Berkeleyomyces basicola

Berkeleyomyces basicola
Ilustracja
Chlamydospory i endokonidia. Obraz mikroskopowy
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

workowce

Klasa

Sordariomycetes

Rząd

Microascales

Rodzina

Ceratocystidaceae

Rodzaj

Berkeleyomyces

Gatunek

Berkeleyomyces basicola

Nazwa systematyczna
Berkeleyomyces basicola (Berk. & Broome) W.J. Nel, Z.W. de Beer, T.A. Duong & M.J. Wingf.
Pl. Path. 67(4): 877 (2017)

Berkeleyomyces basicola (Berk. & Broome) W.J. Nel, Z.W. de Beer, T.A. Duong & M.J. Wingf. – gatunek grzybów należący do klasy Sordariomycetes[1].

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Berkeleyomyces, Ceratocystidaceae, Microascales, Hypocreomycetidae, Sordariomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungii[1].

Po raz pierwszy zdiagnozowali go w 1850 r. Miles Joseph Berkeley i Christopher Edmund Broome w 1850 r. na grochu. Nadali mu nazwę Torula basicola[2]. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu W.J. Nel, Z.W. de Beer, T.A. Duong & M.J. Wingf. w 2017 r.[1]

Synonimy[3]:

  • Chalara elegans Nag Raj & W.B. Kendr 1975
  • Thielavia basicola (Berk. & Broome) Zopf 1876
  • Thielaviopsis basicola (Berk. & Broome) Ferraris 1912
  • Torula basicola Berk. & Broome 1850
  • Trichocladium basicola (Berk. & Broome) J.W. Carmich. 1980

Morfologia

Znana jest tylko jego anamorfa. Dotąd nie udało się zaobserwować teleomorfy, na podstawie badań molekularnych uważa się jednak, że należy ona do rodzaju Ceratocystis[4].

Grzyb mikroskopijny tworzący ciemne kolonie[2]. Jest synanamorfą wytwarzającą dwie różne anamorfy. Najpierw powstaje anamorfa produkująca endogenicznie małe endokonidia, potem anamorfa produkująca większe chlamydospory. Na sztucznych podłożach po 8 dniach hodowli tworzą się zarodniki obydwu typów[5]. Obydwa te typy zarodników nie posiadają przegród. Chlamydospory początkowo są brązowe, potem czarne, mają nieregularny kształt, nieco zaokrąglone końce i powstają na bezbarwnych komórkach. Tworzą krótkie łańcuchy o długości 14–16 μm. Cylindryczne endokonidia powstają wewnątrz konidioforów w łańcuszkach. Mają obcięte końce i rozmiary 6 × 4 μm. Wydobywają się przez wierzchołek konidioforu[2].

W glebie zarodniki mogą przetrwać wiele lat. Aktywują je do rozwoju substancje wytwarzane przez korzenie[6].

Występowanie i siedlisko

Jest szeroko rozprzestrzeniony. Występuje w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Azji, Afryce i Australii[2].

Pasożyt i saprotrof roślin. Atakuje liczne gatunki roślin należące do co najmniej 15 rodzin[4].

Wywołuje chorobę o nazwie czarna zgnilizna korzeni[4]. Atakuje wiele gatunków roślin należących do co najmniej 15 rodzin[6]. Wśród roślin ozdobnych są to gatunki należące do rodzajów begonia, starzec, difenbachia, wilczomlecz, kalanchoe, pelargonia, pierwiosnek, poinsecja, szeflera i inne, wśród warzyw marchew zwyczajna, pomidor zwyczajny, cykoria, groch. Występuje także na tytoniu, łubinie i innych[4][5].

Różne kultywary charakteryzują się różną odpornością na czarną zgniliznę. Istnieje kilka mechanizmów tej odporności. U niektórych kultywarów odporność wywołana jest tworzeniem na korzeniach korka. Stanowi on barierę dla patogenu. U niektórych kultywarów mechanizm odporności polega na wytwarzaniu substancji chemicznych uniemożliwiających lub utrudniających inwazję patogenu[2].

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum [dostęp 2021-04-27] (ang.).
  2. a b c d e Mycobank. ''Verticillium tricorpus'' [dostęp 2016-12-08].
  3. Species Fungorum [dostęp 2021-04-27] (ang.).
  4. a b c d Selim Kryczyński, Zbigniew Weber (red.), Fitopatologia, t. 2. Choroby roślin uprawnych, Poznań: Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2011, s. 291, 292, ISBN 978-83-09-01077-7.
  5. a b Joanna Marcinkowska: Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii. Warszawa: PWRiL, 2012. ISBN 978-83-09-01048-7.
  6. a b Black Root Rot [dostęp 2016-12-08] (ang.).

Media użyte na tej stronie

Thielaviopsis basicola 1.JPG
Autor: Mary Ann Hansen, Virginia Polytechnic Institute and State University, Bugwood.org, Licencja: CC BY 3.0
Microscopic view of Thielaviopsis chlamydospores (black) and endoconidia (hyaline)