UC-128
| ||
![]() Bliźniaczy UC-93 pod włoską banderą | ||
Klasa | okręt podwodny | |
Typ | UC III | |
Projekt | 41a | |
Historia | ||
Stocznia | Blohm & Voss, Hamburg | |
Położenie stępki | 1918 | |
Wodowanie | 8 grudnia 1918 | |
Zamówiony dla ![]() | ||
Los okrętu | złomowany w 1919 | |
Dane taktyczno-techniczne | ||
Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu | 511 ton 582 tony | |
Długość | 57,1 m | |
Szerokość | 5,54 m | |
Zanurzenie | 3,77 m | |
Zanurzenie testowe | 75 m | |
Rodzaj kadłuba | dwukadłubowy | |
Materiał kadłuba | stal | |
Napęd | ||
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 600 KM 2 silniki elektryczne o łącznej mocy 770 KM 2 śruby | ||
Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu | 11,5 węzła 6,6 w. | |
Zasięg | powierzchnia: 9 850 Mm przy 7 w. zanurzenie: 40 Mm przy 4,5 w. | |
Uzbrojenie | ||
14 min UC/200, 1 działo kal. 105 mm L/45 (lub kal. 88 mm L/30), 7 torped | ||
Wyrzutnie torpedowe | 3 × 500 mm | |
Załoga | 32 |
UC-128 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 88 zamówionych jednostek typu UC III. Zwodowany 8 grudnia 1918 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, nie został nigdy ukończony i zezłomowano go na pochylni w 1919 roku.
Projekt i budowa
Podwodne stawiacze min typu UC III były lekko ulepszoną wersją swoich poprzedników (typu UC II), zaprojektowaną w celu uzupełnienia wojennych strat tych ostatnich i likwidacji wad zauważonych podczas eksploatacji[1][2]. Powiększono minimalnie wymiary, wyporność i moc układu napędowego, zwiększono liczbę członków załogi, zainstalowano działo pokładowe o większym kalibrze (105 mm), zwiększono maksymalną głębokość zanurzenia do 75 metrów, skrócono czas alarmowego zanurzenia do 15 sekund, zmniejszono natomiast ilość przewożonych min do 14 sztuk[2][3]. Łącznie zamówiono 88 jednostek tego typu, jednak do zakończenia działań wojennych do służby przyjęto jedynie 16 okrętów[4][5].
UC-128 zamówiony został 17 grudnia 1917 roku jako jedna z 36 jednostek z II serii okrętów typu UC III (numer projektu 41a, nadany przez Inspektorat Okrętów Podwodnych), w ramach wojennego programu rozbudowy floty[6][2]. Budowany był w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 50 okrętów typu UC III zamówionych w tej wytwórni[3][7]. UC-128 otrzymał numer stoczniowy 374 (Werk 374)[7]. Stępkę okrętu położono w 1918 roku, a zwodowany został 8 grudnia 1918 roku[7].
Dane taktyczno-techniczne
UC-128 był średniej wielkości dwukadłubowym przybrzeżnym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 57,1 metra, szerokość 5,54 metra i zanurzenie 3,77 metra[7][8]. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 42,2 metra długości i 3,65 metra szerokości[5]. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,98 metra[5]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 511 ton, a w zanurzeniu 582 tony[7][8]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla MAN S6V26/36 o łącznej mocy 600 KM, zaś pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 770 KM[9][10]. Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 11,5 węzła na powierzchni i 6,6 węzła w zanurzeniu[10][8]. Zasięg wynosił 9 850 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 4,5 węzła pod wodą[3][10][a]. Zbiorniki mieściły 77 ton paliwa[3]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 75 metrów[3][10], zaś czas zanurzenia 15 sekund[2][11].
Głównym uzbrojeniem okrętu było 14 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej[3][10]. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (strzelające w kierunku dziobu, umiejscowione na pokładzie na śródokręciu po obu stronach kiosku), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 105 mm Utof L/45 C16, z zapasem amunicji wynoszącym 150 naboi[2][7][b].
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 29 podoficerów i marynarzy[2][12].
Losy jednostki
Budowa UC-128 nie została zakończona do momentu podpisania rozejmu w Compiègne, w związku z czym nie wszedł on nigdy do służby w Kaiserliche Marine[7]. U-Boot został w 1919 roku zezłomowany bezpośrednio na pochylni, na której był budowany[7][13].
Uwagi
- ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313 podają, że zasięg na powierzchni wynosił 8200 mil morskich przy prędkości 7 węzłów.
- ↑ Część okrętów typu UC III wyposażono w starsze działo pokładowe kal. 88 mm TK L/30 C08, z zapasem 230 naboi[2][7].
Przypisy
- ↑ Rössler 1989 ↓, s. 76.
- ↑ a b c d e f g Perepeczko 2000 ↓, s. 400.
- ↑ a b c d e f Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 182.
- ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 117.
- ↑ a b c UC III ↓.
- ↑ Rössler 1989 ↓, s. 76-80.
- ↑ a b c d e f g h i Gogin ↓.
- ↑ a b c Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 565.
- ↑ Perepeczko 2000 ↓, s. 398.
- ↑ a b c d e Möller i Brack 2004 ↓, s. 63.
- ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313.
- ↑ Witkowski 2009 ↓, s. 16.
- ↑ Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 182-183.
Bibliografia
- Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
- R.H. Gibson, Maurice Prendergast: Niemiecka wojna podwodna 1914-1918. Oświęcim: Napoleon V, 2014. ISBN 978-83-7889-074-4.
- Ivan Gogin: UC III type coastal submarine minelayers (1916-1917) (ang.). Navypedia. [dostęp 2018-11-20].
- Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
- Guðmundur Helgason: UC III (ang.). uboat.net. [dostęp 2018-11-20].
- Eberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats: From 1904 to the Present. London: Greenhill Books, 2004. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
- Andrzej Perepeczko: U-booty I wojny światowej. Warszawa: Lampart, 2000. ISBN 83-86776-51-X.
- Eberhard Rössler: The U-Boat: The Evolution And Technical History Of German Submarines. Annapolis: Naval Institute Press, 1989. ISBN 0-87021-966-9. (ang.)
- Igor Witkowski: U-booty. Historia niemieckich okrętów podwodnych. Warszawa: WIS-2, 2009. ISBN 978-83-88259-45-6.
Media użyte na tej stronie
SM UC 93 in La Spezia
War Ensign of the en:German Empire from 1903-1919 (correction of date shown on image which shows 1918). Based on image of coat of arms at [1]. Currently unable to add further details for crown or further details to sceptor due to lack of high-quality images of the coat of arms.