Tadeusz Burzyński (1730–1773)
![]() Trzywdar | |
Rodzina | Burzyńscy herbu Trzywdar |
---|---|
Data urodzenia | ok. 1730 |
Data i miejsce śmierci | |
Ojciec | |
Żona | Józefa Broel-Plater |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Data urodzenia | |
---|---|
Data śmierci | |
poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Wielkiej Brytanii | |
Okres | od 1769 |
Poprzednik | nowy urząd |
Następca |
Tadeusz Burzyński (ur. ok. 1730, zm. lato 1773 we Florencji) – polski senator i dyplomata czasów stanisławowskich, od 1763 kasztelan smoleński, od 14 kwietnia 1770 wojewoda miński, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1767[1], poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Republice Zjednoczonych Prowincji w 1769 roku[2], poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Królestwie Wielkiej Brytanii w latach 1769–1773[3].
Życiorys
Urodził się w rodzinie szlacheckiej herbu Trzywdar, osiadłej w Brasławszczyźnie. Jego ojcem był Stanisław Antoni Burzyński kasztelan smoleński, instygator wielki litewski, później jezuita.
W latach 1754-1755 uczęszczał do Collegium Nobilium jezuitów w Wilnie[4]. Ukończył Collegium Nobilium w Warszawie[5]. W 1760 roku został posłem na Sejm[5], później otrzymał starostwo krasnosielskie i stopień rotmistrza armii litewskiej[5].
W 1764 roku był członkiem konfederacji Wielkiego Księstwa Litewskiego[6]. Na sejmie konwokacyjnym 1764 roku wyznaczony do Komisji Skarbowej Wielkiego Księstwa Litewskiego[7]. 23 października 1767 wszedł w skład delegacji Sejmu, wyłonionej pod naciskiem posła rosyjskiego Nikołaja Repnina, powołanej w celu określenia ustroju Rzeczypospolitej[8].
Burzyński był w latach 1769–1773 (do śmierci) ambasadorem RP w Londynie. Stale cierpiał na brak gotówki, który pozwoliłby mu zatrudnić pomocników; szyfrantów i sekretarzy, którzy uczyniliby jego misję dyplomatyczną skuteczniejszą. W końcu zatrudnionym przezeń został jego sąsiad Franciszek Bukaty (1747–1797), który szybko nauczył się szyfru i języka angielskiego.
Ze względu na stan zdrowia od jesieni 1770 roku prosił Stanisława Augusta Poniatowskiego o zgodę na wyjazd z Londynu. Uzyskawszy ją, 18 grudnia 1770 wyjechał do Brukseli, a stamtąd do Włoch[9].
Gdy Burzyński zmarł w czasie podróży do Włoch (we Florencji), w celach zdrowotnych, Bukaty ostatecznie przejął jego funkcje, lecz początkowo jedynie jako skromny Chargé d’affaires (ambasadorem został dopiero o wiele później).
Jego żoną została (najprawdopodobniej w roku 1750) Józefa Broel-Plater, która zmarła ok. 1778 roku. W 1769 roku otrzymał Order Orła Białego. W 1765 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[10]. W 1764 roku odznaczony Orderem św. Aleksandra Newskiego[11].
Przypisy
- ↑ Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 135.
- ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 84.
- ↑ Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 146.
- ↑ Kazimierz Puchowski, Jezuickie kolega szlacheckie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Gdańsk 2007, s. 570.
- ↑ a b c Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 10.
- ↑ Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 60.
- ↑ Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 75.
- ↑ Volumina Legum t. VII, Petersburg 1860, s. 244-248.
- ↑ Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 23-24.
- ↑ Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 177.
- ↑ Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 147.
Bibliografia
- Zofia Libiszowska, Życie polskie w Londynie w XVIII wieku, Instytut wydawniczy "PAX", Warszawa 1972.
- Zofia Libiszowska, Misja polska w Londynie w latach 1769-1795, Łódź 1966.
Linki zewnętrzne
Literatura dodatkowa
- Stanisław Kościałkowski: Burzyński Tadeusz. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 3: Brożek Jan – Chwalczewski Franciszek. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1937, s. 142–143. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 83-04-03291-0
Media użyte na tej stronie
Autor: Wiki Romi, Licencja: CC0
Order Świętego Aleksandra Newskiego
Autor: Ta ^specifik^ z W3C grafika wektorowa została stworzona za pomocą Inkscape ., Licencja: CC-BY-SA-3.0
Herb szlachecki Trzywdar
Baretka: Order Świętego Stanisława (Polska)
Herb województwa brzesko-litewskiego, mińskiego, mścisławskiego i wileńskiego