SZD-29 Zefir 3
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Konstruktor | |
Typ | szybowiec wyczynowy |
Konstrukcja | drewniana |
Załoga | 1 |
Historia | |
Data oblotu | 26 kwietnia 1965 |
Liczba egzemplarzy | 2 |
Dane techniczne | |
Wymiary | |
Rozpiętość | 19 m |
Wydłużenie | 23 |
Długość | 8 m |
Wysokość | 2,1 m |
Powierzchnia nośna | 15,7 m² |
Profil skrzydła | NACA 66/215/-416 |
Masa | |
Własna | 434 kg |
Startowa | 524 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. | 300 km/h |
Prędkość minimalna | 65 km/h |
Prędkość min. opadania | 0,66 m/s przy 100 km/h |
Doskonałość maks. | 42 przy 103 km/h |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
Polska |
SZD-29 Zefir 3 – polski jednomiejscowy wyczynowy szybowiec zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej.
Historia
Bogumił Szuba przystępując w 1961 r. do opracowania nowej wersji Zefira zakładał opracowanie nowej konstrukcji dedykowanej startowi Polaków w Szybowcowych Mistrzostwach Świata w klasie otwartej. Miał powstać szybowiec o wysokiej doskonałości (powyżej 40), przystosowany do szybkich i dalekich przelotów.
Na bazie doświadczeń związanych z projektowaniem i produkcją poprzednich Zefirów zdecydowano się na zwiększenie rozpiętości, powierzchni nośnej i długości szybowca. Skrzydło, o konstrukcji skorupowej, otrzymało obrys trapezowy. Było wyposażone na całej długości, łącznie z lotkami, w klapy Fowlera. Nowością był płytowy ster wysokości z klapką wyważającą. Szybowiec był wyposażony w spadochron hamujący, który przetestowano na szybowcu SZD-25Z Lis. Zmieniono również przekrój kadłuba na eliptyczny, zbliżony do kołowego.
W latach 1962-63 wykonano rysunki projektowe, w 1964 r. wykonano próby statyczne. Pierwszy prototyp o znakach rejestracyjnych SP-2465 oblatał Stanisław Skrzydlewski na lotnisku w Lesznie w dniu 26 kwietnia 1965 r. Zbudowano jeszcze drugi prototyp o znakach SP-2466. Zastosowano w nim spadochronik hamujący z możliwością wciągania w locie. W porównaniu z Zefirem 2 zwiększono rozpiętość i powierzchnię nośną skrzydeł oraz długość kadłuba. Przeciągające się prace projektowe oraz postęp technologiczny sprawiły, że podjęto decyzję o niekierowaniu Zefira 3 do produkcji seryjnej.
Konstrukcja
Jednomiejscowy grzbietopłat o konstrukcji drewnianej.
Skrzydło dwudzielne o obrysie trapezowym o konstrukcji skorupowej złożonej z wielu warstw sklejki o zmiennej grubości wzdłuż cięciwy, wielopodłużnicowej, bezdźwigarowej. Wyposażone w klapy typu Flowera na całej rozpiętości, lotki dwuszczelinowe.
Kadłub wrzecionowaty o przekroju zbliżonym do kołowego, konstrukcji półskorupowej kryty sklejką. Pokrycie przodu kadłuba i przejść skrzydło-kadłub z laminatu szklanego. Na końcu kadłuba mieści się spadochron hamujący. Zaczep do lotu na holu u dołu kadłuba pod środkiem kabiny. Kabina zakryta.
Usterzenie poziome o obrysie trapezowym typu płytowego bez statecznika z klapką, co było nowością w szybowcach SZD, ze sklejkowym pokryciem przekładkowym. Usterzenie pionowe trapezowe.
Podwozie jednotorowe, koło główne chowane w locie, stałe kółko ogonowe.
Bibliografia
- Andrzej Błasik, Andrzej Glass, Stanisław Madeyski (praca zbiorowa), Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1965.
- Rafał Chyliński: Moja pasja lotnictwo.Życie i działalność Tadeusza Chylińskiego dla Polskiego Lotnictwa w świetle dokumentów. Warszawa: Agencja Wydawnicza CB, 2017, s. 852. ISBN 978-83-7339-166-6 oraz Tom 2 ISBN 978-83-7339-167-3
Linki zewnętrzne
Media użyte na tej stronie
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
SZD-29 Zefir 3