Włodzimierz Lubański
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko | Włodzimierz Leonard Lubański | ||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost | 178 cm | ||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | |||||||||||||||||||||||||||||
![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/W%C5%82odzimierz_Lubanski_medal_%26_autograph.jpg/240px-W%C5%82odzimierz_Lubanski_medal_%26_autograph.jpg)
Włodzimierz Leonard Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach) – polski piłkarz występujący na pozycji środkowego napastnika, reprezentant Polski, olimpijczyk, trener.
Wychowanek Sośnicy Gliwice, następnie reprezentował barwy GKS-u Gliwice, Górnika Zabrze (siedmiokrotny mistrz Polski, sześciokrotny zdobywca Pucharu Polski), oraz KSC Lokeren, Valenciennes FC, Stade Quimper i KRC Mechelen. Z reprezentacją Polski zdobył mistrzostwo olimpijskie (1972) oraz uczestniczył w mistrzostwach świata 1978. Najmłodszy zawodnik i strzelec reprezentacji Polski (16 lat i 188 dni), a także drugi (48 bramek) spośród najskuteczniejszych strzelców w historii narodowej kadry. Zasłużony Mistrz Sportu, członek Klubu Wybitnego Reprezentanta.
Kariera piłkarska
Włodzimierz Lubański jest absolwentem Technikum Chemicznego w Gliwicach o profilu ceramik. Karierę piłkarską rozpoczął w 1957 roku w juniorach Sośnicy Gliwice, którego prezesem był jego ojciec – Władysław, sekretarz partii PZPR w kopalni Sośnica. Następnie w latach 1958–1962 grał w juniorach GKS-u Gliwice, a potem rozpoczął profesjonalną karierę w Górniku Zabrze.
21 kwietnia 1963 zadebiutował w barwach Górnika w ekstraklasie, w meczu u siebie z Arkonią Szczecin zastąpił w drugiej połowie Erwina Wilczka. W 72. minucie tego meczu strzelił swoją pierwszą bramkę w ekstraklasie, podwyższając wynik na 3:0 (mecz zakończył się zwycięstwem Górnika Zabrze 4:0)[1]. W całym sezonie 1962/1963 rozegrał 8 meczów i strzelił 4 gole oraz zdobył pierwsze mistrzostwo Polski (po które z klubem sięgał jeszcze sześciokrotnie: 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972). Dwukrotnie zdobył wicemistrzostwo Polski (1969, 1974), zajął 3. miejsce w ekstraklasie (1968, 1970), sześciokrotnie zdobył Puchar Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972).
Czterokrotnie z rzędu był królem strzelców ekstraklasy (1966-1969) oraz dwukrotnie zdobył tytuł „Piłkarza Roku” w plebiscycie katowickiego „Sportu” (1967, 1970), zaś w 1972 roku w tym plebiscycie zdobył „Złotego Buta”.
W 1967 roku został pierwszym Polakiem, który znalazł się w rankingu plebiscytu France Football na najlepszego piłkarza Europy, zajął wtedy 16. miejsce; w 1969 roku został sklasyfikowany na 23. miejscu, w 1972 roku na 7. miejscu, a w 1973 roku na 17. miejscu.
W europejskich pucharach Lubański z klubem dotarł do ćwierćfinału Pucharu Europy 1967/1968. W sezonie 1969/1970 z klubem osiągnął największy sukces polskiej klubowej piłki nożnej – dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów. Górnik Zabrze dokonał tego w dramatycznych okolicznościach. W półfinale z włoską AS Roma konieczne było rozegranie trzeciego meczu w Strasburgu. Zakończył się on wynikiem 1:1 po regulaminowym czasie gry (bramka Lubańskiego w 40. minucie). Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia. W związku z tym o awansie decydował rzut monetą. Okazał się on korzystny dla Górnika Zabrze. 29 kwietnia 1970 roku na stadionie Praterstadion w Wiedniu zespół zmierzył się w finale z angielskim Manchesterem City. Górnik przegrał mecz 1:2[2]. Lubański z 7 bramkami został królem strzelców rozgrywek. Powtórzył ten wyczyn również sezon później (8 bramek). W sezonie 1970/1971 Górnik Zabrze dotarł do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów. Ulegli w nim Manchesterowi City (2:0, 0:2, 1:3).
W 1970 po finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City do Górnika Zabrze zgłosili się przedstawiciele Realu Madryt z ofertą kupna Lubańskiego za rekordowy jak na owe czasy milion dolarów amerykańskich. Mimo intratnej propozycji na transfer nie zgodził się Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Po ciężkiej kontuzji doznanej w 1973 roku podczas meczu reprezentacji Polski, coraz rzadziej pojawiał się boisku, a dnia 15 czerwca 1975 roku rozegrał swój ostatni mecz w ekstraklasie, w którym Górnik Zabrze przegrał u siebie 0:5 z Legią Warszawa[3]. Łącznie w ekstraklasie rozegrał 235 meczów, w których strzelił 155 goli, a we wszystkich rozgrywkach rozegrał dla Górnika Zabrze 315 meczów, w których strzelił 228 goli.
Następnie wyjechał do Belgii, gdzie został zawodnikiem klubu Eerste klasse – KSC Lokeren, w którym występował do 1982 roku. Rozegrał w tym klubie 196 meczów ligowych, w których zdobył 82 bramki, a w sezonie 1980/1981 zdobył wicemistrzostwo Belgii, a także dotarł do finału Pucharu Belgii oraz do ćwierćfinału Pucharu UEFA. Następnie w sezonie 1982/1983 reprezentował barwy drugoligowego francuskiego klubu Valenciennes FC, w barwach którego został królem strzelców rozgrywek, a trenerem był jego były klubowy kolega z Górnika Zabrze – Erwin Wilczek, a w latach 1983-1985 reprezentował barwy Stade Quimper, gdzie był również grającym trenerem (58 meczów, 14 goli), a potem przeniósł się do drugoligowego belgijskiego klubu – KRC Mechelen (również jako grający trener), w którym w 1986 roku po rozegraniu 1 meczu ligowego zakończył w wieku 39 lat piłkarską karierę.
Reprezentacja
Włodzimierz Lubański w latach 1961–1963 grał w juniorskiej reprezentacji Polski. W dniu 4 września 1963 roku na Stadionie Miejskim w Szczecinie wraz z klubowym kolegą, Zygfrydem Szołtysikiem zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski w wygranym 9:0 meczu towarzyskim z reprezentacją Norwegii, której w 67. minucie strzelił swoją pierwszą bramkę w reprezentacji Polski (zanim w 71. minucie został zmieniony przez Józefa Gałeczkę), dzięki czemu w wieku 16 lat i 188 dni został najmłodszym debiutantem i strzelcem reprezentacji Polski w historii.
Dnia 27 maja 1971 roku w Moskwie wystąpił w meczu pożegnalnym słynnego radzieckiego bramkarza – Lwa Jaszyna w drużynie Gwiazd FIFA wraz z Zygmuntem Anczokiem, oraz w meczu Europa-Ameryka Południowa.
W 1972 roku został powołany przez selekcjonera Kazimierza Górskiego na turniej olimpijski 1972 w Monachium, podczas którego rozegrał 6 meczów i strzelił 2 bramki, a reprezentacja Polski po wygranej 2:1 w meczu finałowym z obrońcami tytułu – reprezentacją Węgier, po raz pierwszy w historii została mistrzem olimpijskim.
Dnia 6 czerwca 1973 roku podczas wygranego 2:0 meczu eliminacyjnego mistrzostw świata 1974 na Stadionie Śląskim w Chorzowie, w 47. minucie ustalił wynik meczu, a siedem minut później został sfaulowany przez Roya McFarlanda, odnosząc kontuzję więzadła krzyżowego, wykluczającą go z gry na dwa lata (w tym z mistrzostw świata 1974 na których reprezentacja Polski zajęła trzecie miejsce), jednak po wielu latach sam Lubański w swoich wspomnieniach przyznał, że kontuzja nie była wynikiem faulu Roya McFarlanda, lecz wcześniejszego urazu powstałego z powodu nieodpowiedniego przygotowania do meczu.
W reprezentacji Polski ponownie zagrał za kadencji selekcjonera Jacka Gmocha dnia 31 października 1976 roku w meczu eliminacyjnym mistrzostw świata 1978, w którym reprezentacja Polski na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie wygrała 5:0 z reprezentacją Cypru. W dniu 21 września 1977 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie podczas wygranego 4:1 meczu eliminacyjnym mistrzostw świata 1978 z reprezentacją Danii, w 38. minucie mając szansę na zdobycie bramki, zrezygnował ze strzału i przeskoczył nad bramkarzem rywali Perem Poulsenem, aby nie narazić go na kontuzję, a strzał dokończył Grzegorz Lato, podwyższając wynik na 2:0. Za to zachowanie Lubański otrzymał w 1978 roku nagrodę Fair play UNESCO oraz w tym samym roku został powołany przez selekcjonera Jacka Gmocha na mistrzostwa świata 1978 w Argentynie, na których reprezentacja Polski zakończyła udział w drugiej rundzie, a Lubański rozegrał 5 meczów i nie strzelił bramki, zaś wkrótce po zakończeniu turnieju odszedł z reprezentacji Polski, z którą po raz ostatni wystąpił w 1980 r. w zremisowanym 1:1 towarzyskim spotkaniu z Czechosłowacją na Stadionie Śląskim w Chorzowie, strzelając swojego 48. gola, co było rekordem kraju do 5 października 2017, kiedy pobił go Robert Lewandowski. (W czasie, gdy mecz był rozgrywany, bramka ta uznawana była za pięćdziesiątą, ale potem w wyniku skreślenia z listy oficjalnych meczów reprezentacji niektórych spotkań z reprezentacjami olimpijskimi, liczbę tę zweryfikowano.) Łącznie w latach 1963–1980 Włodzimierz Lubański w reprezentacji Polski rozegrał 75 meczów, w których strzelił 48 goli.
Po zakończeniu kariery
Po zakończeniu kariery piłkarskiej został w Belgii, gdzie ukończył Szkołę Trenerów Federacji Belgijskiej przy Stadionie Heysel i mieszka do dziś. W latach 1986-1987 szkolił młodzież Anderlechtu, a w latach 1987-1988 był trenerem KSC Lokeren, a w latach 1988-1990 i 2006-2010 asystentem trenerów. W 1990 roku założył firmę „Lubański Sport-Management”, a od 1994 roku ma menadżerską licencję FIFA. Komentuje także mecze reprezentacji Polski w telewizji. Był jednym z bliższych doradców trenera Jerzego Engela. Przez jakiś czas prowadził także kawiarnię.
W 2003 został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA[4].
Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[5].
Dnia 18 sierpnia 2011 roku Włodzimierz Lubański jako pierwszy został wyróżniony tytułem Honorowego Ambasadora Górnika Zabrze[6], a dnia 20 sierpnia 2012 roku został wyróżniony tytułem Honorowego Obywatela Miasta Zabrze[7].
Dnia 31 maja 2016 roku został patronem Centrum Sportowo-Konferencyjnego w Gniewinie[6].
O Włodzimierzu Lubańskim powstało kilka książek, m.in. Ja, Lubański Krzysztofa Wyrzykowskiego (1990), Włodek Lubański. Legenda polskiego futbolu Włodzimierza Lubańskiego i Przemysława Słowińskiego (2008), Życie jak dobry mecz Włodzimierza Lubańskiego i Michała Olszańskiego (2016).
Statystyki
Klubowe
Klub | Sezon | Liga | Liga[8] | Puchar kraju[9] | Europa[10] | Suma | ||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Występy | Bramki | Występy | Bramki | Występy | Bramki | Występy | Bramki | |||
Górnik Zabrze | 1962/1963 | I liga | 8 | 4 | 1 | 0 | – | 9 | 4 | |
1963/1964 | 23 | 12 | 1 | 4 | 1 | 28 | 13 | |||
1964/1965 | 13 | 9 | 2 | 3 | 3 | 1 | 18 | 13 | ||
1965/1966 | 18 | 23 | 5 | 7 | 5 | 3 | 28 | 33 | ||
1966/1967 | 25 | 18 | 1 | 1 | 5 | 3 | 31 | 22 | ||
1967/1968 | 24 | 24 | 4 | 6 | 6 | 4 | 34 | 34 | ||
1968/1969 | 23 | 22 | 7 | 7 | – | 30 | 29 | |||
1969/1970 | 23 | 12 | 5 | 4 | 10 | 7 | 38 | 23 | ||
1970/1971 | 21 | 10 | 4 | 6 | 7 | 8 | 32 | 24 | ||
1971/1972 | 25 | 14 | 5 | 6 | 2 | 1 | 32 | 21 | ||
1972/1973 | 18 | 2 | – | 4 | 5 | 22 | 7 | |||
1973/1974 | 1 | 0 | – | 1 | 0 | |||||
1974/1975 | 12 | 5 | 12 | 5 | ||||||
Łącznie | 234 | 155 | 35 | 40 | 46 | 33 | 315 | 228 | ||
KSC Lokeren | 1975/1976 | Eerste klasse | 34 | 17 | 2 | 1 | – | 36 | 18 | |
1976/1977 | 29 | 11 | 3 | 2 | 3 | 1 | 32 | 14 | ||
1977/1978 | 31 | 15 | 5 | 4 | – | 36 | 19 | |||
1978/1979 | 32 | 12 | 4 | 4 | 36 | 16 | ||||
1979/1980 | 28 | 15 | 3 | 1 | 31 | 16 | ||||
1980/1981 | 24 | 8 | 2 | 2 | 5 | 0 | 31 | 10 | ||
1981/1982 | 18 | 4 | 1 | 0 | 1 | 20 | 4 | |||
Łącznie | 196 | 82 | 20 | 14 | 9 | 1 | 225 | 97 | ||
Valenciennes FC | 1982/1983 | Deuxième Division | 31 | 28 | – | – | 31 | 28 | ||
Łącznie | 31 | 28 | – | – | 31 | 28 | ||||
Stade Quimper | 1983/1984 | Deuxième Division | 33 | 7 | – | – | 33 | 7 | ||
1984/1985 | 25 | 7 | 25 | 7 | ||||||
Łącznie | 58 | 14 | – | – | 58 | 14 | ||||
KRC Mechelen | 1985/1986 | Tweede klasse | 1 | 0 | – | – | 1 | 0 | ||
Łącznie | 1 | 0 | – | – | 1 | 0 | ||||
Łącznie w karierze | 520 | 279 | 55 | 54 | 52 | 34 | 626 | 367 |
Reprezentacyjne
Reprezentacja narodowa | Rok | Występy | Gole |
---|---|---|---|
![]() | |||
1963 | 3 | 1 | |
1964 | 4 | 2 | |
1965 | 2 | 5 | |
1966 | 6 | 1 | |
1967 | 7 | 3 | |
1968 | 6 | 6 | |
1969 | 8 | 10 | |
1970 | 7 | 2 | |
1971 | 5 | 4 | |
1972 | 9 | 3 | |
1973 | 5 | 7 | |
1974 | 0 | 0 | |
1975 | 0 | 0 | |
1976 | 1 | 0 | |
1977 | 3 | 2 | |
1978 | 8 | 1 | |
1979 | 0 | 0 | |
1980 | 1 | 1 | |
Łącznie | 75 | 48 |
Sukcesy
Górnik Zabrze
- Mistrzostwo Polski: 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972
- Wicemistrzostwo Polski: 1969, 1974
- 3. miejsce w ekstraklasie: 1968, 1970
- Puchar Polski: 1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972
- Finał Pucharu Zdobywców Pucharów: 1970
- Ćwierćfinał Pucharu Europy: 1968
- Ćwierćfinał Pucharu Zdobywców Pucharów: 1971
KSC Lokeren
- Wicemistrzostwo Belgii: 1981
- Finał Pucharu Belgii: 1981
- Ćwierćfinał Pucharu UEFA: 1981
Reprezentacyjne
Indywidualne
- Król strzelców ekstraklasy: 1966, 1967, 1968, 1969
- Król strzelców Pucharu Zdobywców Pucharów: 1970, 1971
- Król strzelców Deuxième Division: 1983
- Piłkarz Roku w plebiscycie katowickiego "Sportu": 1967, 1970
- Złoty But w plebiscycie katowickiego "Sportu": 1972
- Dżentelmen Sportu: 1972, 1977
- Nagroda fair play UNESCO: 1978
- Najlepszy polski piłkarz 50-lecia UEFA: 2003
- Lewy napastnik w jedenastce stulecia PZPN: 2019
Rekordy
- Najmłodszy debiutant w reprezentacji Polski: 16 lat 188 dni
- Najmłodszy strzelec w reprezentacji Polski: 16 lat 188 dni
- Najskuteczniejszy strzelec Górnika Zabrze: 228 goli
Odznaczenia
- Odznaka „Zasłużony Mistrz Sportu”
- Złota Odznaka PZPN (wrzesień 1972)[13]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1972)[14]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1997, za wybitne zasługi dla rozwoju sportu polskiego)[15]
- Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2015, za wybitne zasługi w integrowaniu środowiska polonijnego w Belgii, za krzewienie ideałów sportowej rywalizacji i ducha olimpijskiego wśród dzieci i młodzieży polonijnej)[16]
Życie prywatne
Włodzimierz Lubański jest żonaty z Grażyną Lubańską, z którą ma dwójkę dzieci: syna Michała i córkę Małgorzatę. Jest kolekcjonerem win i miłośnikiem malarstwa polskiego, zwłaszcza Piotra Michałowskiego.
Przypisy
- ↑ 1963-04-21 Górnik Zabrze - Arkonia Szczecin 4-0
- ↑ Victoria znaczy zwycięstwo. Czyli jak Górnik Zabrze grał z Manchesterem City. [dostęp 2022-09-24].
- ↑ 15.06.1975 - Górnik Zabrze - Legia Warszawa 0:5
- ↑ Plebiscyt 50 lecia UEFA [data dostępu: 2003-09-14]
- ↑ Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego, onet.pl, 16 maja 2010 [dostęp 2010-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2014-09-04] .
- ↑ a b Włodzimierz Lubański - WikiGórnik
- ↑ Włodzimierz Lubański został honorowym obywatelem Zabrza [data dostępu: 2012-08-21]
- ↑ Uwzględniono: I liga, Eerste klasse, Deuxième Division, Tweede klasse.
- ↑ Uwzględniono: Puchar Polski, Puchar Belgii.
- ↑ Uwzględniono: Puchar Europy – 26 (15), Puchar UEFA – 9 (1), Pucharu Zdobywców Pucharów – 17 (15), Puchar Intertoto – 3 (3).
- ↑ Statystyki na Football National Teams (ang.)
- ↑ Włodzimierz Lubański - Eu-Football.info (ang.)
- ↑ Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972.
- ↑ Odznaczenia dla olimpijczyków. „Nowiny”. Nr 264, s. 2, 23 września 1972.
- ↑ M.P. z 1997 r. nr 62, poz. 593.
- ↑ M.P. z 2015 r. poz. 448.
Linki zewnętrzne
- Włodzimierz Lubański w bazie PKOl
- Włodzimierz Lubański w bazie Wikiliga.pl
- Włodzimierz Lubański w bazie 90minut.pl
- W. Lubanski, [w:] baza Soccerway (zawodnicy) [online] [dostęp 2021-01-01] .
- Włodzimierz Lubański w bazie RSSSF.com (ang.)
- Włodzimierz Lubański w bazie WikiGórnik.pl
- Włodzimierz Lubański
- Wlodzimierz Lubanski, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [online] [dostęp 2020-11-21] .
- Wlodzimierz Lubanski, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [online] [dostęp 2020-11-21] .
- Włodzimierz Lubański w bazie WorldFootball.net (ang.)
- Włodzimierz Lubański w bazie FootballDatabase.eu (ang.)
- Włodzimierz Lubański w bazie National Football Teams (ang.)
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Football. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Autor: Derived from image:soccer ball.svg, this version made by User:Ed g2s., Licencja: CC0
A soccer ball with shade.
Flaga Finlandii
Flag of England. Saint George's cross (a red cross on a white background), used as the Flag of England, the Italian city of Genoa and various other places.
Flag of Romania, (21 August 1965 - 22 December 1989/officialy 27 December 1989).
Construction sheet of the Flag of Romania as depicted in Decree nr. 972 from 5 November 1968.
- l = 2/3 × L
- C = 1/3 × L
- S = 2/5 × l
Flag of Romania, (21 August 1965 - 22 December 1989/officialy 27 December 1989).
Construction sheet of the Flag of Romania as depicted in Decree nr. 972 from 5 November 1968.
- l = 2/3 × L
- C = 1/3 × L
- S = 2/5 × l
Autor: Scroch, Licencja: CC BY-SA 3.0
Flag of Bulgaria (1967-1971). Flag of Bulgaria with Bulgarian coat from 1967
Autor: Scroch, Licencja: CC BY-SA 3.0
Flag of Bulgaria (1967-1971). Flag of Bulgaria with Bulgarian coat from 1967
Flag of Albania
Autor: Scroch, Licencja: CC BY-SA 3.0
Flag of Bulgaria (1971-1990). Flag of Bulgaria with Bulgarian coat from 1971.
Flag of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia (1946-1992).
The design (blazon) is defined in Article 4 of the Constitution for the Republic of Yugoslavia (1946). [1]
Flag of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia (1946-1992).
The design (blazon) is defined in Article 4 of the Constitution for the Republic of Yugoslavia (1946). [1]
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Olympic Rings without "rims" (gaps between the rings), As used, eg. in the logos of the 2008 and 2016 Olympics. The colour scheme applied here pertains to the 2016 Olympics in Rio de Janeiro.
Olympic Rings without "rims" (gaps between the rings), As used, eg. in the logos of the 2008 and 2016 Olympics. The colour scheme applied here pertains to the 2016 Olympics in Rio de Janeiro.
Autor: Kontrola, Licencja: CC0
Włodzimierz Lubanski medal & autograph in Avenue of Sport Stars Dziwnów
Autor: Lukasz2, Licencja: CC0
Gwiazda w Alei Gwiazd sportu we Władysławowie
Autor: KarlHeintz, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka Krzyża Komandorskiego Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej