Tony Abbott
(c) Department of Foreign Affairs and Trade website – www.dfat.gov.au, CC BY 3.0 au Tony Abbott (2013) | |
Pełne imię i nazwisko | Anthony John Abbott |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 4 listopada 1957 |
Premier Australii | |
Okres | od 18 września 2013 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Federalny lider opozycji | |
Okres | od 1 grudnia 2009 |
Poprzednik | |
Następca | Chris Bowen (p.o.) |
Minister zdrowia i osób starszych | |
Okres | od 7 października 2003 |
Poprzednik | Kay Patterson |
Następca | |
![]() | |
Strona internetowa |
Tony Abbott, właśc. Anthony John Abbott (ur. 4 listopada 1957 w Londynie) – australijski polityk, członek Liberalnej Partii Australii (LPA), w latach 2009–2015 lider tej partii. Od 18 września 2013 do 15 września 2015 premier Australii, wcześniej w latach 2003–2007 minister zdrowia i osób starszych w gabinecie Johna Howarda, zaś w latach 2009–2013 federalny lider opozycji.
Życiorys
Młodość
Urodził się w Wielkiej Brytanii, choć oboje jego rodzice byli rodowitymi Australijczykami. Rodzina powróciła na Antypody, gdy był kilkuletnim dzieckiem. Uzyskał podwójny licencjat z prawa i ekonomii na University of Sydney. W czasie studiów odnosił sukcesy w zawodach bokserskich, był też jednym z przywódców prawicowych środowisk studenckich. Studia magisterskie odbył na University of Oxford, po czym powrócił do Australii i wstąpił do katolickiego seminarium duchownego. Ostatecznie nie zdecydował się jednak na życie duchownego. Zamiast tego został dziennikarzem i komentatorem prasowym, znanym ze swych antylewicowych poglądów, w szczególności niechęci do tradycyjnie silnych w Australii związków zawodowych. Po krótkim epizodzie pracy w biznesie, w 1990 został rzecznikiem prasowym ówczesnego lidera liberałów Johna Hewsona. Następnie, w latach 1993–1994, był dyrektorem wykonawczym Australians for Constitutional Monarchy, organizacji pozarządowej lobbującej na rzecz utrzymania unii personalnej między Australią i Wielką Brytanią.
Kariera polityczna
W 1994, w czasie wyborów uzupełniających w okręgu wyborczym Warringah, został wybrany do Izby Reprezentantów. W 1998 trafił do rządu, gdzie w randze ministra nie zasiadającego w gabinecie (co można porównać z polskim sekretarzem stanu) odpowiadał głównie za kwestie zatrudnienia. W 2003 został awansowany na członka gabinetu i stanął na czele resortu zdrowia i osób starszych, którym kierował aż do czasu wyborczej klęski LPA, jesienią 2007 roku. Po rezygnacji Johna Howarda był wymieniany w gronie jego potencjalnych następców jako lider LPA, lecz ostatecznie wycofał swoją kandydaturę.
Nowy przywódca partii Brendan Nelson powołał go w skład swojego gabinetu cieni, gdzie zajmował się sprawami rodzin, służb socjalnych i ludności rdzennej. Pozostał na tym stanowisku również po przejęciu władzy w partii przez Malcolma Turnbulla. W listopadzie 2009, podobnie jak kilku innych członków gabinetu cieni, zrezygnował ze współpracy z Turnbullem. Powodem buntu była sprawa ustawy, w wyniku której australijski przemysł musiałby w ciągu najbliższych lat ograniczyć emisję trujących gazów o 25%. Turnbull zgodził się poprzeć to forsowane przez gabinet Rudda rozwiązanie, co wywołało rozłam w partii. Doprowadził on do wyborów nowego lidera, w których Abbott jednym głosem pokonał dotychczasowego przywódcę[1]. Dzień później Senat głosami LPA zablokował wejście w życie kontrowersyjnej ustawy[2]. W 2010 roku za wypowiedzi o treści mizoginicznej otrzymał Nagrodę Erniego, czyli australijską antynagrodę, przyznawaną ludziom głoszącym treści wrogie wobec kobiet.
Lider opozycji i premier
W sierpniu 2010 Abbott po raz pierwszy przewodził blokowi politycznemu określanemu jako Koalicja, którego LPA jest wiodącym członkiem, w wyborach. Zakończyły się one remisem, bowiem zarówno rządząca Australijska Partia Pracy (ALP), jak i Koalicja, uzyskały po 72 mandaty w liczącej 150 miejsc Izbie Reprezentantów. ALP pozostała u władzy za sprawą poparcia posłów niezależnych i należących do mniejszych partii. Wynik osiągnięty przez Koalicję był jednak na tyle dobry, iż choć Abbott nie zdołał przejąć władzy, pozostał na stanowisku lidera swojej partii i zarazem całej opozycji.
Po upływie kolejnej trzyletniej kadencji parlamentarnej powtórnie był kandydatem na premiera w kampanii wyborczej w 2013 roku. Koalicja odniosła pod jego wodzą zdecydowane zwycięstwo w przeprowadzonych 7 września 2013 wyborach, zaś Abbott jako nowy lider większości w Izbie automatycznie otrzymał misję tworzenia rządu. Jego gabinet został oficjalnie zaprzysiężony w dniu 18 września 2013.
We wrześniu 2015 w szeregach LPA doszło do buntu przeciwko premierowi, mającego związek ze spadkiem jego popularności jako premiera, budzącym kontrowersje stylem przywództwa, a także pogarszającymi się notowaniami sondażowymi całej partii. 14 września 2015 Abbott został zmuszony do rozpisania nadzwyczajnych wyborów federalnego lidera LPA (o obsadzie tego stanowiska decydują członkowie klubu tej partii w Parlamencie Australii), w których uległ swemu poprzednikowi na stanowisku lidera, Malcolmowi Turnbullowi[3]. Oznaczało to automatyczne powołanie Turnbulla również na urząd premiera, który objął formalnie następnego dnia.
Przypisy
- ↑ BBC News – Australia opposition vote deals climate law blow. [dostęp 2009-12-02].
- ↑ BBC News – Australian Senate rejects Kevin Rudd’s climate plan. [dostęp 2009-12-02].
- ↑ Malcolm Turnbull wins Liberal leadership. [dostęp 2015-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-17)].
Bibliografia
Media użyte na tej stronie
(c) Department of Foreign Affairs and Trade website – www.dfat.gov.au, CC BY 3.0 au
Prime Minister Tony Abbott at the swearing in of the Abbott Ministry.
An image of the signature of Tony Abbott, former Prime Minister of Australia, taken from an open latter by Abbott hosted on the 2GB website.
Autor: MystifyMe Concert Photography (Troy), Licencja: CC BY 2.0
Tony Abbott in 2010.
(c) Robert Keating/DFAT, CC BY 2.0
The DFAT Policy Forum with former Prime Minister The Hon. John Howard OM AC - “1996 – 2007: Some Foreign Policy Reflections”
Peter Varghese, Secretary, DFAT and John Howard