Sēlpils

Ruiny castrum Selonum ok. 1880

Sēlpils lub Sēļpils (łac.: castrum Selonum, "zamek Zelonów", lit.: Sėlpilis, niem.: Selburg, pol. Zelburg) – niegdyś militarne i polityczne centrum historycznej krainy Selonia, położonej nad Bałtykiem – na terenie dzisiejszej północnej Litwy i południowej Łotwy na wschód od Semigalii na lewym brzegu Dźwiny.

Archeologiczne dowody wskazują, że Sēlpils znajdowało się 17 km na północny zachód od współczesnego Jēkabpils i była znaczącym ośrodkiem osadnictwa w XXIII wieku. Wykorzystywane było jako baza wypadowa Selonów i ich litewskich sojuszników do najazdów na ziemie Łatgalów i Liwów. Sēlpils zostało po raz pierwszy wspomniane w Kronice Henryka Łotysza, która opisuje zajęcie grodu przez kawalerów mieczowych i ich schrystianizowanych, liwońskich sojuszników w 1208.

Sēlpils był krótko na siedzibą biskupstwo selońskiego (1218-1226), a następnie znalazł się pod władzą zakonu kawalerów mieczowych, który wzniósł tu ufortyfikowaną siedzibę wójta zakonu. Umocnienia zostały one zniszczone przez Szwedów w 1704, podczas wojny północnej. Do czasów współczesnych zachowały się jedynie ślady fundamentów.

Zobacz

Literatura

Media użyte na tej stronie