Władysław Dziewulski (historyk)
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Alma Mater | Uniwersytet Warszawski |
Doktorat | 1951 |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia | Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Opolu |
Odznaczenia | |
![]() |
Władysław Dziewulski (ur. 16 lutego 1904 w Moskwie, zm. 6 lutego 1981 w Opolu) – polski historyk.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Polaka, oficera armii carskiej. W roku 1927 ukończył studia na wydziale prawa Uniwersytetu Warszawskiego, by następnie podjąć pracę w administracji państwowej. Pracując w latach 1931–1939 jako referendarz w Urzędzie Wojewódzkim Pomorskim, rozpoczął pierwsze badania naukowe. Okupację hitlerowską spędził w Warszawie, skąd został w roku 1944 wywieziony na roboty przymusowe do Berlina. Studia ukończył na Uniwersytecie Warszawskim[1]. W młodości należał do prosanacyjnego Legionu Młodych[1]. Po wojnie u schyłku lat 40. XX wieku był wicestarostą bystrzyckim, a następnie przeniósł się do Wrocławia, gdzie podjął się pracy badawczej w oddziale wrocławskim Instytutu Zachodniego oraz Pracowni Konserwacji Zabytków.
W 1957 roku osiedlił się w Opolu. Zatrudnił się w Instytucie Śląskim, oraz w Wyższej Szkole Pedagogicznej, gdzie sprawował m.in. funkcję kierownika Katedry Historii Śląska, prodziekana, a następnie dziekana Wydziału Filologiczno-Historycznego[1][2]. Stopień doktora uzyskał w 1951 r. na Uniwersytecie Wrocławskim (docentura w 1959 r.)[1]. Wraz z prof. Alojzym Gembalą uważany jest za ojca opolskiej nauki historycznej[3].
Podczas wydarzeń marcowych w 1968 roku zaangażował się w obronę studentów, w wyniku czego został odsunięty od pracy dydaktycznej i skierowany wyłącznie do pracy naukowej w Instytucie Śląskim[1][3]. Wniosek o nadanie Dziewulskiemu tytułu profesora został z przyczyn politycznych zablokowany przez ówczesne Ministerstwo Oświaty i Szkolnictwa Wyższego[1][3]. W 1974 r. przeszedł na emeryturę.
Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1946)[4].
Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Toruniu[1].
Publikacje naukowe
Jest autorem ponad 150 artykułów i recenzji naukowych oraz kilku monografii:
- Postępy chrystianizacji i proces likwidacji pogaństwa w Polsce wczesnofeudalnej, seria: Prace Opolskiego TPN, Wydział Nauk Historyczno-Społecznych, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1964
- Zwycięstwo chrześcijaństwa w świecie starożytnym, seria: Prace Opolskiego TPN, Wydział Nauk Historyczno-Społecznych, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1969
- Dzieje ludności polskiej na Śląsku Opolskim od czasów najdawniejszych do Wiosny Ludów, Instytut Śląski w Opolu, Opole 1972
- Brzeg – dzieje, gospodarka i kultura, Instytut Śląski w Opolu, Opole 1975
- Powstanie i rozwój Bytomia, Warszawa 1975
Przypisy
- ↑ a b c d e f g Stanisław Sławomir Nicieja, Władysław Dziewulski (1904–1981) w: „Miejski Biuletyn Informacyjny” nr 10-11/26-27 (październik-listopad 1994), Internetowa strona miasta Opola. Sylwetki Opolan, data dostępu 2016-10-05.
- ↑ Stanisław Sławomir Nicieja: Rys dziejów Uniwersytetu Opolskiego. Uniwersytet Opolski. [dostęp 2016-10-05].
- ↑ a b c redPor (Maciej Borkowski), O Władysławie Dziewulskim (1904–1981), Gazeta.pl-Opole, 21.01.2002, data dostępu 2018-08-29.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 52, poz. 366.
Bibliografia
- Stanisław Nicieja, Alma Mater Opoliensis. Ludzie, fakty, wydarzenia. Księga jubileuszowa w 50. rocznicę Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu i 10. rocznicę powstania Uniwersytetu Opolskiego, wyd. UO, Opole 2004. ISBN 978-83-7395-095-5.
- „Miejski Biuletyn Informacyjny miasta Opole” nr 10-11/26-27 (październik-listopad 1994)