017-05-30].
Bibliografia
- Henryk Bejda: Rozalia Celakówna. Historia życia. Kraków: Dom Wydawniczy „Rafael”, 2014. ISBN 978-83-7569-630-1. OCLC 894985153.
- Zygmunt Dobrzycki, Sykstus Szafraniec: Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego. Rozalia Celakówna i jej misja. Kraków: WAM, 1998. ISBN 83-7097-223-3. OCLC 1010845676.
- Władysław Kubik: Świętość to miłość. „Mała droga” Rozalii Celakówny. (PDF). Kraków: WAM, 2021. ISBN 978-83-277-1866-2. OCLC 1243005075.
- Ewa Wieczorek: Służebnica Boża Rozalia Celakówna życie i misja. (PDF). Ustroń: Adam Kędzierski, 2006. ISBN 83-924373-0-6. OCLC 840289694.
- Stanisław Leniartek: Służebnica Boża Rozalia Celakówna: Biografia. docplayer.pl, 2006. [zarchiwizowane z tego adresu].
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona Biura Postulacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. celakowna.pl. [dostęp 2016-11-17].
- Służebnica Boża Rozalia Celakówna. W: Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Sekretariat Generalny Archidiecezja Krakowska [on-line]. nspj.jezuici.pl. [dostęp 2016-05-30].
- Strona poświęcona Rozalii Celakównie. rozalia.krakow.pl. [dostęp 2016-05-30].
- Rozalia Celakówna. Życie i misja Sł. B. Rozalii Celakówny. W: „Vox Domini” nr 6/97 [on-line]. voxdomini.com.pl. s. 2-9. [dostęp 2016-05-15].
- Mariusz Trojnar: Służebnica Boża Rozalia Celak. mtrojnar.rzeszow.opoka.org.pl. [dostęp 2017-05-31].
- Ks. Mieczysław Piotrowski: Świętość to miłość – Rozalia Celakówna. milujciesie.pl, 2021-11-15. [dostęp 2022-01-16].
- Rozalia Celakówna. W: Rzymskokatolicka Parafia pw. Przenajświętszej Trójcy w Bieńkówce [on-line]. parafia.bienkowka.pl. [dostęp 2022-01-16].
- Lokalizacja grobu Rozalii Celakówny w OpenStreetMap
- Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa. (PDF). antoni.agmk.net. [dostęp 2017-05-31].
Media użyte na tej stronie
Baretka: Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
Służebnica Boża Rozalia Celakówna
Emblem of the Papacy: Triple Tiara and Keys
Autor: Leszek Stojanowski-Han, Licencja: CC BY-SA 4.0
Grób Rozalii Celakówny. Cmentarz Rakowicki w Krakowie.