U-847

U-847
Klasa

okręt podwodny

Typ

IX D2

Historia
Stocznia

AG Weser, Brema

Położenie stępki

23 listopada 1941

Wodowanie

5 września 1942

 Kriegsmarine
Wejście do służby

23 stycznia 1943

Zatopiony

27 sierpnia 1943

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


1616 ton
1804 tony

Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


19,25 węzła
7 węzłów

Zasięg

13 450 mm/10 węzłów (pow.)
63 Mm/4 węzły (zan.)

Uzbrojenie
24 torpedy, 1 działo 105 mm, 1 działo plot. 37 mm, 1 działko plot 20 mm
Wyrzutnie torpedowe

dziób: 4 x 533 mm
rufa: 2 x 533 mm

Załoga

57

U-847 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu IX D2 z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1943 roku. Kolejnymi dowódcami byli: Kptlt. Friedrich Guggenberger, KrvKpt. Wilhelm Rollmann, Kptlt. Jost Metzler, Kptlt. Herbert Kuppisch.

Historia

Wcielony do 4. Flotylli U-Bootów celem szkolenia załogi, od 1 lipca 1943 roku w 12. Flotylli jako jednostka bojowa. 26 stycznia 1943 roku podczas szkolenia doszło do wypadku z bronią maszynową (według różnych źródeł: 1-2 zabitych, 1-2 rannych[1][2]).

U-847 należał do typu okrętów IX D2, określanych jako „krążowniki podwodne”; największych jednostek, które służyły we flocie podwodnej Niemiec. Z reguły na ich dowódców wyznaczano doświadczonych i zasłużonych oficerów, zazwyczaj odznaczonych Krzyżem Rycerskim. Tak było też w przypadku U-847, z uwzględnieniem, że pierwszy dowódca – Guggenberger pełnił swoją funkcję tylko przez kilka dni, drugi – Rollmann został wyznaczony tylko na czas jednodniowego przejścia między bazami, trzeci – Metzler musiał zrezygnować z czynnej służby na morzu z powodów zdrowotnych. Ostatni – Kuppisch, uprzednio skuteczny dowódca U-58 i U-94, powrócił do pływania na okrętach podwodnych po prawie dwuletniej pracy sztabowej[2].

Okręt wyszedł w rejs z Kilonii 6 lipca 1943 roku jako jednostka wchodząca w skład grupy Monsun – 11 U-Bootów, które zamierzano przerzucić do bazy na Malajach celem podjęcia działań na Oceanie Indyjskim. 17 lipca w Cieśninie Duńskiej (pomiędzy Islandią a Grenlandią) doszło jednak do kolizji z górą lodową i U-847 musiał zawrócić do Bergen (Norwegia). Gdy pod koniec miesiąca był gotowy do wznowienia rejsu, rozkazy uległy zmianie. Okręt miał zacząć pełnić funkcję zaimprowizowanego zbiornikowca dla U-Bootów powracających z patroli u wybrzeży zachodniej Afryki i Ameryki Północnej (po zatonięciu przeznaczonych do tego celu U-117 i U-525)[3].

Po dotarciu do wyznaczonego akwenu, 16 sierpnia doszło do spotkania z uszkodzonym U-66, zaś 24 sierpnia z U-172. Dowódca U-172, Kptlt. Carl Emmermann, był zaskoczony lekceważącym stosunkiem Kuppischa i jego podwładnych do zagrożenia ze strony samolotów, tłumacząc to jego długą przerwą w służbie na morzu[4]. Tego samego dnia zdążający na miejsce bunkrowania U-185 został zatopiony przez amerykańskie samoloty.

27 sierpnia U-847 zaopatrzył w paliwo U-230, U-415, U-653, U-634, U-257 i U-508[5]. Również oficer wachtowy U-230, Ltn. Herbert Werner, opisał później we wspomnieniach ignorowanie zasad bezpieczeństwa przez załogę okrętu[6].

Niedługo później U-847 przerwał nakazaną ciszę radiową i poinformował dowództwo o ukończeniu tankowania[7]. Namiar dokonany za pomocą radionamierników HF/DF pozwolił amerykańskim okrętom ustalić pozycję U-Boota. Wynurzony U-847 został zaskoczony 27 sierpnia 1943 roku na Morzu Sargassowym przez samoloty Avenger i Wildcat z lotniskowca eskortowego USS „Card”. Zmuszony przez ostrzał z broni pokładowej do zanurzenia, po czym został zatopiony torpedą Fido zrzuconą z Avengera[1][5]. Zginęła cała 62-osobowa załoga U-Boota.

Przypisy

  1. a b Uboat 2017 ↓, U-847.
  2. a b White 2001 ↓, s. 220.
  3. Blair 2007 ↓, s. 426.
  4. Paterson 2005 ↓, s. 106-107.
  5. a b Blair 2007 ↓, s. 428.
  6. Werner 2002 ↓, s. 154-155.
  7. Werner 2002 ↓, s. 155.

Bibliografia

  • Clay Blair: Hitlera wojna U-Bootów. T. 2: Ścigani: 1942-1945. Warszawa: Magnum, 2007. ISBN 978-83-89656-28-5.
  • Lawrence Paterson: Szare wilki Hitlera: U-Booty na Oceanie Indyjskim. Gdańsk: L&L, 2005. ISBN 83-88595-83-0. OCLC 749559713. (pol.)
  • Herbert Werner: Stalowe trumny. Gdańsk: Finna, 2002. ISBN 83-914587-4-1.
  • John F. White: „Mleczne krowy”: podwodne zaopatrzeniowce atlantyckich wilczych stad: 1941-1945. Warszawa: Bellona, 2001. ISBN 83-11-09353-9.
  • U-847 (ang.). www.uboat.net. [dostęp 2017-02-25].

Media użyte na tej stronie