Władysław Michalski

Władysław Michalski
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

27 czerwca 1892
Rozdzielna, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

1940
Charków, USRR, ZSRR

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki

1 Dywizja Litewsko-Białoruska
4 Armia
50 Pułk Piechoty
Batalion KOP „Stołpce”
22 Pułk Piechoty
86 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II

Stanowiska

dowódca batalionu
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
kwatermistrz okręgu korpusu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Władysław Michalski[1] (ur. 27 czerwca 1892 w Rozdzielnej, zm. 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

W 1913 roku w Kijowie ukończył szkołę powszechną i gimnazjum z maturą. Potem zapisał się do szkoły wojskowej. W 1914 roku mianowany został podporucznikiem. Skierowany był na front w rejon Przemyśla. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu agitował oficerów Polaków do wstępowania do I Korpusu Polskiego, sam znalazł się w jego szeregach w czerwcu 1917. Po rozwiązaniu korpusu w maju 1918 wyjechał do Kijowa, na terytorium Hetmanatu, gdzie nawiązał kontakt z Polską Organizacją Wojskową.

W styczniu 1919 przyjechał do Warszawy. Wstąpił do Wojska Polskiego. Przydzielony do 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, tam pełnił funkcje sztabowe, był adiutantem, szefem oddziału organizacyjnego i operacyjnego. W 1919 roku awansowany do stopnia porucznika. Od 1 kwietnia 1920 roku był oficerem operacyjnym dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego, szefem Sekcji Operacyjnej 4 Armii, potem służył w dowództwie Frontu gen. Szeptyckiego oraz w dowództwie Frontu Północno-Wschodniego.

Michalski szczególnie odznaczył się w krytycznych dniach maja 1920 roku, kiedy wysłany na front najpierw regulował na miejscu skierowanymi na prawe skrzydło 1 Armii transportami 6 Dywizji Piechoty. Dzięki jego energii transporty przyszły na czas. Później zaś, aż do przybycia Dowództwa Dywizji, jako szef sztabu oddziałów tejże dywizji znajdujących się już na miejscu, prowadził je w najkrytyczniejszych sytuacjach do zwycięskich walk. To, że lewe skrzydło 1 Armii, a przez to i całego Frontu zostało zatrzymane, należy przypisać energii i dzielnej pracy por. Michalskiego. Za czyny te odznaczony został orderem Virtuti Militari.

W grudniu 1920 roku awansował do stopnia kapitana. Pełnił służbę jako oficer sztabu w Naczelnym Dowództwie, Naczelnej Komendzie Powstania Górnośląskiego oraz w Inspektoracie Armii Nr 4 na stanowisku 2 referenta. W styczniu 1924 roku został przydzielony z Oddziału IV Sztabu Generalnego do 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko szefa sztabu[2]. 31 marca 1924 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 108. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1924–1925 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu oficera Sztabu Generalnego, przeniesiony został do 50 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu, potem zastępca dowódcy pułku. 28 lutego 1927 roku został przydzielony do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko szefa sztabu[3]. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Stołpce”[4]. Z dniem 1 stycznia w 1931 roku awansował do stopnia podpułkownika. W tym samym miesiącu wyznaczony został stanowisko zastępcy dowódcy 22 pułku piechoty w Siedlcach[5]. W 1936 objął dowództwo 86 pułku piechoty. W 1938 awansowany do stopnia pułkownika. W 1939 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisku kwatermistrza.

Po agresji ZSRR na Polskę wzięty wraz z gen. Mieczysławem Smorawińskim do niewoli sowieckiej, został osadzony w Starobielsku, a zamordowany przez NKWD wiosną 1940 w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 60, sprostowano imię i datę urodzenia z „Władysław Ignacy ur. 2 lipca 1892” na „Władysław ur. 27 czerwca 1892”.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 stycznia 1924 roku, s. 28.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 28 lutego 1927 roku, s. 65.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 213.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 31.
  6. Monitor Polski Nr 85 z 16 listopada 2007, poz. 885
  7. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 112
  8. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 70)
  9. M.P. z 1935 r. nr 65, poz. 85 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  10. M.P. z 1933 r. nr 212, poz. 238 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia

Media użyte na tej stronie

PL Epolet plk.svg
Naramiennik pułkownika Wojska Polskiego (1919-39).
Orzełek II RP.svg
Autor: Poznaniak, Licencja: CC BY-SA 2.5
Orzełek Wojsk Lądowych II RP
POL Krzyż Walecznych (1920) BAR.svg
Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Wladyslaw Michalski.jpg
Władyslaw Michalski (1892-1940) – Colonel of the Polish Army, victim of the Katyn massacre