Serafin (Nikitin)

Serafin
Władimir Nikitin
Metropolita kruticki i kołomieński
Kraj działaniaZSRR
Data i miejsce urodzenia2 lipca 1905
Petersburg
Data śmierci22 kwietnia 1979
Metropolita kruticki i kołomieński
Okres sprawowania1971–1977
Wyznanieprawosławne
KościółRosyjski Kościół Prawosławny
InkardynacjaEparchia moskiewska (obwodowa)
Śluby zakonne20 czerwca 1962
Diakonatlistopad 1951
Prezbiterat1951
Sakra biskupia8 lipca 1962
Sukcesja apostolska
Data konsekracji8 lipca 1962
KonsekratorPimen
WspółkonsekratorzyNikodem (Rotow), Leonid (Polakow), Cyprian (Ziornow), Aleksy (Ridigier)

Serafin, imię świeckie Władimir Mironowicz Nikitin (ur. 2 lipca 1905 w Petersburgu, zm. 22 kwietnia 1979) – rosyjski biskup prawosławny.

W 1928 ukończył w Leningradzie studia na kierunku architektura. W czasie II wojny światowej walczył w Armii Czerwonej. Do stanu duchownego wstąpił w listopadzie 1951, przyjmując święcenia diakońskie z rąk metropolity leningradzkiego i nowogrodzkiego Grzegorza. Ten sam duchowny udzielił mu w tym samym roku święceń kapłańskich i skierował do pracy duszpasterskiej w soborze Przemienienia Pańskiego w Leningradzie. W 1958 ukończył w trybie zaocznym studia teologiczne w Leningradzkiej Akademii Duchownej. Od 1961 do 1962 był proboszczem cerkwi cmentarnej św. Mikołaja w Leningradzie. 20 czerwca 1962 złożył wieczyste śluby mnisze, zaś 1 lipca został archimandrytą.

8 lipca 1962 miała miejsce jego chirotonia na biskupa kurskiego i biełgorodzkiego, w której jako konsekratorzy wzięli udział metropolita leningradzki i ładoski Pimen, arcybiskup jarosławski i rostowski Nikodem, arcybiskup możajski Leonid, biskup dmitrowski Cyprian oraz biskup talliński i estoński Aleksy II. W 1968 otrzymał godność arcybiskupią. Od 1971 był metropolitą krutickim i kołomieńskim. Z katedry odszedł w 1977 z powodu pogorszenia stanu zdrowia (przeszedł zawał serca[1]), na własną prośbę. Zmarł dwa lata później w czasie Świętej Liturgii w dniu Paschy.

W raportach Urzędu ds. Wyznań Serafin (Nikitin) wymieniany jest jako jeden z najbardziej lojalnych wobec władz radzieckich hierarchów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, podporządkowujący się „we wzorowy sposób” zarządzeniom ograniczającym działalność Cerkwi, dyscyplinujący na każde żądanie Urzędu duchownych uznanych za nielojalnych[2]. W 1974 poparł wydalenie z ZSRR Aleksandra Sołżenicyna, co spotkało się z protestami części duchowieństwa rosyjskiego służącego na zachodzie Europy (w tym biskupa brukselskiego Bazylego i londyńskiego Antoniego)[1].

Przypisy

  1. a b D. Pospielovsky, The Russian Church..., s.418
  2. D. Pospielovsky: The Russian Church under the Soviet regime 1917–1982. Crestwood-New York: St. Vladimir's Seminary Press, 1984, s. 415–416. ISBN 0-88141-033-0

Bibliografia

Poprzednik
Pimen (Izwiekow)
Metropolita kruticki i kołomieński
1971–1977
Następca
Juwenaliusz (Pojarkow)