Trichophyton rubrum
![]() Strzępki, makrokonidia i mikrokonidia | |
Systematyka | |
Domena | |
---|---|
Królestwo | |
Typ | |
Klasa | |
Rząd | |
Rodzina | Arthrodermataceae |
Rodzaj | Trichophyton |
Gatunek | Trichophyton rubrum |
Nazwa systematyczna | |
Trichophyton rubrum (Castell.) Sabour. British Journal of Dermatology 23: 389 (1911) |
Trichophyton rubrum (Castell.) Sabour. – gatunek grzybów należący do klasy Eurotiomycetes[1]. Grzyb mikroskopijny, najczęściej notowany dermatofit powodujący u ludzi i zwierząt grzybice skóry[2].
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Trichophyton, Arthrodermataceae, Onygenales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].
Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1910 r. Aldo Castellani nadając mu nazwę Epidermophyton rubrum. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu Raymond Sabour w 1911 r.[1]
Ma około 12 synonimów. Niektóre z nich[3]:
- Sabouraudiella rubra (Castell.) Boedijn 1953
- Trichophyton rubrum var. flavum Szilagyi & Reiss 1968
- Trichophyton rubrum var. nigricans Frágner 1966
- Trichophyton rubrum var. oceanicum Dompm., Drouhet & C. Moreau 1976
- Trichophyton rubrum var. rodhainii Vanbreus. ex Armijo & J.-M. Lachapelle 1981
Występowanie
Znane jest występowania Trichophyton rubrum w Ameryce Północnej, Eurazji, Afryce i Australii[4]. Jest odpowiedzialny za 70% wszystkich przypadków grzybicy paznokci[5], ale powoduje także inne rodzaje grzybicy, m.in. grzybicę stóp i grzybicę pachwin. Jest to antropofilny grzyb saprotroficzny, który kolonizuje górne warstwy martwej skóry[6]. Szczepy T. rubrum tworzą dwie odrębne subpopulacje biogeograficzne. Jedna jest w dużej mierze ograniczona do części Afryki i południowej Azji, podczas gdy druga składa się z populacji, która rozprzestrzeniła się na całym świecie. Izolaty subpopulacji afroazjatyckiej najczęściej manifestują się klinicznie jako grzybica ciała i grzybica skóry owłosionej głowy. W przeciwieństwie do tego, subpopulacja rozproszona globalnie przejawia się głównie w grzybicy stóp i grzybicy paznokcia[7].
Morfologia
Można go hodować na niektórych podłożach. Typowe kolonie T. rubrum są białe o bawełnianej powierzchni. Spód kolonii jest zwykle czerwony, chociaż niektóre kolonie wydają się bardziej żółtawe, a inne bardziej brązowawe. W kulturze rośnie powoli, rzadko wytwarzając mikrokonidia na bocznych konidioforach. Większość kolonii nie tworzy makrokonidiów. Jeśli są, mają gładkie ściany i wąsko maczugowy kształt. Wzrost ulega zahamowaniu w obecności niektórych związków zawierających siarkę, azot i fosfor[8]. Wiadomo, że kolonie T. rubrum wytwarzają penicylinę in vitro i in vivo[9].
Infekcja
T. rubrum ma skłonność do infekowania bezwłosej skóry i tylko wyjątkowo jest znany z innych miejsc[10]. Zakażenie następuje przez zainfekowane ręczniki, pościel, odzież, a czynnikami sprzyjającymi są wysoka wilgotność, ciepło, pot, cukrzyca, otyłość, tarcie o ubrania. Zakażenia można uniknąć poprzez modyfikacje stylu życia i higieny, takie jak unikanie chodzenia boso po wilgotnych podłogach, szczególnie w pomieszczeniach ogólnodostępnych[11].
Objawy
T. rubrum jest jedną z najczęstszych przyczyn przewlekłej grzybicy stóp[11]. Przewlekłe infekcje grzybicy stóp skutkują mokasynową stopą, w której cała stopa tworzy białe łuskowate plamy, a infekcje zwykle dotyczą obu stóp[12]. Osoby z grzybicą stóp mogą mieć infekcję w wielu miejscach[11] Infekcje mogą być ustąpić samoistnie lub mogą być wyleczone przez miejscowe leczenie przeciwgrzybicze. Chociaż wywołana przez T. rubrum grzybica stóp u dzieci występuje niezwykle rzadko, donoszono już o takich przypadkach u dzieci w wieku 2 lat[10].
Wywołana przez T. rubrum grzybica rąk występuje powszechnie i charakteryzuje się jednostronnymi infekcjami dłoni[12].
T. rubrum i Epidermophyton floccosum są najczęstszą przyczyną tej choroby, znanej również jako „świąd pachwin”. Infekcje powodują czerwonobrązowe zmiany, głównie na górnej części ud i tułowiu[12].
Badania ostatnich lat wykazały, że T. rubrum jest głównym sprawcą tej grzybicy. Występuje ona najczęściej na dolnej części płytki paznokcia i objawia się tworzeniem białych blaszek na paznokciach, które mogą rozprzestrzeniać się na cały paznokieć. Paznokieć często gęstnieje i staje się kruchy, brązowy lub czarny[10]. Infekcje T. rubrum są często chroniczne i ograniczają się do paznokci tylko jednego lub dwóch palców przez wiele lat nie rozprzestrzeniając się na inne. Spontaniczne wyleczenie jest rzadkie. Te infekcje zwykle nie reagują na leczenie miejscowe i reagują tylko na terapię ogólnoustrojową. Chociaż najczęściej obserwuje się je u dorosłych, infekcje paznokci T. rubrum odnotowano u dzieci[11]
Patologia
T. rubrum rzadko izoluje się od zwierząt[8]. U ludzi częściej występuje wśród mężczyzn. Infekcje mogą przejawiać się zarówno w postaci przewlekłej, jak i ostrej[12] Zazwyczaj infekcje T. rubrum ograniczają się do górnych warstw naskórka, ale możliwe są jednak głębsze infekcje[10]. Uważa się, że około 80–93% przewlekłych infekcji dermatofitowych w wielu częściach świata rozwiniętego jest spowodowanych przez T. rubrum, w tym przypadki grzybicy stóp, grzybicy paznokci, grzybicy dłoni, grzybicy pachwin i grzybicy rąk i nóg, a także w niektórych przypadkach grzybice brody[8]. Wiadomo również, że T. rubrum powoduje zapalenie mieszków włosowych, objawiające się powstawaniem pęcherzyków i olbrzymich zgrupowań ciała obcego w skórze właściwej. Infekcja T. rubrum może również prowadzić do powstania ziarniniaka. U pacjentów z niedoborami odporności (np. zespół Cushinga) mogą wystąpić rozległe ziarniniaki. Noworodki z niedoborem odporności są podatne na ogólnoustrojową infekcję T. rubrum[12].
Zakażenia T. rubrum nie wywołują silnych odpowiedzi zapalnych, ponieważ czynnik ten hamuje komórkowe odpowiedzi immunologiczne obejmujące limfocyty, zwłaszcza limfocyty T[12].
Leczenie
Leczenie zależy od miejsca i ciężkości infekcji. W przypadku grzybicy stóp, skuteczne jest wiele kremów przeciwgrzybiczych zawierających azotan mikonazolu, klotrimazol, tolnaftat (syntetyczny tiokarbaminian), chlorowodorek terbinafiny, chlorowodorek butenafiny i kwas undecylenowy. W przypadku cięższych lub bardziej skomplikowanych zakażeń skuteczne są przyjmowane doustnie leki zawierające terbinafinę, itrakonazol lub flukonazol[13]. Grzybicę podudzi i grzybicę ciała skutecznie leczy się kremami zawierającymi terbinafinę i naftyfinę[14]. Infekcje T. rubrum są podatne także na leczenie fotodynamiczne[15] i naświetlanie laserem[16] i fotoaktywację barwnika róż bengalskiego za pomocą zielonego światła laserowego.
Dużo trudniejsze jest leczenie grzybicy paznokci, ponieważ kremy do stosowania miejscowego nie wnikają w łożysko paznokcia. Poprawę u niektórych przynosiło ogólnoustrojowe leczenie gryzeofulwiną, jednak często było nieskuteczne nawet w przypadku długich kursów leczenia (nawet ponad 1 rok). Obecnie grzybicę paznokci leczy się doustnie terbinafinę, itrakonazolem i przerywaną „pulsoterapię” doustnym itrakonazolem [18][19] Czas leczenia grzybicy paznokci rąk wynosi 6-8 tygodni a paznokci u stóp do 12 tygodni. Dobre rezultaty przynosi również miejscowe leczenie za pomocą opatrunku okluzyjnego zawierającego 20% pasty mocznikowej z 2% tolnaftatem. Powoduje zmiękczenie płytki paznokcia, co ułatwia przenikanie środka przeciwgrzybiczego do łożyska paznokcia[11].
Przypisy
- ↑ a b c Index Fungorum [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ Erick Martínez-Herrera María Guadalupe Frías-De-León i inni, Molecular identification of isolates of the Trichophyton mentagrophytes complex, „Int J Med Sci”, 17 (1), 2020, s. 45–52, DOI: 10.7150/ijms.35173 [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ Species Fungorum [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ Mapa występowania Trichophyton rubrum na świecie [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ Grzybica dermatofitowa paznokci – wygląd, przyczyny, leczenie, Medonet [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ C. Zaugg i inni, Gene expression profiling in the human pathogenic dermatophyte Trichophyton rubrum during growth on proteins, „Eukaryotic Cell.”, 8 (2), 2009, s. 241–50, DOI: 0.1128/EC.00208-08, PMID: 19098130 [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ Y. Gräser , J. Scott , R. Summerbell , The new species concept in dermatophytes-a polyphasic approach, „Mycopathologia”, 166 (5–6), 2008, s. 239–56, DOI: 10.1007/s11046-008-9099-y [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ a b c Julius Cane , Laboratory handbook of dermatophytes: a clinical guide and laboratory handbook of dermatophytes and other filamentous fungi from skin, hair, and nails, Belmont: CA: Star Pub, 1997, ISBN 978-0898631579, OCLC 37116438 .
- ↑ Nagwan Youssef1 i inni, Antibiotic Production by Dermatophyte Fung [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ a b c d The dermatophytes, [w:] K.J. Kwon-Chung , John E. Bennett , Medical mycology, Philadelphia: Lea & Febiger, 1992, ISBN 978-0-8121-1463-8 .
- ↑ a b c d e DiSalvo, F. Arthur , Occupational mycoses, Philadelphia: Lea and Febiger, ISBN 978-0812108859 .
- ↑ a b c d e f I. Weitzman , R.C.Summerbell, The dermatophytes, „Clinical Microbiology Reviews”, 8 (2), 1995, s. 240–59, PMID: 7621400, PMCID: PMC172857 [dostęp 2021-10-18] .
- ↑ Robert Lowes , FDA Safety Changes: Ketoconazole Linked With Liver Injury, [w:] Medscape. WebMD LLC, t. 37, 2018 .
- ↑ M El-Gohary i inni, Topical antifungal treatments for tinea cruris and tinea corporis, „The Cochrane Database of Systematic Reviews”, 8 (8), 2014, PMID: 25090020 .
- ↑ H. Huang , T Effect of intense pulsed light on Trichophyton rubrum growth in vitro, „Nan Fang Yi Ke da Xue Xue Bao”, 8 (6), 2017, s. 853–857, PMID: 28669966 .
- ↑ E. Vural i inni, The effects of laser irradiation on Trichophyton rubrum growth, „Medical Science”, 23 (4), 2007, s. 349–353, DOI: 10.1007/s10103-007-0492-4, PMID: 17902014 .
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.
Media użyte na tej stronie
The Star of Life, medical symbol used on some ambulances.
Star of Life was designed/created by a National Highway Traffic Safety Administration (US Gov) employee and is thus in the public domain.ID#: 2909 Description: This patient, a native of New Guinea, has Ringworm on the skin of the right axilla and flank due to Trichophyton rubrum.
Usually occurring as a skin parasite, or dermatophyte on man and animals, the genus Trichophyton is characterized by colorless spores that can cause ringworm on the body. This condition is called Tinea corporis.
Content Providers(s): CDC/Lucille K. Georg Creation Date: 1964
Copyright Restrictions: None - This image is in the public domain and thus free of any copyright restrictions. As a matter of courtesy we request that the content provider be credited and notified in any public or private usage of this image.This micrograph reveals both a macroconidium and some microconidia of the fungus Trichophyton rubrum var. rodhaini. Dermatophytic organisms of the genus Trichophyton normally inhabit the soil, humans or animals, and are one of the leading causes of hair, skin and nail infections, or dermatophytosis in humans.
ID#: 579 Description: Onychomycosis due to Trichophyton rubrum, right and left great toe.
Onychomycosis due to Trichophyton rubrum, right and left great toe. Tinea unguium.
Content Providers(s): CDC/Dr. Edwin P. Ewing, Jr. Creation Date: 1997
Copyright Restrictions: None - This image is in the public domain and thus free of any copyright restrictions. As a matter of courtesy we request that the content provider be credited and notified in any public or private usage of this image.