Stanisław Kwaśniewski

Stanisław Feliks Kwaśniewski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

14 listopada 1886
Kraków, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

9 marca 1956
Santa Monica, Kalifornia, USA

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki

29 Dywizja Piechoty
11 Dywizji Piechoty
3 Dywizji Piechoty Legionów
Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych

Stanowiska

dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji
generał do prac przy GISZ

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Korony Rumunii Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Stanisław Feliks Kwaśniewski (ur. 14 listopada 1886 w Krakowie, zm. 9 marca 1956 w Santa Monica) – generał brygady Wojska Polskiego.

Służba wojskowa

Stanisław Feliks Kwaśniewski urodził się 14 listopada 1886 roku w Krakowie, w rodzinie Józefa Romana, sekretarza Uniwersytetu Jagiellońskiego, i Marii z domu Collet. Miał czwórkę rodzeństwa: Jadwigę, Walentego, Władysława i Pelagię[1]. Kształcił się w Krakowie. Po ukończeniu Szkoły Kadetów został oficerem piechoty cesarskiej i królewskiej armii. W 1917 roku, w stopniu kapitana został przydzielony na własną prośbę do Polskiej Siły Zbrojnej, ale wkrótce odwołany za popieranie idei niepodległościowych i przeniesiony na front włoski.

W Wojsku Polskim od listopada 1918 roku, pełnił służbę w Oddziale Personalnym Sztabu Generalnego, do stycznia 1919. Od stycznia 1919 do lipca 1920 szef sztabu Grupy Operacyjnej gen. Kulińskiego, ranny. Po wyleczeniu wraca do Sztabu Generalnego, gdzie jest p.o. szefa Oddziału VII Naukowego oraz zastępcą szefa Oddziału IV Sztabu. W latach powołany 1919–1921 na Kurs Wojenny Szkoły Sztabu Generalnego. Po tym, do lipca 1923 szef Oddziału IV Sztabu Generalnego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 132. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. Z dniem 1 lipca 1923 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 29 Dywizji Piechoty w Grodnie[3]. Z dniem 20 marca 1925 wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie[4]. Od stycznia do września 1926 pełnił obowiązki II zastępcy szefa Administracji Armii[5]. W okresie październik 1926 – listopad 1928 dowódca 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu.

1 stycznia 1928 Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 8. lokatą w korpusie generałów[6].

Od listopada 1928 do 1932 pełnił funkcję I zastępcy szefa Sztabu Głównego w Warszawie. Z dniem 1 lutego 1932 mianowany został generałem do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych[7]. W okresie 1936 – wrzesień 1939 obowiązki służbowe łączył z funkcją prezesa Ligi Morskiej i Kolonialnej[8].

W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w kolonii Juszkowszczyzna (Junkowszczyzna), w powiecie grodzieńskim[9].

We wrześniu 1939 mianowany inspektorem Wojsk Etapowych w Sztabie Naczelnego Wodza. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Od listopada 1939 do kwietnia 1940 przebywał w Ośrodku Oficerskim w Cerizay, a po ewakuacji do Anglii[10] pozostawał bez przydziału, w Stacji Zbornej Oficerów Rothsay, na wyspie Bute, w Szkocji (VII 1940 – I 1942). W styczniu 1942 przeniesiony w stan nieczynny. Po wojnie na emigracji w USA, gdzie zmarł.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. Przemysław Kałek, Stanisław Kwaśniewski, Warszawa: IPN, 2020, s. 4.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 21.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 35 z 2 czerwca 1923 roku, s. 365.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 40 z 5 kwietnia 1925 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 16 stycznia 1926 roku, s. 20.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
  7. Zarządzenie Prezydenta RP z dnia 3 grudnia 1931 roku w: Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 219.
  8. „Łódź w Ilustracji”, 22 VIII 1937, nr 34, s. 4 (wręcza nagrodę zwycięzcy w międzynarodowych zawodach jeździeckich LMiK w Gdyni).
  9. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 104. [dostęp 2015-04-05].
  10. Antoni Wasilewski, W szkocką kratę, wyd. I, Wydawnictwo Literackie, 1978, s. 16.
  11. a b c d e f g h i Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 404.
  12. Dekret Naczelnika Państwa L. 11314 V.M. Adj. Gen. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 6, s. 225)
  13. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  14. Odznaczenia w dniu Święta Niepodległości. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 258 z 13 listopada 1937. 
  15. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26. [dostęp 2015-03-26].
  16. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 314)
  17. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  18. M.P. z 1933 r. nr 110, poz. 139.
  19. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 291, 11 listopada 1933. 
  20. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  21. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 111, 19 marca 1934. 
  22. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 284.
  23. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250)

Bibliografia, linki

Media użyte na tej stronie

Orzełek II RP.svg
Autor: Poznaniak, Licencja: CC BY-SA 2.5
Orzełek Wojsk Lądowych II RP
PL Epolet gen bryg.svg
Naramiennik generała brygady Wojska Polskiego (1919-39).
GenInspWP.jpg
Autor: Gruzin, Licencja: CC BY-SA 4.0
Odznaka Generalnego Inspektoratu WP
POL Złoty Krzyż Zasługi 2r BAR.svg
Baretka: Złoty Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) – III RP (1992).
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png
Lesser coat of arms of the Austrian Empire form the Congress of Vienna in 1815 until the Austro-Hungarian Compromise of 1867. It then represented the Cisleithanian territories of Austria-Hungary in the Reichsrat until 1915.

It shows the arms of Habsburg-Lorraine encircled by the chain of the Order of Golden Fleece, surmounted on the crowned Austrian imperial double-headed eagle clutching in its claws the Imperial orb, sceptre and sword, with the Imperial Crown of Rudolf above.

After 1915 the inescutcheon only displayed the red-white-red arms of Austria.