Włodzimierz Klocek
![]() Włodzimierz Klocek (ze zbiorów NAC) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1939–1944 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 1 Brygada Strzelców (PSZ), Kedyw Okręgu Lublin AK |
Stanowiska | działonowy, instruktor dywersji, dowódca grupy minerskiej, zastępca dowódcy oddziału |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca | dekorator |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Włodzimierz Stanisław Klocek vel Włodzimierz Kobiela, Paweł Radelicki vel Jan Brzoza, po wojnie Włodzimierz Niewęgłowski, ps. „Garłuch”, „Pstrąg” (ur. 15 stycznia 1921 w Krakowie, zm. 22 marca 1995 w Stanisławowie) – porucznik piechoty Polskich Sił Zbrojnych i Armii Krajowej, cichociemny, porucznik ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys
Był synem Aleksandra, działacza niepodległościowego, starszego asesora w PKP, i Heleny z domu Bylicy. W 1939 roku ukończył Liceum Humanistyczne przy Państwowym Gimnazjum im. Oswalda Balzera w Zakopanem, zdając maturę.
We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. Przekroczył granicę polsko-rumuńską 25 września 1939 roku. W kwietniu 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie został skierowany do Szkoły Podoficerskiej w Camp de Coëtquidan. Służył jednocześnie w 2 batalionie (podoficerskim). W czerwcu 1940 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do 3 batalionu strzelców 1 Brygady Strzelców. Jednocześnie uczył się w Szkole Podchorążych.
Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji i propagandzie został zaprzysiężony 4 marca 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 18 na 19 października 1943 roku w ramach operacji „Oxygen 8” dowodzonej przez kpt. naw. Antoniego Freyera. Dostał przydział do Kedywu Okręgu Lublin AK, do Inspektoratu Rejonowego Lublin, Obwodu Lubartów, Oddziału Dyspozycyjnego Kedywu na stanowisko instruktora i zastępcy dowódcy oddziału „Lekarza”-„Kłaka” (późniejszy 4 pluton Oddziału Partyzanckiego 8). Brał udział w wielu akcjach, m.in.:
- dywersja kolejowa na trasie Lublin–Parczew–Łuków,
- wysadzenie transportu wojskowego na trasie Lublin–Lubartów (marzec 1944 roku),
- akcje rozbrojeniowe,
- akcja na sklep dla Niemców pod Lubartowem,
- zniszczenie stacji pomp w Lubartowie (22 kwietnia 1944 roku).
W maju 1944 roku został przeniesiony do Inspektoratu Rejonu Radzyń na dowódcę oddziału partyzanckiego. Po przyjeździe został aresztowany w Leśnej. W czasie śledztwa (w Lublinie) nie został zdekonspirowany. Udało mu się zbiec na początku lipca 1944 roku. Powrócił do Lubartowa.
Po wojnie pracował jako dekorator. W latach 1978–1981 został zarejestrowany jako właściciel lokalu kontaktowego SB. Zmarł w Domu Pomocy Społecznej „Betania” w Stanisławowie, został pochowany na cmentarzu na Wólce Węglowej.
Awanse
- starszy strzelec podchorąży – marzec 1942 roku
- podporucznik – ze starszeństwem z dniem 19 października 1943 roku
- porucznik – rozkazem personalnym Ministra Obrony Narodowej z 22 kwietnia 1970 roku.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 13543[1]
- Medal Wojska – czterokrotnie.
Przypisy
- ↑ Łukomski G. , Polak B. , Suchcitz A. , Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945, Koszalin 1997, s. 472 .
Bibliografia
- Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 4. Zwierzyniec – Rzeszów: Obywatelskie Stowarzyszenie „Ostoja”, 2011, s. 95–98. ISBN 978-83-933857-0-6.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 337. ISBN 83-211-0537-8.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 179.
Linki zewnętrzne
Media użyte na tej stronie
Naramiennik porucznika Wojsk Lądowych RP.
Włodzimierz Niewęgłowski – cichociemny
Baretka: Medal Wojska nadany czterokrotnie (z trzema okuciami).