Tadeusz Machalski (1881–1943)
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 16 października 1881 Tarnów |
---|---|
Data śmierci | 1943 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | ![]() ![]() |
Jednostki | 16 Pułk Piechoty Ziemi Tarnowskiej 29 Pułk Strzelców Kaniowskich |
Stanowiska | dowódca korpusów kadetów |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka |
Późniejsza praca | nauczyciel |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Tadeusz Adam Machalski[1] (ur. 16 października 1881 w Tarnowie, zm. 1943) – major piechoty Wojska Polskiego, nauczyciel.
Życiorys
Urodził się 16 października 1861[2] w Tarnowie, w rodzinie Stanisława i Julii z Czajkowskich. Ukończył w 1902 gimnazjum w Tarnowie. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim i uniwersytecie w Monachium, które ukończył w 1907. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel w seminarium nauczycielskim w Tarnowie[3] oraz działał w skautingu i pełnił funkcję komendanta Polskich Drużyn Strzeleckich w Tarnowie[2]. Był oficerem rezerwy piechoty c. i k. Armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1913. W 1914 jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 57 w Tarnowie[4]. Podczas I wojny światowej ciężko ranny dostał się do niewoli rosyjskie, następnie w 5 Dywizji Syberyjskiej, z którą powrócił do kraju i do 1923 służył w Wojsku Polskim. Został awansowany do stopnia majora rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Jego oddziałem macierzystym był 16 pułk piechoty w garnizonie Tarnów. 24 marca 1921 roku Minister Spraw Wojskowych, generał porucznik Kazimierz Sosnkowski mianował T. Machalskiego[7] z Oddziału III Naukowo-Szkolnego Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych dowódcą Korpusu Kadetów Nr 3 w Wielkopolsce i powierzył mu jego organizację. Po zorganizowaniu korpusu miał on przejść do miejsca przeznaczenia, które nie zostało określone[8]. W październiku 1921 major Machalski został dowódcą Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie[9] i pełnił tę funkcję do 1923. W tym samym roku został przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[10]. 15 marca 1924 został przeniesiony do 29 pułku piechoty w Kaliszu na stanowisko komendanta Kadry Batalionu Zapasowego[11]. W tym samym roku został przeniesiony do rezerwy[12]. W 1934 roku, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”[13].
Pełnił funkcję dyrektora III Gimnazjum w Tarnowie[2] od 1934 do 1939. Pracował także w II Gimnazjum w Tarnowie.
Od 1909 był mężem Eleonory Piorunowskiej[3].
Zmarł podczas II wojny światowej w 1943[2]. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[14]
- Krzyż Walecznych[3]
- Medal Niepodległości (18 października 1932)[15]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[3]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[3]
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę[3]
- Medal Zwycięstwa (Médaille Interalliée)[3]
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1705. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Tadeusz I Machalski” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie: Tadeusza II Machalskiego.
- ↑ a b c d e Spis osób pochowanych na Starym Cmentarzu w Tarnowie. starycmentarz.pl. [dostęp 2015-09-11].
- ↑ a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 186. [dostęp 2021-08-12].
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 321, 493.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 400.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 410.
- ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 66, 750.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 16 kwietnia 1921 roku, poz. 539.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 38 z 8 października 1921 roku, s. 1437.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 200.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 26 lutego 1924 roku, s. 86.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 195.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 251, 931.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 245, poz. 270 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Bibliografia
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, luty 1914.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
Media użyte na tej stronie
Lesser coat of arms of the Austrian Empire form the Congress of Vienna in 1815 until the Austro-Hungarian Compromise of 1867. It then represented the Cisleithanian territories of Austria-Hungary in the Reichsrat until 1915.
It shows the arms of Habsburg-Lorraine encircled by the chain of the Order of Golden Fleece, surmounted on the crowned Austrian imperial double-headed eagle clutching in its claws the Imperial orb, sceptre and sword, with the Imperial Crown of Rudolf above.
After 1915 the inescutcheon only displayed the red-white-red arms of Austria.Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Autor: Brak, Licencja: CC0
Tadeusz Adam Machalski - major piechoty Wojska Polskiego
Ribbon for the World War I Victory Medal awarded by the Allies:
- w:World War I Victory Medal (United States) awarded by the w:United States Department of Defense
- w:Victory Medal (United Kingdom) also called the Inter-Allied Victory Medal
- w:Médaille Interalliée 1914–1918 (France)
- w:Inter-Allied Victory Medal (Greece)
- w:Allied Victory Medal (Italy)
- etc.
Naramiennik majora Wojska Polskiego (1919-39).