Tadeusz Arentowicz
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 19 września 1909 |
---|---|
Data śmierci | 8 lipca 1941 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Nr 1 |
Stanowiska | instruktor specjalny |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Tadeusz Aleksander Arentowicz, ps. Szpak (ur. 19 września 1909 w Sierpcu, zm. 8 lipca 1941) – major pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.
Życiorys
Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (VII promocja, 11 lokata[1]). 15 sierpnia 1933 został mianowany podporucznikiem obserwatorem i przydzielony do 1 pułku lotniczego w Warszawie. Odbył w Grudziądzu kurs pilotażu i kurs pilotażu myśliwskiego. Był instruktorem w Wyższej Szkole Pilotażu, z którą został przeniesiony w marcu 1939 na lotnisko Ułęż pod Dęblinem. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 7. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa[2]. W 1939 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie na stanowisku instruktora specjalnego Kierownictwa Wyszkolenia[3].
W kampanii wrześniowej brał udział jako pilot tzw. grupy dęblińskiej, a następnie z personelem CWL ewakuował się na lotnisko Wielick. Z lotniska rzutem kołowym ewakuował się do Rumunii. W porcie Constanza miał odebrać samoloty angielskie, których transport jednak nie dotarł do portu. Pozostał z grupą pilotów w Rumunii, a następnie przedostał się do Francji i dalej do Anglii.
W Anglii otrzymał numer służbowy P-0251 i na początku 1941 po przeszkoleniu na sprzęcie brytyjskim został przydzielony do dywizjonu 303 na stanowisko dowódcy eskadry. Pełnił czasowo obowiązki dowódcy dywizjonu po śmierci kpt. Zdzisława Henneberga, a 3 lipca 1941 objął dowództwo dywizjonu. W dniu 8 lipca 1941 odbył lot bojowy na samolocie Supermarine Spitfire nr P 8502 jako górna osłona bombowców lecących z zadaniem zniszczenia linii kolejowej i dworca w Lille. Zaatakowany przez myśliwce wroga został zestrzelony i spadł do morza (piloci dywizjonu widzieli w rejonie Dunkierki spadający samolot dowódcy). Zostały podjęte poszukiwania przez samoloty Lysander, ale nie przyniosły rezultatu. Tadeusz Arentowicz zginął w morzu.
Zwycięstwa powietrzne
Na liście Bajana figuruje na 418. pozycji z 1 uszkodzonym samolotem.
Odznaczenia
Przypisy
- ↑ VII promocja
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 216.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 473.
Bibliografia
- Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich: poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1989, s. 193. ISBN 83-11-07329-5.
Linki zewnętrzne
- Wojciech Zmyślony: Polskie Siły Powietrzne w II Wojnie Światowej (pol.). [dostęp 2019-08-03].
- Personel Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii 1940-1947 (pol.). [dostęp 2019-08-03].
- WYŻSZA SZKOŁA OFICERSKA SIŁ POWIETRZNYCH ARENTOWICZ Tadeusz Aleksander (pol.). [dostęp 2019-08-03].
- Polscy piloci myśliwscy polegli w latach 1940 – 1946 (pol.). [dostęp 2019-08-03].
Media użyte na tej stronie
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Baretka: Krzyż Walecznych (1941).
Naramiennik majora Sił Powietrznych RP.
Poland badge. Second World War period Polish Army (post-1939 Free Polish Army) shoulder title.
Royal Air Force Roundel
Baretka Medalu Lotniczego (za Wojnę 1939-45).