Tadeusz Zygfryd Kassern
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 19 marca 1904 |
---|---|
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci | 2 maja 1957 |
Przyczyna śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki | muzyka poważna, muzyka neoromantyczna, muzyka neoklasycystyczna |
Zawód | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Tadeusz Zygfryd Kassern (19 marca 1904 we Lwowie, zm. 2 maja 1957 w Nowym Jorku)[1] – polski kompozytor i pedagog.
Życiorys
Urodził się 19 marca 1904 we Lwowie, w rodzinie Adolfa i Marii z Baumanów. W 1922 ukończył VIII gimnazjum we Lwowie[2]. Studiował w konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie u Jerzego Lalewicza (fortepian) i Mieczysława Sołtysa (teoria, kompozycja). W latach 1922–1926 kontynuował studia w konserwatorium w Poznaniu u Henryka Opieńskiego (kompozycja) i Wieńczysława Brzostowskiego (fortepian). Ukończył również studia prawnicze na uniwersytecie w Poznaniu (1926). W 1931 kontynuował naukę w Paryżu, gdzie działał w Stowarzyszeniu Młodych Muzyków Polaków[1][3].
Do 1939 mieszkał w Poznaniu, gdzie pracował w oddziale Prokuratorii Generalnej RP, od 1935 jako radca. W latach 1929–1933 był recenzentem muzycznym „Nowego Kuriera”, w latach 1934–1938 „Dziennika Poznańskiego”[4], od 1936 członkiem rady artystycznej Poznańskiego Towarzystwa Muzycznego. Poza tym systematycznie komponował, zdobywając liczne nagrody na konkursach.
W sierpniu 1939 ewakuowany do Lwowa, po usilnych staraniach w 1940 wyjechał do Krakowa; pracował m.in. w księgarni Gebethnera i Wolffa (wówczas Fritschego). Poszukiwany przez gestapo z powodu żydowskiego pochodzenia, często zmieniał miejsce zamieszkania. Wyjechał w 1942 lub 1943 do Warszawy, gdzie ukrywał się pod nazwiskiem Teodor Sroczyński. Po powstaniu warszawskim przebywał w Zakopanem, skąd wiosną 1945 powrócił do Poznania[1][3].
W grudniu 1945 wyjechał do Stanów Zjednoczonych jako attaché kulturalny polskiego konsulatu w Nowym Jorku, w 1948 został konsulem oraz delegatem Polski do spraw kulturalnych przy ONZ[1][3]. W grudniu 1948 zrezygnował ze służby dyplomatycznej i osiedlił się na stałe w Stanach Zjednoczonych[1]. Nigdy jednak nie zamienił obywatelstwa polskiego na amerykańskie (w 1956 otrzymał wizę na pobyt stały w Stanach Zjednoczonych)[4]. Odtąd zajmował się wyłącznie komponowaniem i pracą pedagogiczną; uczył gry na fortepianie i teorii w Third Street Music School i Jaques-Dalcroze Institute oraz w New School for Social Research w Nowym Jorku[1][3]. Zmarł w nowojorskim szpitalu św. Łukasza, po długiej chorobie nowotworowej[1][5].
Był mężem Longiny Marii Turkowskiej[2].
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi[2]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[2]
Twórczość
Twórczość Kasserna cechuje duża różnorodność stylistyczna. W początkowym okresie pozostawał pod wpływem Karola Szymanowskiego i francuskich impresjonistów. Widoczne to jest na przykład w Koncercie na sopran i orkiestrę, nagrodzonym w 1928 na konkursie Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków w Paryżu), który przyniósł mu duży rozgłos i wysunął go na jedno w czołowych miejsc wśród kompozytorów polskich jego generacji[1][3].
Przezwyciężenie tych wpływów i ukształtowanie własnego stylu nastąpiło w drugim okresie jego twórczości w latach 30. Najwybitniejszym utworem z tego okresu jest Koncert na orkiestrę smyczkową, przesiąknięty tendencjami neoklasycystycznymi[1].
Cechą charakterystyczną całej twórczości Kasserna, który uważał siebie z neoromantyka, jest liryzm i szczególna dbałość o linię melodyczną przy surowej dyscyplinie formalnej. Zainteresowanie muzyką dawną i chorałem gregoriańskim spowodowało pojawienie się tendencji do archaizacji i upraszczania środków fakturalnych oraz jeszcze silniejsze nasycenie śpiewnością linii melodycznej[1][3].
W ostatnim, „amerykańskim” okresie twórczości powstał bogaty dorobek operowy oraz liczne utwory fortepianowe o charakterze pedagogicznym, pisane z głębokim zrozumieniem psychiki młodzieży szkolnej, znajomością jej zainteresowań i możliwości wykonawczych. Kompozycje te stanowią cenny, prawie zupełnie dotąd nieznany materiał pedagogiczny[1].
Ważniejsze kompozycje
(na podstawie materiałów źródłowych[1][3][4])
|
|
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l Mrygoń 1997 ↓.
- ↑ a b c d Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 133. [dostęp 2021-07-29].
- ↑ a b c d e f g
Bogusław Schaeffer: Kassern, Tadeusz (Zygfryd). [w:] Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2001-01-20. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. via Oxford University Press. (ang.).
- ↑ a b c Małgorzata Kosińska: Tadeusz Zygfryd Kassern. Culture. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. (pol.).
- ↑ Kostka 2010 ↓.
Bibliografia
- Adam Mrygoń: Kassern Tadeusz Zygfryd. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 5: KLŁ część biograficzna. Kraków: PWM, 1997. ISBN 83-224-3303-4. OCLC 164821167. (pol.).
Violetta Kostka. The rediscovery of Comedy of the Dumb Wife (1953) by Polish composer Tadeusz Kassern. „Studies in Musical Theatre, Volume 4, Number 1”. Volume 4, nr 1, s. 45–52, 2010. Intellect. DOI: 10.1386/smt.4.1.45_1. ISSN 1750-3167. OCLC 488635404. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Tadeusz Zygfryd Kassern w serwisie Culture.pl (pol.)
- Tadeusz Kassern w bazie AllMusic (ang.) (ang.)
- Tadeusz Zygfryd Kassern w bazie Discogs.com (ang.) (ang.)
Media użyte na tej stronie
Autor: Jakob Voß, influenced by original art designed at PLoS, modified by Wikipedia users Nina and Beao, Licencja: CC0
Closed Access logo, derived from PLoS Open Access logo. Alternative version.
Baretka: Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
Autor: Mieczysław Ryś, Licencja: CC0
Tadeusz Zygfryd Kassern - kompozytor