Walenty Milczarski
| ||
![]() | ||
![]() | ||
Data i miejsce urodzenia | 1847 Ostrowiec Świętokrzyski | |
---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 29 października 1939 Warszawa | |
Przebieg służby | ||
Lata służby | 1863 | |
Główne wojny i bitwy | powstanie styczniowe | |
Odznaczenia | ||
![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Uroczysto%C5%9Bci_w_Krakowie_z_okazji_rocznicy_wymarszu_Pierwszej_Kompanii_Kadrowej_%281-P-3205-3%29.jpg/150px-Uroczysto%C5%9Bci_w_Krakowie_z_okazji_rocznicy_wymarszu_Pierwszej_Kompanii_Kadrowej_%281-P-3205-3%29.jpg)
Walenty Milczarski (ur. 1847, zm. 29 października 1939) – porucznik weteran powstania styczniowego[1].
Życiorys
Walenty Milczarski pochodził z patriotycznej rodziny. Jego dziadek walczył pod naczelnikiem Tadeuszem Kościuszką. Ojciec został odznaczony Orderem Virtuti Militari w czasie powstania listopadowego. W powstaniu styczniowym walczyli również dwaj jego bracia. Mieszkał w Ostrowcu Świętokrzyskim, gdzie praktykował u miejscowego aptekarza, magistra Wołowskiego, który był zakonspirowanym naczelnikiem miasta[2]. Po wybuchu powstania wstąpił do partii Langiewicza, następnie służył w oddziale Czachowskiego. Pod koniec powstania był kawalerzystą w dowodzonym przez Węgra Szandora Szredera oddziale powstańczym. W czasie jednej z walk został ranny i odesłany do domu.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (1918) w okresie II Rzeczypospolitej został awansowany do stopnia podporucznika weterana Wojska Polskiego[3]. W latach trzydziestych XX wieku mieszkał wraz z około dwudziestoma innymi weteranami powstania w Domu Weteranów Powstania Styczniowego 1863 r. Dom został założony w 1924 roku u zbiegu ulic Floriańskiej i Jagiellońskiej na Pradze Północ[4].
W 1938 roku mieszkał w Warszawie. Zmarł 29 października 1939 roku, został pochowany na Kwaterze Weteranów Powstania Styczniowego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (13C-3-1)[5].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości z Mieczami - 8 listopada 1930[6]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski - 22 stycznia 1938[7]
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 59.. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 919.
- ↑ Ron 1938 ↓, s. 4.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 919.
- ↑ Dom Weteranów Powstania Styczniowego 1863 r. (pol.). Portal informacyjny warszawskiej Pragi. [dostęp 2014-04-21].
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 350
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 17, poz. 13. Krzyż oficerski Orderu Polski Odrodzonej na piersiach weteranów z 1863 r.. „Ilustrowany Kurier Codzienny”. XIX, s. 1, 13, 24 stycznia 1938. Kraków.
Linki zewnętrzne
- Żywe Pomniki Bohaterstwa ostatni weterani 1863 roku. W: Rok 1863 za naszą wolność i waszą w 75-lecie Powstania Styczniowego. Warszawa: Oddział im. Romualda Traugutta Polskiego Towarzystwa Kultury i Oświaty Robotniczej "Pochodnia" w Warszawie, 1938, s. 25.
- Ron. Powstaniec – kawalerzysta z 1863 r. Rozmowa z weteranem Walentym Milczarskim na herbatce w Resursie Obywatelskiej. „Polska Zbrojna”. 23, s. 4, 1938-01-23. Warszawa.Sprawdź autora:1.
Media użyte na tej stronie
Weterani powstania styczniowego na dachu Pałacu Prasy. Siedzi Wiktor Malewski. Stoją od lewej: Antoni Suss, Mamert Wandali, Walenty Milczarski.
Naramiennik porucznika Wojska Polskiego (1919-39).
Walenty Mielczarski