USS Bonefish (SS-223)
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Położenie stępki | 25 czerwca 1942 |
Wodowanie | 7 marca 1943 |
US Navy | |
Wejście do służby | 31 maja 1943 |
Zatopiony | 18 czerwca 1945 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Długość | 95,02 metra |
Szerokość | 8,31 metra |
Zanurzenie testowe | 91 metrów (300 stóp) |
Rodzaj kadłuba | dwukadłubowy |
Napęd | |
4 generatory napędzane silnikami Diesla 5400 shp, 4 silniki elektryczne 2700 shp, 2 śruby | |
Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Zasięg | 11.000 Mm @ 10 węzłów (pow.) |
Uzbrojenie | |
24 torpedy Mk. XIV i Mk. 18, 1 działo 127 mm 1 x plot. 40 mm, 2 x plot. 20 mm | |
Wyrzutnie torpedowe | 10 x 533 mm (6 dziób, 4 rufa) |
Załoga | 6 oficerów |
USS Bonefish (SS-223) – amerykański okręt podwodny typu Gato, pierwszego masowo produkowanego wojennego typu amerykańskich okrętów podwodnych. Po przyjęciu do służby w maju 1943 roku jednostka wzięła udział w wojnie podwodnej na Pacyfiku przeciw japońskiej marynarce wojennej. Zatopiony prawdopodobnie 18 czerwca 1945 roku skutkiem ataku japońskich sił nawodnych w pobliżu Japonii.
Historia działań
Okręt przeszedł ćwiczenia w pobliżu New London w stanie Connecticut, oraz Newport (Rhode Island) do 23 czerwca 1943, kiedy skierowany został na Pacyfik. „Bonefish” przepłynął Kanał Panamski 4 sierpnia i dopłynął do Brisbane w Australii 30 sierpnia. Na miejscu załoga przeszła tygodniowy trening w pobliżu portu, skąd popłynęli do Zatoki Moreton w celu odbycia kolejnych ćwiczeń. Wypłynął na swój pierwszy patrol bojowy 16 września 1943 roku.
Pierwszy patrol, wrzesień - październik 1943
Po przepłynięciu Cieśniny Balabac 22 września, „Bonefish” kontynuował rejs w kierunku zaplanowanego miejsca patrolu, jakim była środkowa część Morza Południowochińskiego. Trzy dni później zaatakował konwój składający się z ośmiu okrętów, zaliczając trzy trafienia torpedą w okręt transportowy, zanim został zmuszony do głębokiego zanurzenia, w celu uniknięcia ataku bombami głębinowymi.
27 września okręt natrafił na kolejny konwój. odpalił 4 torpedy w kierunku największego okrętu, jakim był transportowiec Kashima Maru, o wyporności 9908 ton, oraz uszkodził Chihaya Maru. Okręty eskorty rozpoczęły polowanie na „Bonefish”, jednakże zanurzył się i uniknął ataku. 6 października 1943 roku podpłynął do trzeciego konwoju. Atakując, zaliczył trafienia w dwa w pełni załadowane statki. Załoga ponownie zmuszona do zanurzenia, by uniknąć ataku okrętów eskorty, źle oceniła uszkodzenia, jakie ich torpedy zadały wrogowi.
10 października, w swej ostatniej akcji bojowej u wybrzeży Indochin, amerykańska jednostka odpaliła cztery torpedy i zatopiła Isuzugawa (4212 ton) oraz Teibi Maru (10086 ton). 14 października zatopił jeszcze jedną jednostkę w Cieśninie Makasarskiej. 21 października zakończył swój pierwszy patrol w australijskim Fremantle.
Drugi patrol, listopad - grudzień 1943
Po uzupełnieniu zapasów i odbyciu ćwiczeń, okręt 22 listopada 1943 roku wyszedł na swój drugi patrol - w kierunku Morza Południowochińskiego. 28 listopada wpłynął na wody Morza Flores, a następnego dnia przechwycił dwa okręty. Zanurzył się, podpłynął bliżej celu i odpalił cztery torpedy. Dwie z nich trafiły frachtowiec, posyłając 4646-tonowy okręt Suez Maru bardzo szybko na dno. Obecna na miejscu eskorta przyspieszyła i skierowała się w kierunku „Bonefish”, jednakże okręt się zanurzył głębiej i zdołał uniknąć ataku bombami głębinowymi. Niestety, załoga okrętu podwodnego nie była świadoma, że Suez Maru miał na pokładzie 414 brytyjskich i 133 holenderskich jeńców wojennych. Japoński trałowiec W.12 podjął rozbitków, chociaż ostatnie ujawnione dokumenty opisują, że W.12 otworzył ogień do ocalałych w wodzie jeńców (minimum 250).
1 grudnia okręt zauważył konwój składający się z trzech statków plus dwie eskortujące jednostki, w pobliżu wybrzeży Celebes. W dwóch osobnych atakach, Amerykanie zaliczyli jedno trafienie na duży okręt pasażersko-towarowy Nichiryo Maru, który później zatonął, oraz jeszcze jedno trafienie w eskortujący niszczyciel, który jak się okazało - nie zatonął.
„Bonefish” przeprowadził patrol w zanurzeniu w pobliżu przystani Sandakan na Borneo, w dniach 4-6 grudnia po czym odpłynął w kierunku Tarakan. 11 grudnia okręt w wynurzeniu zaatakował ogniem z działa pokładowego statek Toyohime Maru, trafiając go wiele razy, zanim problem z mechaniką działa sprawił, że nie dało się z niego strzelać. Następnego dnia okręt w zanurzeniu podpłynął do niezidentyfikowanego japońskiego statku, odpalając do niego sześć torped, z czego trafiła w cel jedna. Załoga nigdy nie dowiedziała się o tym, co w końcu stało się z ich celem i czy zatonął. Odpłynęli z rejonu i dopłynęli do Fremantle 19 grudnia 1943r.
Trzeci patrol, styczeń - marzec 1944
Po kolejnym uzupełnieniu zapasów i następnym treningu, okręt wypłynął z Fremantle 12 stycznia 1944 roku na swój trzeci patrol. Operując w pobliżu Cieśniny Makasarskiej 22 stycznia, okręt natrafił na płynącą dużą jednostkę nawodną. Siedmioosobowa załoga zachowywała się podejrzanie, gdy „Bonefish” do nich podpłynął, i mimo rozkazu aby opuścili okręt - odmówili. Kiedy otworzono do tej jednostki ogień z karabinów maszynowych, wyskoczyli w końcu za burtę. Jak tylko statek zaczął tonąć, japońska piechota wyskoczyła spod pokładu. Amerykanie naliczyli 39 ludzi wyskakujących ze statku.
6 lutego natrafili na konwój składający się z 17 jednostek. „Bonefish” ustawił się w pozycji do ataku, wybierając na główny cel duży tankowiec, do którego odpalono cztery torpedy z dziobowych wyrzutni. Kolejne dwie torpedy z dziobu w kierunku innego statku towarowego. Następnie okręt zaczął się odwracać tyłem do konwoju, aby zaatakować go z rufowych wyrzutni torpedowych. Kiedy eskorta zaatakowała „Bonefish”, okręt nagle stracił stateczność pod wodą, co spowodowało, że cały peryskop znalazł się pod wodą. 9 ton wody wlało się do dziobowego przedziału torpedowego zanim odpowiednie zawory zostały zamknięte. Załoga uniknęła eskorty, słysząc odgłosy eksplozji, co odczytano jako dwa trafienia w tankowiec i jedno w statek towarowy. Niemniej jednak żaden cel nie został zatopiony.
9 lutego okręt zaatakował konwój składający się z 13 statków płynących w pobliżu Zatoki Cam Ranh, u wschodnich wybrzeży Wietnamu. Chociaż został wykryty przez japoński niszczyciel, to zdołał odpalić pięć torped w Tonan Maru No. 2 zanim wykonano alarmowe zanurzenie na tych płytkich wodach. Uniknął bomb zrzuconych zarówno przez niszczyciel jak i samoloty, jednakże spowodowało to, że nie byli w stanie zaobserwować wyników ataku (Tonan Maru został trafiony, jednakże szybko naprawiony). Po tym wydarzeniu okręt szukał jeszcze celów przez ponad miesiąc, zanim 15 marca wrócił do Fremantle.
Bibliografia
- Norman Friedman: U.S. Submarines through 1945: An Illustrated Design History. Annapolis: 1995. ISBN 978-1-55750-263-6.
- Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 304. ISBN 1-8510-9563-2.
- Norman Polmar: The American submarines. Annapolis, Md.: Nautical Aviation Pub. Co. of America, 1981, s. 68. ISBN 0-933852-14-2.
Media użyte na tej stronie
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
Source: US Navy archives; [1] (Link added by Lupo 10:18, 20 March 2006 (UTC).)