Włodzimierz Cimoszewicz

Włodzimierz Cimoszewicz
Ilustracja
(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Data i miejsce urodzenia

13 września 1950
Warszawa

Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres

od 5 stycznia 2005
do 18 października 2005

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Józef Oleksy

Następca

Marek Jurek

Minister spraw zagranicznych
Okres

od 19 października 2001
do 5 stycznia 2005

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Władysław Bartoszewski

Następca

Adam Daniel Rotfeld

Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej
Okres

od 15 października 1996
do 31 października 1997

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Następca

Ryszard Czarnecki

Prezes Rady Ministrów
Okres

od 7 lutego 1996
do 31 października 1997

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Józef Oleksy

Następca

Jerzy Buzek

Wicemarszałek Sejmu II kadencji
Okres

od 3 marca 1995
do 14 lutego 1996

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Wiceprezes Rady Ministrów, minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres

od 26 października 1993
do 6 marca 1995

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Jan Piątkowski[1]

Następca

Jerzy Jaskiernia[1]

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Order Gwiazdy Białej I Klasy (Estonia) Xirka Ġieħ ir-Repubblika (Malta) Krzyż Wielki Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Wielki Krzyż Orderu „Za Zasługi dla Litwy”

Włodzimierz Cimoszewicz (ur. 13 września 1950 w Warszawie[2]) – polski polityk i prawnik, doktor nauk prawnych. Prezes Rady Ministrów w latach 1996–1997.

W latach 1993–1995 wicepremier oraz minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Waldemara Pawlaka, w latach 1995–1996 wicemarszałek Sejmu II kadencji, w latach 1996–1997 przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej, w latach 2001–2005 minister spraw zagranicznych w rządach Leszka Millera oraz Marka Belki, w 2005 marszałek Sejmu IV kadencji.

Poseł na Sejm X, I, II, III i IV kadencji (1989–2005), senator VII i VIII kadencji (2007–2015) oraz poseł do Parlamentu Europejskiego IX kadencji (od 2019). Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 1990 oraz w wyborach w 2005.

Życiorys

Wykształcenie i praca zawodowa

Jest absolwentem XIX Liceum Ogólnokształcącego im. Powstańców Warszawy w Warszawie (1968)[3]. W 1972 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1978 uzyskał stopień doktora nauk prawnych (ze specjalizacją w zakresie prawa międzynarodowego publicznego). W latach 1972–1985 pracował jako asystent, a potem adiunkt w Zakładzie Organizacji Międzynarodowych Instytutu Prawa Międzynarodowego WPiA UW. Od 1980 do 1981 był stypendystą Programu Fulbrighta na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku.

W 2006 został zatrudniony jako wykładowca na Uniwersytecie w Białymstoku, gdzie pracował w Katedrze Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa[4][5].

Działalność polityczna w PRL

Karierę polityczną rozpoczął jako działacz organizacji młodzieżowych. W latach 1968–1973 był członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej oraz członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich. Wiosną 1973, po zjednoczeniu ZMS, ZSP i Związku Młodzieży Wiejskiej w Socjalistyczny Związek Studentów Polskich, został mianowany przewodniczącym rady uczelnianej tej organizacji na UW[6]. W 1971 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Podczas pracy na uczelni był sekretarzem Komitetu Uczelnianego partii[7][8]. W 1985 wycofał się z aktywności politycznej, przenosząc się do Kalinówki Kościelnej na Podlasiu, gdzie objął gospodarstwo rolne swoich teściów[9].

W 1980 miał zostać zarejestrowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa jako kontakt operacyjny, a następnie wyrejestrowany w 1984. W swoich oświadczeniach lustracyjnych zaprzeczał, by był tajnym współpracownikiem służb specjalnych PRL. Sąd Apelacyjny w Warszawie w 2001 prawomocnie uznał, że złożył oświadczenie zgodne z prawdą[10][11].

Do czynnej działalności politycznej wrócił po zmianach zapoczątkowanych obradami Okrągłego Stołu. W wyborach parlamentarnych w 1989 został wybrany posłem na Sejm kontraktowy z ramienia PZPR[12].

Działalność polityczna w III RP

Lata 1990–1996

Wystartował jako kandydat Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej w pierwszych demokratycznych i powszechnych wyborach prezydenckich w Polsce w 1990. Uzyskał 9,21% głosów (1 514 025 głosów), zajmując 4. miejsce[13].

Mandat poselski sprawował od 1989 do 2005, kandydując w 1991, 1993, 1997 i 2001 z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W latach 1990–1991 był przewodniczącym Parlamentarnego Klubu Lewicy Demokratycznej. Nie wstąpił do utworzonej w 1990 SdRP[14], a w 1991 odmówił objęcia funkcji przewodniczącego klubu parlamentarnego SLD[15], uzasadniając tę decyzję sprzeciwem wobec objęcia mandatu poselskiego przez Leszka Millera, zamieszanego w sprawę tzw. pożyczki moskiewskiej. Od 1992 do 1996 był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W 1999 wstąpił do nowo powołanej partii, Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

W rządzie Waldemara Pawlaka objął stanowisko wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra sprawiedliwości. Funkcje te pełnił od 26 października 1993 do 6 marca 1995. Był inicjatorem rządowych działań antykorupcyjnych zapamiętanych pod hasłem „czyste ręce”. W wyniku kontroli ujawnił w październiku 1994 nazwiska osób, które pełniły funkcje rządowe i jednocześnie zasiadały w radach nadzorczych spółek prawa gospodarczego.

Po zmianie rządu w 1995 został wybrany na wicemarszałka Sejmu. Funkcję tę sprawował do 1996[16]. Po objęciu urzędu prezydenta RP przez Aleksandra Kwaśniewskiego przejął po nim stanowisko przewodniczącego Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego[4] (na 2 miesiące).

Prezes Rady Ministrów (1996–1997)

Po dymisji Józefa Oleksego z funkcji premiera Aleksander Kwaśniewski powierzył Włodzimierzowi Cimoszewiczowi 1 lutego 1996 utworzenie nowego gabinetu, który został powołany 7 lutego[17]. Z czasu tzw. powodzi tysiąclecia z lipca 1997 zapamiętano wypowiedź premiera na temat braku ubezpieczeń u poszkodowanych[18]. Premier uznał ją później za niefortunną i publicznie przeprosił ofiary powodzi urażone jego sformułowaniem: to jest kolejny przypadek, kiedy potwierdza się, że trzeba być przezornym i trzeba się ubezpieczać, a ta prawda jest ciągle mało powszechna.

W październiku 1996 został przewodniczącym (urząd w randze ministra) nowo utworzonego Komitetu Integracji Europejskiej, odpowiedzialnego za przygotowanie Polski do negocjacji akcesyjnych z Unią Europejską. Funkcję tę pełnił do 31 października 1997.

Lata 1997–2005

Po odejściu z urzędu nadal zasiadał w Sejmie. 19 października 2001, po dojściu do władzy koalicji SLD-UP-PSL, objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Leszka Millera. Razem z premierem 16 kwietnia 2003 w Atenach w imieniu Polski sygnował traktat o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej[13]. Stanowisko ministra spraw zagranicznych pełnił następnie w pierwszym i drugim rządzie Marka Belki od 2 maja 2004 do 5 stycznia 2005, kiedy to został odwołany z urzędu w związku z kandydowaniem na marszałka Sejmu.

W 2004 był jednym z twórców projektu uchwały „Dość złudzeń”, zgłoszonej przez Marka Borowskiego w trakcie krajowej konwencji SLD. W uchwale tej grupa dziesięciu polityków partii, skrytykowała wewnętrzne działania sojuszu. Wkrótce wszyscy poza nim wystąpili z SLD, przechodząc do nowo powstałej Socjaldemokracji Polskiej. W lipcu 2005 Włodzimierz Cimoszewicz zrezygnował z ubiegania się o miejsce w parlamencie następnej kadencji, rezygnując z aktywności partyjnej.

5 stycznia 2005 po przyjęciu przez Sejm rezygnacji Józefa Oleksego z funkcji marszałka Sejmu Włodzimierz Cimoszewicz został wybrany na trzeciego z kolei marszałka Sejmu IV kadencji. Jego kontrkandydatem był Józef Zych, którego pokonał stosunkiem głosów 223:219[19].

Wybory prezydenckie w 2005

Marszałek Włodzimierz Cimoszewicz i prezydent Aleksander Kwaśniewski

18 maja 2005 ogłosił publicznie, że nie będzie kandydował na urząd prezydenta w wyborach w tym samym roku. Jednak 28 czerwca zmienił zdanie i zadeklarował swój start w tych wyborach. Swoją decyzję uzasadnił wpływem wyborców. Do zmiany deklaracji o zakończeniu kariery politycznej namawiał go także prezydent Aleksander Kwaśniewski oraz Stowarzyszenie „Ordynacka”[20].

Choć pozostał członkiem SLD i jego klubu poselskiego, wystartował jako kandydat niezależny. 3 lipca na konwencji wyborczej SLD uzyskał poparcie tej partii w wyborach, wsparły go też Unia Lewicy III RP, Federacja Młodych Socjaldemokratów i fundacja Jolanty KwaśniewskiejPorozumienie bez barier”. Szefem komitetu wyborczego została Jolanta Kwaśniewska, szefową sztabu wyborczego posłanka Katarzyna Piekarska[21].

Po ogłoszeniu kandydatury został wezwany przed komisję śledczą ds. PKN Orlen. Do przesłuchania doszło 30 lipca. W efekcie śledczy deklarowali możliwość postawienia przesłuchiwanego przed Trybunałem Stanu[22], do czego nie doszło.

14 września 2005 Włodzimierz Cimoszewicz ogłosił rezygnację z kandydowania na urząd prezydenta oraz wycofanie się z życia publicznego, podając jako powody tej decyzji ataki ze strony oponentów politycznych na niego samego i jego rodzinę. Bezpośrednio wpłynęła na to sprawa Anny Jaruckiej[23].

Działalność od 2005

(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Włodzimierz Cimoszewicz podczas 71. posiedzenia Senatu (2015)

W wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Senatu z ramienia KWW Cimoszewicz do Senatu. Uzyskał mandat w okręgu białostockim jako jedyny kandydat niezależny liczbą 175 839 głosów.

Na początku marca 2009 Rada Ministrów zgłosiła jego kandydaturę na stanowisko sekretarza generalnego Rady Europy. 15 kwietnia odbyło się przesłuchanie, w którym wzięli udział także jego konkurenci: Luc Van den Brande, Mátyás Eörsi i Thorbjørn Jagland, który razem z Włodzimierzem Cimoszewiczem przeszedł do drugiej tury wyborów. Odbyła się ona 29 września 2009, a Włodzimierz Cimoszewicz przegrał z byłym norweskim premierem stosunkiem głosów 80:165[24].

W czerwcu 2010 przed pierwszą turą wyborów prezydenckich poparł kandydaturę Bronisława Komorowskiego[25].

W wyborach parlamentarnych w 2011 ponownie dostał się do Senatu z ramienia KWW Cimoszewicz do Senatu[26]. Przystąpił do Koła Senatorów Niezależnych. W Senacie VIII kadencji został przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. W grudniu 2011 został skreślony z listy członków SLD[27].

W 2015 podjął współpracę z grupą zajmującą się zwalczaniem korupcji w ramach Agencji Modernizacji Ukrainy[28]. Zrezygnował z kandydowania w wyborach parlamentarnych w tym samym roku.

W wyborach w 2019 uzyskał mandat eurodeputowanego, startując z pierwszego miejsca na liście Koalicji Europejskiej w okręgu wyborczym nr 4[29] jako kandydat SLD, zdobywając 219 677 głosów (15,86% głosów w okręgu)[29]. W Parlamencie Europejskim zasiadł w grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów oraz Komisji Spraw Zagranicznych[30]. Nie przystąpił do powołanej w styczniu 2021 delegacji Nowej Lewicy (złożonej z członków SLD i Wiosny)[31], pozostając wraz z Markiem Belką i Leszkiem Millerem w dotychczasowej delegacji, która przyjęła nazwę Lewica dla Europy[32].

Został członkiem Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie[33].

Wyniki wyborcze

WyboryKomitet wyborczyOrganOkręgWynik
1989Polska Zjednoczona Partia RobotniczaSejm X kadencjinr 1023 398 (18,69%)N[34]
34 952 (52,56%)T[35]
1990Ogólnopolski KW Włodzimierza CimoszewiczaPrezydent RP1 514 025 (9,21%)N[36]
1991Sojusz Lewicy DemokratycznejSejm I kadencjinr 2552 677 (16,35%)T[37]
1993Sojusz Lewicy DemokratycznejSejm II kadencjinr 451 710 (20,34%)T[38]
1997Sojusz Lewicy DemokratycznejSejm III kadencjinr 453 958 (20,67%)T[39]
1998Sojusz Lewicy DemokratycznejSejmik Województwa Podlaskiego I kadencjinr 523 436 (39,91%)T
2001KKW Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia PracySejm IV kadencjinr 2471 819 (18,06%)T[40]
2007KWW Cimoszewicz do SenatuSenat VII kadencjinr 23175 839 (37,86%)T[41]
2011KWW Cimoszewicz do SenatuSenat VIII kadencjinr 6139 095 (49,83%)T[42]
2019KKW Koalicja Europejska PO PSL SLD .N ZieloniParlament Europejski IX kadencjinr 4219 677 (15,86%)T[29]

Odznaczenia i wyróżnienia

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Został uhonorowany tytułem doktora honoris causa amerykańskich uniwersytetów: Appalachijskiego oraz Karoliny Południowej. W 2009 otrzymał Medal Zasłużony dla Tolerancji przyznany przez Fundację Ekumeniczną Tolerancja.

Życie prywatne

Jest synem Mariana i Teresy[10]. Matka pochodziła z Wołynia, zaś ojciec urodził się w Symbirsku. Marian Cimoszewicz był zawodowym wojskowym[2]; w latach 1940–1943 służył w Armii Czerwonej w stopniu sierżanta, ukończył Szkołę Podoficerów Radiotechnicznych w Rostowie i kurs oficerów oświatowych; od 1943 służył w Wojsku Polskim[48]. Był pracownikiem Wojskowej Akademii Technicznej na stanowisku szefa informacji wojskowej, następnie zatrudniony w Wojskowej Służbie Wewnętrznej[49]. Włodzimierz Cimoszewicz zawarł związek małżeński z Barbarą Aponowicz. Ma dwoje dzieci: Małgorzatę i Tomasza[50].

Od 1985 prowadzi 20-hektarowe gospodarstwo rolne w Kalinówce Kościelnej. Deklaruje się jako ateista[51].

W 2019 zdiagnozowano u niego nowotwór[52]. W grudniu tego samego roku poinformował, że został wyleczony[53].

Przypisy

  1. a b Zajmował wyłącznie stanowiska ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego.
  2. a b Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 15. ISBN 978-83-924991-4-5.
  3. Absolwenci. lo19.pl. [dostęp 2019-11-06].
  4. a b Biogram na stronie Senatu (VII kadencja). [dostęp 2013-01-07].
  5. Dr Włodzimierz Cimoszewicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2016-04-22].
  6. Tadeusz Rutkowski: Na styku nauki i polityki. Uniwersytet Warszawski w PRL 1944–1989. W: Dzieje Uniwersytetu Warszawskiego po 1945. Piotr M. Majewski (red.). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2016, s. 550, 679. ISBN 978-83-235-1791-7.
  7. Czerwony Noe. „Wprost” nr 27/2005. [dostęp 2011-05-06].
  8. Baronowa lewicy kontra złoty chłopiec. gazeta.pl, 28 maja 2009. [dostęp 2011-05-06].
  9. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 48. ISBN 978-83-924991-4-5.
  10. a b Dane osoby z wykazu osób publicznych. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2013-11-28].
  11. IPN: 13 parlamentarzystów zarejestrowanych przez SB. tvn24.pl, 4 grudnia 2007. [dostęp 2017-07-27].
  12. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 53. ISBN 978-83-924991-4-5.
  13. a b Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 57. ISBN 978-83-924991-4-5.
  14. Wejście Cimoszewicza. Sekcja polska BBC, 28 czerwca 2005. [dostęp 2021-02-25].
  15. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 58. ISBN 978-83-924991-4-5.
  16. Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2016-04-22].
  17. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 65. ISBN 978-83-924991-4-5.
  18. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 72. ISBN 978-83-924991-4-5.
  19. Głosowania. sejm.gov.pl. [dostęp 2013-01-07].
  20. Ordynacka zebrała 50 tys. podpisów dla Cimoszewicza. wp.pl, 23 czerwca 2005. [dostęp 2013-09-03].
  21. Katarzyna Piekarska. sld.org.pl. [dostęp 2013-09-03].
  22. Cimoszewicz przed Trybunał?. wprost.pl, 30 lipca 2005. [dostęp 2013-09-03].
  23. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 104. ISBN 978-83-924991-4-5.
  24. Cimoszewicz przegrał bój w Radzie Europy. tvp.info, 29 września 2009. [dostęp 2013-01-07].
  25. Cimoszewicz poparł Komorowskiego, bo wygra Kaczyński. wp.pl, 17 czerwca 2010. [dostęp 2013-01-07].
  26. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2019-05-28].
  27. Paweł Kołodziejski: Oświadczenie w sprawie wypowiedzi Włodzimierza Cimoszewicza w programie „Fakty po faktach” TVN24. sld.org.pl, 27 marca 2013. [dostęp 2014-11-08].
  28. Informacje na stronie amukraine.org. [dostęp 2015-07-01]. (ang.).
  29. a b c Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-28].
  30. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2019-07-20].
  31. Wiosna i SLD stworzyły w PE wspólną delegację; L. Miller: Nie jestem jej częścią. gazetaprawna.pl, 12 stycznia 2021. [dostęp 2021-01-21].
  32. Jakub Szczepański: Leszek Miller dla Interii: Włodzimierz Czarzasty wstydzi się SLD. tvn24.pl, 10 marca 2021. [dostęp 2021-03-12].
  33. Komitet Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. [dostęp 2021-06-01].
  34. M.P. z 1989 r. nr 21, poz. 149.
  35. M.P. z 1989 r. nr 21, poz. 151.
  36. Dz.U. z 1990 r. nr 83, poz. 483.
  37. M.P. z 1991 r. nr 41, poz. 288.
  38. M.P. z 1993 r. nr 50, poz. 470.
  39. M.P. z 1997 r. nr 64, poz. 620.
  40. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2016-03-17].
  41. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2016-03-17].
  42. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2016-04-22].
  43. a b Beata Cynkier: Kto jest kim w Polsce. T. I. Warszawa: PAI, 2001, s. 128.
  44. Riiklike autasude andmine. Vastu võetud 13.03.2002 nr 121. riigiteataja.ee. [dostęp 2013-01-07]. (est.).
  45. Past Recipients of Honorary Honours Awards. opm.gov.mt. [dostęp 2015-09-04]. (ang.).
  46. Honorary knighthoods awarded 1997–2006. parlament.uk. s. 10. [dostęp 2015-09-30]. (ang.).
  47. Apdovanotų asmenų duomenų bazė. grybauskaite.is.lt. [dostęp 2011-03-28]. (lit.).
  48. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2021-03-07].
  49. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 32. ISBN 978-83-924991-4-5.
  50. Włodzimierz Cimoszewicz. fakt.pl. [dostęp 2011-08-13].
  51. Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 18. ISBN 978-83-924991-4-5.
  52. Włodzimierz Cimoszewicz potrącił rowerzystkę. interia.pl, 4 maja 2019. [dostęp 2019-05-04].
  53. Włodzimierz Cimoszewicz: Dzięki wspaniałym lekarzom pozbyłem się raka. wprost.pl, 11 grudnia 2019. [dostęp 2020-04-06].

Media użyte na tej stronie

UK Order St-Michael St-George ribbon.svg
Baretka brytyjskiego Orderu św. Michała i św. Jerzego.
Tickmark icon.svg
Autor: MGalloway (WMF), Licencja: CC BY-SA 3.0
A tickmark icon included in the OOjs UI MediaWiki lib.
OOjs UI icon check.svg
Autor: MGalloway (WMF), Licencja: CC BY-SA 3.0
A tickmark icon included in the OOjs UI MediaWiki lib.
LTU Order for Merits to Lithuania - Grand Cross BAR.svg
Baretka: Krzyż Wielki Orderu Za Zasługi dla Litwy.
Waldemar Pawlak candidate 2010 D crop.jpg
(c) Komitet Wyborczy Waldemara Pawlaka, CC BY-SA 3.0
Zdjęcia Waldemara Pawlaka na potrzeby kampanii prezydenckiej 2010
Włodzimierz Cimoszewicz Kancelaria Senatu.jpg
(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Włodzimierz Cimoszewicz
Marek Belka 2004.jpg
Marek Belka, then prime minister of Poland, during a visit to the Pentagon on August 9, 2004.
Coat of arms of Poland-official3.png
Godło Rzeczypospolitej Polskiej
Włodzimierz Cimoszewicz 71. posiedzenie Senatu.JPG
(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Senator Włodzimierz Cimoszewicz podczas 71. posiedzenia Senatu
Wlodzimierz cimoszewicz signature.png
Treaty of Accession 2003 - Final Act Signature by Polish representatives: Leszek Miller, Włodzimierz Cimoszewicz and Danuta Hübner
Budynek Senatu RP 01 Kancelaria Senatu.jpg
(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Budynek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
MLT Xirka Gieh ir-Repubblika BAR.svg
Autor: Mboro, Licencja: CC0
Baretka umowna: insygnia członkostwa w Gildii Honoru Republiki (Xirka Ġieħ ir-Repubblika) – Republika Malty.
Ordre national du Merite GC ribbon.svg
Autor: Boroduntalk, Licencja: CC BY 3.0
Ta ^specifik^ z W3C grafika wektorowa została stworzona za pomocą Inkscape .
Herb Polski.svg
Uproszczony obraz godła Polski; oficjalne godło: Coat of arms of Poland-official.png
Pl-Włodzimierz Cimoszewicz.ogg
(c) Tomasz "odder" Kozlowski, CC BY-SA 2.5
Wymowa imienia i nazwiska Włodzimierza Cimoszewicza, polskiego polityka.
Leszek Miller 2002 (cropped).jpg
(Tekst oryginalny: „Secretary of Defense Donald H. Rumsfeld (center) escorts Prime Minister Leszek Miller (right), of Poland, into the Pentagon on Jan. 11, 2002. The two leaders will meet to discuss defense issues of mutual interest. DoD photo by Helene C. Stikkel. (Released) 020111-D-2987S-003)
18 maja 2005 Kwasniewski i Cimoszewicz.jpg
Autor: unknown, Original uploader was Rumun999 at pl.wikipedia, Licencja: GFDL 1.2
Ogłoszenie terminów wyborów prezydenckich w 2005. Data zrobienia zdjęcia - 2005-05-18.