Trawa morska

(c) Ronald C. Phillips PhD., CC BY-SA 3.0
Zostera morska

Trawa morska – określenie niektórych roślin lub surowca roślinnego o wyglądzie trawiastym, w istocie bez związku z trawami sensu stricto. Występuje w następującym znaczeniach:

  • Zwyczajowe określenie różnych gatunków roślin okrytozalążkowych występujących w wodach morskich o pędach miękkich i pokroju trawiastym. Do traw morskich zalicza się 55 gatunków[1] roślin reprezentujących rodziny: posidoniowate, zosterowate[2], żabiściekowate[3] i bałwanicowate[4]. Tworzą specyficzne zbiorowiska nazywane łąkami podmorskimi[2], często jednogatunkowe, budowane przez rozległe, długowieczne organizmy klonalne[1]. Ekosystemy tworzone przez trawy morskie pełnią istotną rolę ze względu na ich znaczną produktywność, wiązanie znacznych ilości węgla i znaczenie dla różnorodności biologicznej (stanowią siedlisko istotne dla życia wielu różnych organizmów)[1]. W skali globalnej jest to ekosystem zagrożony w związku z zanieczyszczeniem wód i zmianami klimatycznymi. W Polsce łąki podmorskie występowały niegdyś w Zatoce Puckiej, obecnie już zniszczone.
  • Zwyczajowa nazwa zostery morskiej (Zostera marina) – rośliny okrytozalążkowej występującej w morzach[3][2].
  • Naturalny surowiec stosowany do wypełniania materaców i mebli tapicerowanych oraz w plecionkarstwie wykonywany obecnie głównie z włókna palmowego. Powstaje w wyniku obróbki mechanicznej liści palmowych, polegającej na rozczesaniu wzdłuż włókien, następnie skręceniu w warkocz i wysuszeniu. W przeszłości stosowano suszone rośliny nazywane trawami morskimi w znaczeniu wyżej opisanych roślin morskich[2].

Przypisy

  1. a b c Peter F. Stevens, Angiosperm Evolution; Amborellales, [w:] Angiosperm Phylogeny Website [online], Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2016-07-06] (ang.).
  2. a b c d Teofil Wojterski: Zielonym szlakiem polskiego wybrzeża. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1957, s. 20-22.
  3. a b Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski (red.): Słownik botaniczny. Wyd. wydanie II, zmienione i uzupełnione. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2003, s. 923. ISBN 83-214-1305-6.
  4. Kimberley Jane Pryor: Sea-Grass Beds. Smart Apple Media, 2008.

Media użyte na tej stronie

Eelgrass.jpg
(c) Ronald C. Phillips PhD., CC BY-SA 3.0
eelgrass