SM UC-17
![]() SM UC-56, okręt bliźniaczy UC-17 | |
Klasa | okręt podwodny |
---|---|
Typ | UC II |
Projekt | 41 |
Historia | |
Stocznia | Blohm & Voss, Hamburg |
Wodowanie | 19 lutego 1916 |
![]() | |
Wejście do służby | 21 lipca 1916 |
Los okrętu | złomowany |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu | 417 ton 493 t |
Długość | 49,35 m |
Szerokość | 5,22 m |
Zanurzenie | 3,68 m |
Zanurzenie testowe | 50 m |
Rodzaj kadłuba | dwukadłubowy |
Materiał kadłuba | stal |
Napęd | |
2 silniki wysokoprężne o mocy 500 KM 2 silniki elektryczne o mocy 460 KM, 2 śruby | |
Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu | 11,5 węzła 7 w. |
Zasięg | powierzchnia: 9250 Mm przy 7 w. zanurzenie: 55 Mm przy 4 w. |
Uzbrojenie | |
18 min UC/200, 1 działo kal. 88 mm L/30 | |
Wyrzutnie torpedowe | 3 × 500 mm (7 torped) |
Załoga | 26 |
SM UC-17 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, druga w kolejności jednostka typu UC II. Zwodowany 29 lutego 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 21 lipca 1916 roku. W czasie służby operacyjnej we Flotylli Flandria okręt odbył 21 patroli bojowych, podczas których za pomocą torped i min zatopił 96 statków o łącznej pojemności 144 423 BRT (w tym duży brytyjski parowiec „Rotorua” o pojemności 11 140 BRT), zaś dziewięć statków o łącznej pojemności 27 855 BRT zostało uszkodzonych. SM UC-17 został poddany Brytyjczykom 26 listopada 1918 roku w wyniku podpisania rozejmu w Compiègne, a następnie złomowany.
Projekt i dane taktyczno–techniczne
Sukcesy pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także niedostatki tej konstrukcji skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętów podwodnych. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II[1]. Głównymi zmianami w stosunku do poprzednika były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary)[1][2].
SM[a] UC-17 był średniej wielkości dwukadłubowym przybrzeżnym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 49,35 metra[b], szerokość 5,22 m i zanurzenie 3,68 m (wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 m długości i 3,65 m szerokości)[5]. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra[5]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 417 ton[c], a w zanurzeniu 493 tony[5][6]. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki, zlokalizowane przed kioskiem, w kiosku i w części rufowej, prowadzący do maszynowni[7]. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 m i wysokość 1,8 m, obudowany był opływową osłoną[7]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla MAN S6V23/34 o łącznej mocy 500 koni mechanicznych (KM), zaś pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym BBC o łącznej mocy 460 KM[3][6][8]. Dwa wały napędowe poruszały dwoma wykonanymi z brązu manganowego śrubami (o średnicy 1,9 m i skoku 0,9 m)[7]. Okręt mógł osiągnąć prędkość 11,5 węzła na powierzchni i 7 węzłów w zanurzeniu[1][2][6]. Zasięg wynosił 9250 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym[d] oraz 54 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą[1][2]. Zbiorniki paliwa mieściły 63 tony oleju napędowego[2], a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi[8][11].
Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych[7]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów[5][12], zaś czas zanurzenia 40 s[9]. Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”)[2][13]. Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu, co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów[14][15]. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi[2][5][16]. Okręt miał trzy peryskopy Zeissa[7]. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg[7]. Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy[6][9].
Budowa
SM UC-17 zamówiony został 29 sierpnia 1915 roku jako druga jednostka z I serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat Okrętów Podwodnych[17]), w ramach wojennego programu rozbudowy floty[8][18]. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 24 okrętów tego typu zamówionych w tej wytwórni[3][19][8]. Stocznia oszacowała czas budowy okrętu na 8 miesięcy[8]. UC-17 otrzymał numer stoczniowy 267 (Werk 267)[18]. Okręt został wodowany 19 lutego 1916 roku[20][21], zaś do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej przyjęto go 21 lipca 1916 roku[18].
Przebieg służby
23 lipca 1916 roku dowódcą UC-17 mianowany został por. mar. Ralph Wenninger[22], a okręt włączono do Flotylli Flandria w dniu 2 października[18]. Obszarami działalności operacyjnej okrętu były najczęściej zachodnia część kanału La Manche, Morze Celtyckie i Zatoka Biskajska (sporadycznie okręt patrolował też wschodnie wybrzeże Wielkiej Brytanii)[23]. Pod dowództwem Ralpha Wenningera załoga okrętu odniosła największe w swojej wojennej karierze sukcesy, gdyż jej ofiarą padło 66 jednostek o łącznym tonażu 74 353 BRT (w tym 22 marca 1917 roku duży brytyjski parowiec „Rotorua” o pojemności 11 140 BRT)[24], a cztery statki o łącznej pojemności 10 986 zostały uszkodzone[23].
22 maja 1917 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy okrętu: por. mar. Ralph Wenninger został zastąpiony przez por. mar. Wernera Fürbringera[25]. Jego sukcesem było zatopienie 10 statków o łącznej pojemności 27 372 BRT i uszkodzenie jednego żaglowca o pojemności 164 BRT[23].
4 sierpnia 1917 roku nowym dowódcą UC-17 został por. mar. Ulrich Pilzecker[26]. Załoga okrętu pod jego dowództwem zatopiła osiem statków o łącznej pojemności 20 527 BRT, zaś dwie jednostki o łącznej pojemności 10 675 doznały uszkodzeń[23].
16 stycznia 1918 roku okręt otrzymał nowego kapitana, którym został por. mar. Erich Stephan[27]. Jego osiągnięciem było zatopienie siedmiu jednostek o łącznym tonażu 17 206 BRT (w tym 26 marca 1918 roku brytyjskiego statku amunicyjnego RFA[e] „Lady Cory-Wright” o pojemności 2516 BRT)[28] i uszkodzenie jednego parowca o pojemności 3282 BRT[23].
5 maja 1918 roku dowództwo UC-17 objął por. mar. Freiherr Nikolaus von Lyncker[29]. Do listy wojennych sukcesów okrętu dodał on pięć zatopionych jednostek o łącznej pojemności 4965 BRT i jeden statek uszkodzony (2748 BRT)[23].
19 października 1918 roku okręt został włączony do 1. Flotylli Hochseeflotte[18].
SM UC-17 doczekał zakończenia działań wojennych, po czym w myśl postanowień rozejmu w Compiègne został wraz z innymi ocalałymi niemieckimi okrętami podwodnymi 26 listopada 1918 roku poddany Brytyjczykom[18][21]. Złomowano go w Preston w latach 1919–1920[2][18].
Podsumowanie działalności bojowej
SM UC-17 wykonał łącznie 21 patroli wojennych, podczas których za pomocą min oraz torped zatopił 96 statków o łącznej pojemności 144 423 BRT. Uszkodzeń doznało zaś dziewięć statków o łącznej pojemności 27 855 BRT[23]. Pełne zestawienie strat przedstawia poniższa tabela[23]:
Data | Nazwa | Państwo | Tonaż | Zatopienie[f] |
---|---|---|---|---|
6 listopada 1916 | „Fanelly” | ![]() | 307 | ![]() |
7 listopada 1916 | „Furulund” | ![]() | 1817 | ![]() |
„Suffolk Coast” | ![]() | 780 | ![]() | |
„Thuhaug” | ![]() | 948 | ![]() | |
10 listopada 1916 | HMT[g] „Benton Castle” | ![]() | 283 | ![]() |
11 listopada 1916 | „Seirstad” | ![]() | 995 | ![]() |
14 listopada 1916 | „Oiz Mendi” | ![]() | 2104 | ![]() |
„Alcyon” | ![]() | 59 | ![]() | |
15 listopada 1916 | „La Rochejacquelein” | ![]() | 2199 | ![]() |
„Torridal” | ![]() | 688 | ![]() | |
16 listopada 1916 | „Eugenie” | ![]() | 66 | ![]() |
„Petit Jean” | ![]() | 126 | ![]() | |
21 listopada 1916 | „Faunus” | ![]() | 749 | ![]() |
15 grudnia 1916 | „Constance Mary” | ![]() | 177 | ![]() |
17 grudnia 1916 | „Alerte” | ![]() | 176 | ![]() |
18 grudnia 1916 | „La Vague” | ![]() | 167 | ![]() |
„Maria Louis” | ![]() | 108 | ![]() | |
„Quo Vadis” | ![]() | 110 | ![]() | |
20 grudnia 1916 | „Otarie II” | ![]() | 109 | ![]() |
„Saint Antoine De Padoue” | ![]() | 32 | ![]() | |
21 grudnia 1916 | „St. Ives” | ![]() | 325 | ![]() |
24 grudnia 1916 | „Bargany” | ![]() | 872 | ![]() |
25 grudnia 1916 | „Courlis” | ![]() | 181 | ![]() |
28 grudnia 1916 | „Pitho” | ![]() | 150 | ![]() |
„Union” | ![]() | 563 | ![]() | |
20 stycznia 1917 | „Standard” | ![]() | 217 | ![]() |
22 stycznia 1917 | „Gaulois” | ![]() | 76 | ![]() |
„O.A. Brodin” | ![]() | 1798 | ![]() | |
23 stycznia 1917 | „Egypte” | ![]() | 2416 | ![]() |
„Ophelia” | ![]() | 159 | ![]() | |
31 stycznia 1917 | „Epsilon” | ![]() | 3211 | ![]() |
16 lutego 1917 | „Hermine” | ![]() | 3940 | ![]() |
18 lutego 1917 | „Thorgny” | ![]() | 734 | ![]() |
19 lutego 1917 | „Centurion” | ![]() | 1828 | ![]() |
„Picton Castle” | ![]() | 245 | ![]() | |
20 lutego 1917 | „Falls of Afton” | ![]() | 1965 | ![]() |
21 lutego 1917 | „Manningham” | ![]() | 1988 | ![]() |
22 lutego 1917 | „Ajax” | ![]() | 1468 | ![]() |
„Saint Sauveur” | ![]() | 158 | ![]() | |
23 lutego 1917 | „Belgier” | ![]() | 4588 | ![]() |
„Iser” | ![]() | 2160 | ![]() | |
„Nyland” | ![]() | 1824 | ![]() | |
24 lutego 1917 | „Salamis” | ![]() | 995 | ![]() |
25 lutego 1917 | „Kleber” | ![]() | 95 | ![]() |
26 lutego 1917 | „Le Lamentin” | ![]() | 716 | ![]() |
7 marca 1917 | „Antonio” | ![]() | 2652 | ![]() |
19 marca 1917 | „Rhodora” | ![]() | 38 | ![]() |
21 marca 1917 | „Huntscape” | ![]() | 2933 | ![]() |
22 marca 1917 | „Curlew” | ![]() | 51 | ![]() |
„Rotorua” | ![]() | 11 140 | ![]() | |
23 marca 1917 | „Maine” | ![]() | 3616 | ![]() |
„Mexico” | ![]() | 5549 | ![]() | |
24 marca 1917 | „Alice” | ![]() | 61 | ![]() |
„Boy Walter” | ![]() | 43 | ![]() | |
„Endeavour” | ![]() | 25 | ![]() | |
„Enigma” | ![]() | 24 | ![]() | |
„H.C.G.” | ![]() | 24 | ![]() | |
„May Flower” | ![]() | 38 | ![]() | |
„Qui Vive” | ![]() | 22 | ![]() | |
„Reindeer” | ![]() | 28 | ![]() | |
„Satanita” | ![]() | 30 | ![]() | |
9 maja 1917 | „Marchiena” | ![]() | 170 | ![]() |
10 maja 1917 | „Veni” | ![]() | 654 | ![]() |
12 maja 1917 | „G.L.C.” | ![]() | 24 | ![]() |
„Galicia” | ![]() | 5922 | ![]() | |
13 maja 1917 | „Anna” | ![]() | 610 | ![]() |
„Hudson” | ![]() | 817 | ![]() | |
14 maja 1917 | „Farley” | ![]() | 3692 | ![]() |
16 maja 1917 | „L’hermite” | ![]() | 2189 | ![]() |
19 maja 1917 | „Kumu” | ![]() | 315 | ![]() |
18 czerwca 1917 | „Borneo” | ![]() | 211 | ![]() |
19 czerwca 1917 | „Kate And Annie” | ![]() | 96 | ![]() |
„Mary Ann” | ![]() | 164 | ![]() | |
21 czerwca 1917 | „Childe Harold” | ![]() | 781 | ![]() |
„Scheria” | ![]() | 2727 | ![]() | |
24 czerwca 1917 | „Clan Davidson” | ![]() | 6486 | ![]() |
„Crown of Arragon” | ![]() | 4550 | ![]() | |
25 czerwca 1917 | „Galena” | ![]() | 1073 | ![]() |
„Saxon Monarch” | ![]() | 4828 | ![]() | |
20 lipca 1917 | „City Of Florence” | ![]() | 5399 | ![]() |
21 lipca 1917 | „Augustus Welt” | ![]() | 1221 | ![]() |
19 sierpnia 1917 | „Brema” | ![]() | 1537 | ![]() |
21 sierpnia 1917 | „Norhilda” | ![]() | 1175 | ![]() |
8 września 1917 | „Askelad” | ![]() | 2823 | ![]() |
9 września 1917 | „Tuscarora” | ![]() | 7106 | ![]() |
16 września 1917 | „Thomas Krag” | ![]() | 3569 | ![]() |
2 listopada 1917 | „Cape Finisterre” | ![]() | 4380 | ![]() |
4 listopada 1917 | „Border Knight” | ![]() | 3724 | ![]() |
2 grudnia 1917 | „Tasmania” | ![]() | 2089 | ![]() |
4 grudnia 1917 | „Forfar” | ![]() | 3827 | ![]() |
6 grudnia 1917 | „Asaba” | ![]() | 972 | ![]() |
7 lutego 1918 | „Creosol” | ![]() | 1179 | ![]() |
„Elfi” | ![]() | 1120 | ![]() | |
23 marca 1918 | „New Dawn” | ![]() | 93 | ![]() |
24 marca 1918 | „War Knight” | ![]() | 7951 | ![]() |
26 marca 1918 | RFA „Lady Cory-Wright” | ![]() | 2516 | ![]() |
26 kwietnia 1918 | „Sif” | ![]() | 3282 | ![]() |
29 kwietnia 1918 | „Frogner” | ![]() | 1476 | ![]() |
30 kwietnia 1918 | „Isleworth” | ![]() | 2871 | ![]() |
24 maja 1918 | „Gabir” | ![]() | 219 | ![]() |
„Yucca” | ![]() | 198 | ![]() | |
26 maja 1918 | „Thames” | ![]() | 1327 | ![]() |
30 maja 1918 | „Dungeness” | ![]() | 2748 | ![]() |
28 czerwca 1918 | „Sunniva” | ![]() | 1913 | ![]() |
8 października 1918 | „Thalia” | ![]() | 1308 | ![]() |
RAZEM | 172 278 | 105 |
Uwagi
- ↑ SM – Seiner Majestät – [okręt] Jego Mości.
- ↑ Od 1917 roku: 52,15 m[3][4].
- ↑ Wyporność jednostek niemieckich podano w tonach metrycznych, okrętów brytyjskich w długich tonach (ts), dla statków handlowych podano pojemność w tonach rejestrowych brutto.
- ↑ Opracowania znacznie różnią się wartościami zasięgu na powierzchni: R.H. Gibson i M. Prendergast podają, że wynosił on 6910 mil morskich przy prędkości 7 węzłów[9], zaś R. Hutchinson – 6430 Mm przy prędkości 7 węzłów[10].
- ↑ RFA – Royal Fleet Auxiliary – [Jednostka] Pomocnicza Królewskiej Floty.
- ↑
– zatopiony,
– uszkodzony.
- ↑ HMT – His Majesty’s Trawler – Trawler Jego Mości.
Przypisy
- ↑ a b c d Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 106.
- ↑ a b c d e f g Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. Robert Gardiner, Randal Gray (red.). London: 1985, s. 182.
- ↑ a b c Eberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats: From 1904 to the Present. London: 2004, s. 56.
- ↑ J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 563.
- ↑ a b c d e Guðmundur Helgason: UC II (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-10-07].
- ↑ a b c d Andrzej Perepeczko: U-booty I wojny światowej. Warszawa: 2000, s. 246.
- ↑ a b c d e f Peta Knott: UC-6 Thames Estuary: Archaeological Report (ang.). historicengland.org.uk. [dostęp 2016-10-07].
- ↑ a b c d e Eberhard Rössler: The U-Boat: The Evolution And Technical History Of German Submarines. Annapolis: 1989, s. 53.
- ↑ a b c R.H. Gibson, Maurice Prendergast: Niemiecka wojna podwodna 1914-1918. Oświęcim: 2014, s. 313.
- ↑ Robert Hutchinson: Jane’s Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: 2001, s. 52.
- ↑ Andrzej Perepeczko: U-booty I wojny światowej. Warszawa: 2000, s. 247.
- ↑ Jak Mallmann Showell: The U-Boat Century: German Submarine Warfare 1906–2006. London: 2006, s. 56.
- ↑ Igor Witkowski: U-booty. Historia niemieckich okrętów podwodnych. Warszawa: 2009, s. 15.
- ↑ Jak Mallmann Showell: The U-Boat Century: German Submarine Warfare 1906–2006. London: 2006, s. 57.
- ↑ Igor Witkowski: U-booty. Historia niemieckich okrętów podwodnych. Warszawa: 2009, s. 14.
- ↑ John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 127.
- ↑ Eberhard Rössler: The U-Boat: The Evolution And Technical History Of German Submarines. Annapolis: 1989, s. 50.
- ↑ a b c d e f g Guðmundur Helgason: UC 17 (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-10-07].
- ↑ Gordon Williamson: U-boats of the Kaiser’s Navy. Botley, Oxford: 2002, s. 13.
- ↑ Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 105.
- ↑ a b Robert Hutchinson: Jane’s Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: 2001, s. 53.
- ↑ Guðmundur Helgason: Kapitänleutnant Ralph Wenninger (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-10-07].
- ↑ a b c d e f g h Guðmundur Helgason: Ships hit by UC 17 (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-10-07].
- ↑ Guðmundur Helgason: Rotorua (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-10-20].
- ↑ Guðmundur Helgason: Kapitänleutnant Werner Fürbringer (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-10-20].
- ↑ Guðmundur Helgason: Oberleutnant zur See Ulrich Pilzecker (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-10-20].
- ↑ Guðmundur Helgason: Oberleutnant zur See Erich Stephan (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-10-20].
- ↑ Guðmundur Helgason: Lady Cory-Wright (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-10-20].
- ↑ Guðmundur Helgason: Oberleutnant zur See Freiherr Nikolaus von Lyncker (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-10-20].
Bibliografia
- Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. Robert Gardiner, Randal Gray (red.). London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
- Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
- R.H. Gibson, Maurice Prendergast: Niemiecka wojna podwodna 1914-1918. Oświęcim: Napoleon V, 2014. ISBN 978-83-7889-074-4.
- Robert Hutchinson: Jane’s Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.)
- John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)
- Eberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats: From 1904 to the Present. London: Greenhill Books, 2004. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
- Andrzej Perepeczko: U-booty I wojny światowej. Warszawa: Lampart, 2000. ISBN 83-86776-51-X.
- Eberhard Rössler: The U-Boat: The Evolution And Technical History Of German Submarines. Annapolis: Naval Institute Press, 1989. ISBN 0-87021-966-9. (ang.)
- Jak Mallmann Showell: The U-Boat Century: German Submarine Warfare 1906–2006. London: Chatham Publishing, 2006. ISBN 978-1-86176-241-2. (ang.)
- Gordon Williamson: U-boats of the Kaiser’s Navy. Botley, Oxford: Osprey Publishing, 2002. ISBN 1-84176-362-4. (ang.)
- Igor Witkowski: U-booty. Historia niemieckich okrętów podwodnych. Warszawa: WIS-2, 2009. ISBN 978-83-88259-45-6.
- Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
- Peta Knott: UC-6 Thames Estuary: Archaeological Report (ang.). historicengland.org.uk. [dostęp 2016-10-07].
- Guðmundur Helgason: UC 17 (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-10-07].
- Guðmundur Helgason: UC II (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-10-07].
- Guðmundur Helgason: Ships hit by UC 17 (ang.). uboat.net. [dostęp 2016-10-07].
Media użyte na tej stronie
Autor: MGalloway (WMF), Licencja: CC BY-SA 3.0
A tickmark icon included in the OOjs UI MediaWiki lib.
Autor: MGalloway (WMF), Licencja: CC BY-SA 3.0
A tickmark icon included in the OOjs UI MediaWiki lib.
Autor: Internet Archive Book Images, Licencja: No restrictions
German submarine UC 56 after internment at Santander
Identifier: simsaduslondonam00leig (find matches)
Title: Simsadus: London; The American navy in Europe
Year: 1920 (1920s)
Authors: Leighton, John Langdon. (from old catalog)
Subjects: United States. Navy World War, 1914-1918
Publisher: New York, H. Holt and company
Contributing Library: The Library of Congress
Digitizing Sponsor: Sloan Foundation
View Book Page: Book Viewer
About This Book: Catalog Entry
View All Images: All Images From Book
Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.
Text Appearing Before Image:
'
Text Appearing After Image:
THE ESTABLISHMENT OF BASES 41 seen when it suddenly came to the surface within200 yards of the Tucker. The Tucker immedi-ately opened fire with her forward gun, and at fullspeed, ran towards it to attack it with depth charges.The submarine immediately submerged. The de-stroyer then passed over to the spot where the sub-marine had submerged, dropped several depth charges,and described a circle in order to pass over thesame spot again. While the Tucker was thusmanoeuvering, the submarine came to the surfaceagain and the Tucker opened fire, one of theshells apparently hitting it. Again, the submarinesubmerged and the Tucker passed over the spotdropping depth charges. A few moments later thebow of the submarine appeared above the waves, at anangle which indicated that all was not well on board,and then slowly sank. The Commanding Officer, inhanding in his report of this encounter, felt convincedthat a submarine had been destroyed. In consultingthe charts of submarine movements, which I sh
Note About Images
War Ensign of the en:German Empire from 1903-1919 (correction of date shown on image which shows 1918). Based on image of coat of arms at [1]. Currently unable to add further details for crown or further details to sceptor due to lack of high-quality images of the coat of arms.
Marine Nationale and French merchant ensign. Used from 1794 to 1814/1815, and from 1848 to present.
Notice that its proportions differ from those of the French civil flag. (ensign : 30:33:37, civil : 1/3,1/3,1/3)
US Flag with 48 stars. In use for 47 years from July 4, 1912, to July 3, 1959.
Autor: Ta ^specifik^ z W3C grafika wektorowa została stworzona za pomocą Inkscape., Licencja: CC BY-SA 3.0
Flag of the Russian Empire, used from 1914–1917.
Note: Private use only, unofficial.
Ta ^specifik^ z W3C grafika wektorowa została stworzona za pomocą Inkscape .
Design data:
BARRACLOUGH, E M C and CRAMPTON, W G (1978) Flags of the World. London: Frederick Warne. P. 36 et seq. ISBN 0723220158, World Flag Database and FOTW.Autor: previous version User:Ignaciogavira ; current version HansenBCN, designs from SanchoPanzaXXI, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Flag of Spain (1785-1873 and 1875-1931)