Władysław Beksiński
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 9 kwietnia 1929 |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | architekt |
Narodowość | polska |
Uczelnia | |
Stanowisko | architekt miejski |
Pracodawca | |
Rodzice | Mateusz Beksiński |
Małżeństwo | Helena Zajchowska |
Dzieci | Stanisław, Zygmunt, Władysława, Maria, Karolina |
Krewni i powinowaci | Zdzisław Beksiński, Tomasz Beksiński, Walenty Lipiński, Kazimierz Lipiński, Henryk Kopia, Franciszek Orawiec |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/II_LO_Sanok_view_Mickiewicza.jpg/240px-II_LO_Sanok_view_Mickiewicza.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Beksi%C5%84ski_tomb_in_Sanok.jpg/240px-Beksi%C5%84ski_tomb_in_Sanok.jpg)
Władysław Ludwik Beksiński (ur. 16 czerwca 1850 w Sanoku, zm. 9 kwietnia 1929 tamże[1]) – polski inżynier architekt.
Życiorys
Władysław Ludwik Beksiński urodził się 16 czerwca 1850 w Sanoku[2][3][4]. Był synem Mateusza (1814-1886, powstaniec listopadowy, założyciel Zakładów Kotlarskich, które dały początek późniejszej fabryce wagonów i autobusów Autosan) i Karoliny z domu Machalskiej (1830-1891)[2]. Miał siostrę Izabelę Marię (1848-1856[5][6]). Był spowinowacony z Walentym i Kazimierzem Lipińskimi oraz Henrykiem Kopią[7].
Ukończył gimnazjum realne w Tarnowie[8][9]. Został absolwentem architektury na Politechnice Lwowskiej. Po studiach pracował jako inżynier miejski w Nadwórnej. W 1886, po śmierci ojca, przeprowadził się ponownie do Sanoka, zamieszkał w domu pod ówczesnym adresem ulicy Lwowskiej 225b nad Potokiem Płowieckim[10] (obecnie ulica Jagiellońska). 30 października 1890 został mianowany na stanowisko inżyniera miejskiego w Sanoku z charakterem prowizorycznym[11]. Od tego czasu piastował tę posadę w magistracie Sanoka[12]. 29 października 1891 otrzymał tzw. stabilizację i został mianowany stałym urzędnikiem miejskim[13]. Jednocześnie do 16 września 1897 pełnił funkcję komisarza ogniowego w Sanoku[14]. Od około 1902 był znawcą dla oceniania realności z większych przedsiębiorstw przemysłowych dla całego okręgu C. K. Sądzie Obwodowego w Sanoku (błędnie wskazywany jako Józef Beksiński)[15]. W 1890 roku wszedł w skład Komisji Wodociągowej w Sanoku, zmierzającej do opracowania projektu wodociągów w mieście. W 1904 roku sporządził „Memoriał do Rady Gminnej Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka w sprawie mających się urządzić wodociągów”, który powstał w wyniku jego badań lokalizacji ujęć wody. Pełnił funkcje zastępcy dyrektora kasjera, od stycznia 1900 był członkiem zarządu[16], od lipca 1904 członkiem dyrekcji Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku[17][18] (drugim dyrektorem w 1905[19]). Zasiadł w radzie nadzorczej Towarzystwa Kasy Zaliczkowej w Sanoku[20]. 15 marca 1904 został wybrany na okres trzech lat cenzorem Kasy Oszczędności w Sanoku[21]. W listopadzie 1910 został przewodniczącym komisji egzaminacyjnej dla czeladników rękodzielniczych[22]. Został II zastępcą prezesa zarządu założonego 24 kwietnia 1904 sanockiego oddziału Towarzystwa Ligi Pomocy Przemysłowej[23]. Od grudnia 1920 był członkiem dyrekcji stowarzyszenia Towarzystwo Spółdzielcze przy Powiatowym Towarzystwie Zaliczkowym w Sanoku[24]. Do sierpnia 1925 zasiadał w dyrekcji Kasy Zaliczkowej w Sanoku[25]. Na przełomie 1890/1891 przystąpił do Krakowskiego Towarzystwa Technicznego[26]. Od 1878 był członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[27][28][29][30]. W 1912 uczestniczył w VI Zjeździe Techników Polskich w Krakowie[31]. W 1921 został powołany na liście znawców z zawodu budownictwa i inżynierii dla oszacowania przedmiotów i gruntów, mogących ulec wywłaszczeniu dla kolei żelaznej oraz do wyznaczenia wynagrodzeń za wywłaszczenie praw wodnych[32].
Był członkiem wspierającym[33][34][35][36] i członkiem zwyczajnym - założycielem Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego; przystąpił w 1913[37][38]. Został członkiem założycielem[39] i zasiadał we władzach sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, działającego w gmachu przy ulicy Mickiewicza[40][41], był we władzach wydziału i komisji budowlanej[42][43], otrzymał tytuł członka honorowego[44][45]. Jego nazwisko zostało umieszczone w drzewcu sztandaru TG Sokół w Sanoku, na jednym z 125 gwoździ upamiętniających członków gniazda[46]. 20 stycznia 1897 został wybrany członkiem wydziały Kółka Dramatyczno-Muzycznego w Sanoku[47]. Był członkiem wydziału Towarzystwa „Korpusy Wakacyjne” w Sanoku[48]. Był także jednym z najaktywniejszych członków Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka (1904-1914)[49][50][51] (w 1910, 1912 wybierany wydziałowym[52][53][54]). Był członkiem komitetu organizacyjnego Krajowy Zjazd Strażacki w Sanoku zorganizowany w lipcu 1904[55]. 27 października 1905 został wybrany członkiem komisji rewizyjnej Towarzystwa Pomocy Naukowej w Sanoku[56]. 4 listopada 1906 został wybrany skarbnikiem Rady Parafialnej przy Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku[57].
Po 26 latach pracy na stanowisku inżyniera miejskiego w Sanoku na jego prośbę miejscowa Rada Miejskiej 28 grudnia 1916 przyjęła wniosek o przeniesienie go w stan spoczynku[58]. Po wieloletniej, niespełna 40-letniej pracy na stanowisku architekta miejskiego i kierownika Wydziału Budowlanego magistratu w Sanoku[59], z dniem 5 stycznia 1928 przeszedł na emeryturę. Tego samego dnia na posiedzeniu Rady Miejskiej w Sanoku przyznano mu tytuł Honorowego Obywatela Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka jako uczczenie całokształtu pracy zawodowej i społecznej[60].
Władysław Beksiński zmarł 9 kwietnia 1929 w Sanoku[3]. Został pochowany w zaprojektowanym przez siebie rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 11 kwietnia 1929[3][61].
Jego żoną przez przeszło 40 lat była Helena[3] (wzgl. Maria Helena[4][62]) z domu Zajchowska (pochodząca z Dynowa, działaczka Towarzystwa św. Wincentego à Paulo w Sanoku[63], zm. 21 czerwca 1940[64]). Ich dziećmi byli: Stanisław Mateusz (1887-1953), Zygmunt Jan (ur. 1888[65], zmarł na gruźlicę 12 listopada 1905 w wieku 18 lat)[66][67][68][a], Władysława Helena (zm. 1 grudnia 1897 trzy dni po urodzeniu[62][69][70]), Maria Władysława (1899-1947) i Karolina Zofia (ur. 1900). Był dziadkiem Zdzisława (1929-2005), i pradziadkiem Tomasza (1958-1999). Córka Władysława w 1922 wyszła za mąż za Franciszka Orawca. Młoda para otrzymała jako wiano część wybudowanej przez Władysława Beksińskiego w latach 90. XIX wieku[71] kamienicy przy ul. Jana III Sobieskiego[72] (drugą część budynku otrzymał syn Stanisław)[71], po czym zamieszkali w Poroninie (wiosną 1940 Franciszek został zamordowany w Katyniu; był stryjem Bronisławy Orawiec-Löffler, która 10 kwietnia 2010 roku zginęła w katastrofie lotniczej w Smoleńsku[73]). Władysława Orawiec po powstaniu warszawskim została wywieziona do III Rzeszy, a po powrocie wskutek ciężkiej choroby zmarła[74] (osieroconego syna Władysławy, Jerzego, adoptowała siostra Franciszka, Aniela Gut-Stapińska[75]; Jerzy Orawiec (1935-1990) później został reżyserem filmów dokumentalnych[76][77]). Druga córka została żoną S. Wahla (dyrektor rafinerii ropy naftowej we Wróbliku Szlacheckim). Syn Władysława, Stanisław, inżynier geometra, także uzyskał wykształcenie na Politechnice Lwowskiej, i podobnie jak jego ojciec pracował w Wydziale Budowlanym sanockiego Urzędu Miejskiego.
1 października 2011 otwarto w Sanoku ścieżkę spacerową pod nazwą „Śladami Rodu Beksińskich”, wytyczoną i przebiegającą przez miejsca w mieście związane z rodziną Beksińskich. Na jej trasie umieszczono jedenaście tablic informujących o dokonaniach przedstawicieli rodziny. Tablice wykonano w formie sztalug malarskich z uwagi na działalność Zdzisława Beksińskiego i artystyczne profesje innych członków rodziny[78][79].
Dokonania
Władysław Beksiński nadzorował i budował oraz był autorem wielu projektów budowy i planów przebudowy budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej, zrealizowanych w Sanoku, które do dziś są ozdobą miasta[80].
- W 1882 był zastępcą kierownika budowy, inż. Henryka Stoya, przy wznoszeniu gmachu C. K. Gimnazjum w Sanoku[81].
- Plan rzeźni miejskiej z 1892[82].
- Urządzenie skweru na placu św. Jana w Sanoku[83].
- Plan zabudowy przestrzennej miasta w 1894 (do przyjęcia uchwały przyczynił się Kazimierz Lipiński, wykonując kopię projektu na potrzeby dyskusji nad projektem w Radzie Miasta)[84],
- Dokumentacja techniczna z projektem cmentarza komunalnego i kaplicy pogrzebowej w Sanoku (obecnie Cmentarz Centralny przy ul. Rymanowskiej)[85][86]. Dodatkowo projekt został wydany drukiem jako ogólne zasady zakładania i urządzania nowych cmentarzy[87] i opublikowany w „Czasopiśmie Technicznym” (1896)[88] – miał służyć za wzór do naśladowania przy tworzeniu cmentarzy w Galicji[89]. Kaplica jest w stylu neogotyckim, na planie prostokąta z dwoma ściętymi narożnikami[90].
- Projekt przebudowy starego ratusza z XVIII w., opracowanie jednolitej fasady z przejętym przez miasto budynkami przy rynku i stworzenie nowego ratusza o jednolitym charakterze (1892)[91][92] (obecnie ratusz znajduje się pod adresem Rynek 16).
- Kamienice przy ul. Jana III Sobieskiego 8 i 10, pierwotnie pod numerami 4 i 6 (właścicielem części zostały dzieci Władysława, odpowiednio Stanisław – nr 4 i Władysława – nr 6[93][71]. Elewację ozdabiają dekoracyjne fryzy z płytek ceramicznych z ornamentem floralnym. W szczycie fasady frontowej znajduje się zniszczony herb Polski. W elewacji północnej umieszczona jest tablica z napisem „Pod Białym Orłem”[94]. W latach 70. XX wieku został przeprowadzony generalny remont gmachu, dobudowano drugie piętro[95].
- Projekt willi rodziny Zaleskich (1894), położona przy placu św. Jana w Sanoku. Została wybudowana latach 1896-1910. Jej właściciel, ceniony sanocki lekarz, dr Karol Zaleski miał zamiar, aby rodowa siedziba nawiązywała architektonicznie do pałaców weneckich[96]. Zwana także „Sokole Gniazdo” z uwagi na umiejscowienie tuż nad 40-metrową skarpą. Drugim projektantem był Wilhelm Szomek.
- Budynek przy ówczesnej ul. Andrzeja Potockiego, później pod adresem ul. Podgórze 8, istniejący do 1996[97].
- Gmach Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku – wybrano projekt przygotowany przez inż. Beksińskiego[43][98]. Ponadto na przełomie 1899/1900 inż. Władysław Beksiński i Karol Gerardis prowadzili budowę budynku[43].
- Współbudowniczy pomnika Tadeusza Kościuszki na Placu św. Jana w Sanoku. Przed był w składzie komisji opiniującej powstanie pomnika [99], później wykonanego przez rzeźbiarza Juliana Markowskiego ze Lwowa, odsłoniętego w 1902, zburzonego w kwietniu 1941 przez nazistowskich okupantów (obecny, inny pomnik Kościuszki od września 1962 znajduje się przy ul. Kościuszki).
- Przebudowa XIX w. kamienicy przy ul. Grzegorza 2 w Sanoku, zwanej także Ramerówka lub Arkady (dawniej mieściła m.in. „Czytelnię Mieszczańską, kino)[100].
- Projekt parku miejskiego im. Adama Mickiewicza w Sanoku stworzony pod koniec XIX w. na ówczesnej górze Stróżnia (obecnie Góra Parkowa).
- Projekt budynku Szkoły Ludowej im. Franciszka Józefa I, otwartej w 1898, obecnie II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sanoku.
- Przebudowa wieży kościoła franciszkanów w Sanoku ukończona w 1895[101].
- Kierowanie budową siedziby garnizonu 57. batalionu Landwehry (w czasie II Rzeczypospolitej w budynku stacjonował I batalion 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, obecnie mieści się w nim Zespół Szkół nr 1 im. Karola Adamieckiego, popularny „Ekonomik”)[95][102].
- Był jednym z opiniodawców projektu wież kościoła Przemienienia Pańskiego w Sanoku z początku XX wieku[103].
- Projekt grobowca rodzinnego Beksińskich na cmentarzu przy ulicy Rymanowskiej[104]. Zostali w nim pochowani Władysław i Helena, córka Karolina[105]. Pierwotny wygląd grobowca został zmieniony. Obecnie, nagrobek, poza lakoniczną inskrypcją zawierającą nazwisko rodziny, nie posiada informacji dotyczących jej członków i danych dotyczących dat narodzin i śmierci.
Uwagi
- ↑ W informacjach prasowych „Gazeta Sanocka” z 19 listopada 1905 pierwotnie podała, że zmarły syn miał na imię Stanisław, a w wydaniu z 26 listopada 1905 wskazała po pogrzebie, iż był to Zygmunt. Historyk Andrzej Romaniak podał, iż syn Zygmunt Jan żył w latach 1888-1929. Zob. Andrzej Romaniak: Sanok. Fotografie archiwalne – Tom I. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2009, s. 8, 490. ISBN 978-83-60380-26-0.
Przypisy
- ↑ Edward Zając, Sanockie biografie, Sanok 2009, s. 112-118.
- ↑ a b Księga chrztów 1836–1857. Parafia rzymskokatolicka w Sanoku, s. 239 (poz. 76).
- ↑ a b c d Księga Zmarłych 1904–1934 Sanok. T. J. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 339 (poz. 51).
- ↑ a b Księga Zmarłych 1959–1975 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 282 (poz. 193).
- ↑ Księga chrztów 1836–1857. Parafia rzymskokatolicka w Sanoku, s. 201 (poz. 79).
- ↑ Księga zmarłych 1855–1878 Sanok. Sanok: Parafia rzymskokatolicka w Sanoku, s. 8 (poz. 25).
- ↑ Kronika. Nekrologia. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Nr 42 z 16 października 1904.
- ↑ Bronisław Filipczak, Wojciech Sołtys. Ze wspomnień (napisał Wojciech Sołtys). „Rocznik Sanocki”. I, s. 211, 1963. Wydawnictwo Literackie.
- ↑ Waldemar Bałda, Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka, Kraków 2012, s. 17.
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 9. Dom Beksińskich. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 października 2014)].
- ↑ Księga uchwał Rady miejskiej od 1887 do stycznia 1892. T. X. sanockabibliotekacyfrowa.pl. s. 221. [dostęp 2022-02-05].
- ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1892. Lwów: 1892, s. 315.
- ↑ Księga uchwał Rady miejskiej od 1887 do stycznia 1892. T. X. sanockabibliotekacyfrowa.pl. s. 301. [dostęp 2022-02-05].
- ↑ Protokoły posiedzeń Rady Miejskiej w Sanoku od 9.01.1896 - 16.12.1897 roku. szukajwarchiwach.gov.pl. s. 198. [dostęp 2021-12-10].
- ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1903. Lwów: 1903, s. 108.
- ↑ Wyroki prasowe. „Gazeta Lwowska”, s. 11, Nr 31 z 9 lutego 1900.
- ↑ Firmy. „Gazeta Lwowska”, s. 10, Nr 194 z 25 sierpnia 1904.
- ↑ Firmy. „Gazeta Lwowska”, s. 10, Nr 31 z 9 lutego 1906.
- ↑ Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku dnia 12 września 1905. „Gazeta Sanocka”, s. 2-3, Nr 88 z 17 września 1905.
- ↑ Kasa zaliczkowa w Sanoku. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 9 z 28 lutego 1904.
- ↑ Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Nr 11 z 20 marca 1904.
- ↑ Kronika. Komisya urzędowa. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 29 z 13 listopada 1910.
- ↑ Sprawozdanie z działalności „Ligi Pomocy Przemysłowej” za czas od 16. sierpnia 1908, do 31. grudnia 1909 t. j. za szósty rok istnienia. Lwów: Liga Pomocy Przemysłowej, 1910, s. 120.
- ↑ Firmy. „Gazeta Lwowska”, s. 6, Nr 52 z 5 marca 1921.
- ↑ Firmy. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 193 z 35 sierpnia 1925.
- ↑ Sprawy Towarzystwa. „Czasopismo Towarzystwa Technicznego Krakowskiego”, s. 19, Nr 2 z 15 stycznia 1891. Krakowskie Towarzystwo Techniczne.
- ↑ Spis członków Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie według stanu z dnia 31. grudnia 1910. „Czasopismo Techniczne”, s. 25, Nr 24 z 25 grudnia 1910. Towarzystwo Politechniczne we Lwowie.
- ↑ Członkowie Towarzystwa w drugiem dwudziestopięcioleciu (1902-1926). W: Maksymilian Matakiewicz: Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie 1877–1927. Księga pamiątkowa wydana z okazji 50-letniego jubileuszu Towarzystwa. Lwów: Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie, 1927, s. 89.
- ↑ Członkowie Towarzystwa. „Czasopismo Techniczne”, s. 90, Nr 5 z 10 marca 1930. Towarzystwo Politechniczne we Lwowie.
- ↑ Sprawy Towarzystwa. „Czasopismo Techniczne”, s. 383, Nr 20 z 25 października 1930. Towarzystwo Politechniczne we Lwowie.
- ↑ Pamiętnik VI Zjazdu Techników Polskich od 11 do 15 września 1912 w Krakowie. Kraków: 1914-1917, s. 339.
- ↑ Zawiadomienia. Lista znawców. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 83, Nr 5 z 1 marca 1921.
- ↑ Sprawozdanie Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego z dziesiątego roku jej istnienia tj. 1894 złożone przez zarząd na walnem zgromadzeniu dnia 4 maja 1895. s. 8.
- ↑ Sprawozdanie Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego z dziesiątego roku jej istnienia tj. 1895 złożone przez zarząd na walnem zgromadzeniu dnia 14 marca 1896. s. 9.
- ↑ Sprawozdanie Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego za czas od 31 stycznia do 15 września 1897 (dwunasty rok istnienia) złożone przez zarząd na walnem zgromadzeniu dnia 18 grudnia 1897. s. 8.
- ↑ Sprawozdanie z działalności „Macierzy Szkolnej Księstwa Cieszyńskiego” w Cieszynie za czas od 16 września 1906 do 31 grudnia 1907 – 22 rok istnienia. Cieszyn: 1907, s. 21.
- ↑ XXVIII Sprawozdanie Macierzy Szkolnej Ks. Cieszyńskiego za rok 1913. Cieszyn: 1914, s. 114.
- ↑ XXIX Sprawozdanie Macierzy Szkolnej Ks. Cieszyńskiego za rok 1914. Cieszyn: 1916, s. 61.
- ↑ Lista członków z dniem 31 grudnia 1899. W: Sprawozdanie Wydziału Polskiego Towarz. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku za rok administracyjny 1899. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1900, s. 13.
- ↑ Władze. sokolsanok.pl. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ Członkowie TG „Sokół” w Sanoku 1889–1946. sokolsanok.pl, 29 listopada 2009. [dostęp 2014-03-12].
- ↑ Lista członków z dniem 31 grudnia 1899. W: Sprawozdanie Wydziału Polskiego Towarz. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku za rok administracyjny 1899. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1900, s. 15.
- ↑ a b c Adam Pytel. Sprawy Związku polskich gimnastycznych Towarzystw sokolich w Austrii. Sanok. „Przewodnik Gimnastyczny „Sokół””, s. 6, Nr 10 z 1899.
- ↑ Tadeusz Miękisz: Zarys historii Tow. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w 50-tą rocznicę jego istnienia. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1939, s. 10.
- ↑ Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 147. ISBN 978-83-939031-1-5.
- ↑ Sztandar. sokolsanok.pl. [dostęp 2015-06-16].
- ↑ Kółko dramat.-muzyczne w Sanoku. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Nr 95 z 24 stycznia 1897.
- ↑ Kronika. „Korpusy wakacyjne”. „Gazeta Sanocka”, s. 4, Nr 93 z 10 stycznia 1897.
- ↑ Edward Zając, 100 lat Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka 1904-2004, Sanok 2004, s. 29.
- ↑ Kronika. Tow. Upiększ. m. Sanoka. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 24 z 11 czerwca 1911.
- ↑ Zbigniew Koziarz. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka (1904–1994). „Rocznik Sanocki”. VII, s. 10, 1995. ISSN 0557-2096.
- ↑ Kronika. Towarzystwo upiększenia miasta. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 4, Nr 3 z 15 maja 1910.
- ↑ Sprawozdanie Wydziału Tow. Upiększania Miasta Sanoka. „Miesięcznik Artystyczny”, s. 67, Nr 7 z 1912.
- ↑ T. U. M. S.. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 26 z 30 czerwca 1912.
- ↑ Krajowy Zjazd Strażacki. „Słowo Polskie”, s. 3, Nr 353 z 28 lipca 1904.
- ↑ Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 4, Nr 97 z 5 listopada 1905.
- ↑ Kronika. Ukonstytuowanie się Rady parafialnej. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Nr 150 z 11 listopada 1906.
- ↑ Protokoły posiedzeń Rady Miejskiej miasta Sanoka od 23.11.1915 - 28.12.1916 roku. szukajwarchiwach.gov.pl. s. 133-134, 137. [dostęp 2021-12-19].
- ↑ Informator Powszechny Rzeczypospolitej Polskiej z Kalendarzem P. P. na Rok 1925. Warszawa: 1925, s. 361.
- ↑ Edward Zając, Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka, Sanok 2002, s. 79-80.
- ↑ Dokumenty. muzeum.sanok.pl. [dostęp 2014-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (7 marca 2014)].
- ↑ a b Księga chrztów 1892–1898. Parafia rzymskokatolicka w Sanoku, s. 203 (poz. 259).
- ↑ Doroczne zebrania Tow. Wincentego à Paulo. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 32 z 4 grudnia 1910.
- ↑ Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. B, 1940, str. 137, poz. 64.
- ↑ CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1901/1902 (zespół 7, sygn. 29). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 312.
- ↑ Księga Zmarłych 1904–1934 Sanok. T. J. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 22 (poz. 170).
- ↑ Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 4, Nr 99 z 19 listopada 1905.
- ↑ Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 4, Nr 100 z 26 listopada 1905.
- ↑ Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 270 (poz. 168).
- ↑ Księga zmarłych i pochowanych w Sanoku na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej i Matejki od 1895 do 1952 r.. Sanok. s. 12 (poz. 177).
- ↑ a b c Beksińscy 2014 ↓, s. 16.
- ↑ Edward Zając, Sanockie biografie, Sanok 2009, s. 114.
- ↑ Bronisława Orawiec-Loffler. wyborcza.pl, 11 kwietnia 2010. [dostęp 2013-12-24].
- ↑ Będę tam wracać. tygodnik.onet.pl, 12 października 2010. [dostęp 2013-12-24].
- ↑ Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 247-248. ISBN 978-83-7510-814-9.
- ↑ Jerzy Orawiec. filmpolski.pl. [dostęp 2013-12-24].
- ↑ Jerzy Orawiec. filmpolski.pl. [dostęp 2013-12-24].
- ↑ Sanocki szlak „Śladami Rodu Beksińskich”. esanok.pl. [dostęp 2014-01-01].
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich”. zymon.com.pl. [dostęp 2015-01-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (8 października 2014)].
- ↑ W Sanoku powstał szlak pamięci rodu Beksińskich. tvp.pl, 1 listopada 2011. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ Jadwiga Zaleska. Karol Pollak – typographus sanocensis i dzieje jego drukarni. „Rocznik Sanocki”. Tom VI, s. 66-67, 1988.
- ↑ Jerzy Ołowiańczyk. Historia Rzeźni i Zakładów Mięsnych w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 10 (301) z 1-10 kwietnia 1984. Sanocka Fabryka Autobusów.
- ↑ Księga uchwał Rady miejskiej od 1887 do stycznia 1892. T. X. sanockabibliotekacyfrowa.pl. s. 350. [dostęp 2022-02-05].
- ↑ Alojzy Zielecki, Rozwój przestrzenny miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 396.
- ↑ Z Rady Miejskiej. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 12 z 9 czerwca 1895.
- ↑ Stefan Stefański: Cmentarze sanockie. Sanok: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Oddział w Sanoku, 1991, s. 11, 22.
- ↑ Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok 1998, s. 165.
- ↑ Nowy cmentarz w Sanoku, Czasopismo Techniczne nr 9 (1896).
- ↑ O cmentarzach. starecmentarze.sanok.pl. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 6. Cmentarz, Epilog. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ Alojzy Zielecki, Rozwój przestrzenny miasta. W epoce autonomii galicyjskiej w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 374.
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 2. Plac Św. Jana, Rynek. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ Kamienica 2013 ↓, s. 93.
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 4. Szkoła. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ a b Andrzej Romaniak: Sanok. Fotografie archiwalne – Tom I. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2009, s. 262. ISBN 978-83-60380-26-0.
- ↑ Zabytki, muzea i ciekawostki miasta. sanok.pl. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ Marcin Kandefer. Zabytek nie doczekał. „Tygodnik Sanocki”. nr 30 (246), s. 7, 26 lipca 1996.
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 5. Park miejski. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 maja 2014)].
- ↑ Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 176. ISBN 83-909787-0-9.
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 3. Arkady. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 maja 2014)].
- ↑ Andrzej Romaniak: Sanok. Fotografie archiwalne – Tom I. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2009, s. 160. ISBN 978-83-60380-26-0.
- ↑ Edward Zając: Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2002, s. 46. ISBN 83-909787-8-4.
- ↑ Z Komitetu Kościelnego w Sanoku. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 119 z 8 kwietnia 1906.
- ↑ Historia rodu Beksińskich. beksinski.com.pl, 2012-07-12. [dostęp 2012-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-02)].
- ↑ Beksińscy 2014 ↓, s. 47.
Bibliografia
- Historia rodu Beksińskich. beksinski.com.pl. [dostęp 2014-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 listopada 2013)].
- Edward Zając: Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2002, s. 79-80. ISBN 83-909787-8-4.
- Edward Zając: Sanockie biografie. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2009, s. 114-116. ISBN 978-83-61043-09-6.
- Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 3. Arkady. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 maja 2014)].
- Magdalena Grzebałkowska: Beksińscy. Portret podwójny. Kraków: Wydawnictwo „Znak”, 2014. ISBN 978-83-240-2874-0.
Linki zewnętrzne
- Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. zymon.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-17)].
Media użyte na tej stronie
Władysław Beksiński
Nieistniejący dom Beksińskich przy ulicy Jagiellońskiej w Sanoku (lata 1960-1970)
Autor: Lowdown, Licencja: CC BY-SA 3.0
Kamienice przy ul. Jana III Sobieskiego 8 i 10 w Sanoku
Autor: Lowdown, Licencja: CC BY-SA 3.0
II LO Sanok widok od Mickiewicza z południowego-wschodu