Wacław Hulewicz (1891–1985)
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 55 Poznański Pułk Piechoty |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Wacław Andrzej Nikodem Hulewicz herbu Nowina (ur. 15 września 1891 w Kościankach, zm. 13 stycznia 1985 w Szczecinie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, inżynier rolnictwa.
Życiorys
Urodził się 15 września 1891 w majątku Kościanki, w rodzinie Leona i Heleny z Kaczkowskich[1]. Był bratem: Stanisławy Ilińskiej (1885–1976), Antoniny (1890–1978), zamężnej z Mściwojem Semerau-Siemianowskim, Katarzyny (1901–1907), Jerzego (1886–1941), Bohdana (1888–1968) i Witolda (1895–1941)[2].
Uczęszczał do gimnazjum w Trzemesznie i średniej szkoły rolniczej w Brzegu[2]. Ukończył studia rolnicze we Wrocławiu i odbył jednoroczną obowiązkową służbę wojskową w tamtejszym pułku piechoty[2]. W czasie I wojny światowej, w stopniu porucznika, walczył w szeregach Armii Cesarstwa Niemieckiego na froncie wschodnim, później austriackim, a od sierpnia 1918 zachodnim[3]. Pod koniec wojny przebywał w szpitalu wojskowym w Toruniu, gdzie leczył się po samookaleczeniu, a następnie symulował chorobę[3].
Pod koniec stycznia 1919 został wcielony do 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich, awansowany na kapitana i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii[3]. W marcu tego roku wziął udział w odsieczy Lwowa. Został ranny[3]. Na początku września 1919 został dowódcą Batalionu Zapasowego Toruńskiego Pułku Strzelców (późniejszego 63 Toruńskiego Pułku Piechoty) w Inowrocławiu, a później w Toruniu[4]. W grudniu 1920 został zdemobilizowany[2]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 517. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[5]. W 1922 posiadał przydział w rezerwie do 55 Pułku Piechoty w Lesznie[6], w 1923 do 67 Pułku Piechoty w Brodnicy[7], a od 1924 do 63 Pułku Piechoty w Toruniu[8]. W 1934 jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. W dalszym ciągu posiadał przydział w rezerwie do 63 pp[9].
Po przeniesieniu do rezerwy gospodarował dzierżawionym majątkiem Papowo Toruńskie[10].
Zmarł 13 stycznia 1985 w Szczecinie[11]. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie[11].
Wacław Hulewicz był żonaty z Julią Piwnicką, z którą miał czworo dzieci:
- Macieja ur. 1 kwietnia 1920, podchorążego rezerwy artylerii, członka ZWZ, zmarłego 19 grudnia 1940 w KL Auschwitz,
- Benedykta ps. „Ben” ur. 16 czerwca 1926, kaprala podchorążego Batalionu Golski, poległego 26 sierpnia 1944 w Warszawie,
- Teresę Marię ps. „Bożena” ur. 25 września 1921, peżetkę, poległą 5 września 1944 w Warszawie,
- Urszulę ur. 22 października 1922, zamężną z Zygmuntem Górskim[11], członkinię ZWZ, zmarłą 2 marca 1988.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[12]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski po raz pierwszy[13]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski po raz drugi – 1971[13]
- Krzyż Walecznych[1]
Przypisy
- ↑ a b Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-06-12]..
- ↑ a b c d Przybyszewski 1989 ↓, s. 31.
- ↑ a b c d Przybyszewski 1989 ↓, s. 32.
- ↑ Tomaszewski 1929 ↓, s. 7.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 474.
- ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 98.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 318.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 274.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 8, 524.
- ↑ Przybyszewski 1989 ↓, s. 33.
- ↑ a b c Przybyszewski 1989 ↓, s. 35.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198.
- ↑ a b Przybyszewski 1989 ↓, s. 34.
Bibliografia
- Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Kazimierz Przybyszewski. Inż. Wacław Andrzej Nikodem Hulewicz (1891–1985) włościanin, działacz niepodległościowy i społeczny. „Toruński Informator Kulturalny”. 12 (104), grudzień 1989. Toruń.
- Aleksander Tomaszewski: Zarys historji wojennej 63-go toruńskiego pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
Media użyte na tej stronie
Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Standarte seiner Majestät des Deutschen Kaisers
„Die Standarte, 4 m im Quadrat, besteht aus goldgelber Seide und zeigt das eiserne Kreuz, belegt mit dem kleineren Wappen Sr. Majestät. In den Winkeln des Kreuzes erscheinen je eine Kaiserkrone und drei rotbewehrte, schwarze Adler. Auf dem Kreuz steht "GO TT MIT UNS 18 70". Sobald Se. Majestät sich an Bord eines Schiffes begibt, wird die Kaiserstandarte am Topp des Grossmastes gehisst und alle anderen Kommando- und Unterscheidungszeichen gestrichen“.(Ströhl: Deutsche Wappenrolle, S. 80)
Naramiennik kapitana Wojska Polskiego (1919-39).