Sposób artykulacji

Przez sposób artykulacji w fonetyce rozumie się sposób, w jaki prąd powietrza przepływa przez kanał głosowy przy artykulacji spółgłosek[1].

Ze względu na rodzaj przegrody i sposób jej pokonywania (czyli stopień zbliżenia narządów mowy w czasie) wyróżnia się[2][3]:

Ze względu na udział jam kanału głosowego (ponad gardłowych) użytych w artykulacji wyróżnia się[1]:

Ze względu na sposób pokonywanie toru ustnego[1]:

Ze względu na rodzaj inicjacji i kierunek przepływu powietrza[1]:

  • spółgłoski produkowane na bazie powietrza wydychanego się z płuc (spółgłoski wydechowe, płucne)
  • spółgłoski produkowane na bazie powietrza wdychanego wymagające inicjacji ustnej (welarnej) (tzw. mlaski)
  • spółgłoski wymagające inicjacji krtaniowej produkowane na wydechu (tzw. spółgłoski ejektywne)
  • spółgłoski wymagające inicjacji krtaniowej produkowane na wdechu (tzw. spółgłoski implozyjne)

Zobacz też

Przypisy

  1. a b c d Gimson 2008 ↓, s. 28.
  2. Nagórko 2007 ↓, s. 40–45.
  3. Gimson 2008 ↓, s. 28–29.

Bibliografia

  • Alicja Nagórko: Zarys gramatyki polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007. ISBN 978-83-01-15390-8.
  • A. C. Gimson: Pronunciation of English. Londyn: Hodder Education, 2008. ISBN 978-0-340-958773. (ang.)