Wiktor Żołudiew
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 21 lipca 1944 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1922–1944 |
Siły zbrojne | |
Stanowiska | dowódca 119 Dywizji Piechoty, dowódca 234 Dywizji Piechoty, dowódca 6 Brygady Powietrznodesantowej, dowódca 1 Korpusu Powietrznodesantowego |
Główne wojny i bitwy | konflikt o Kolej Wschodniochińską, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Wiktor Grigorjewicz Żołudiew (ros. Виктор Григорьевич Жолудев, ur. 9 marca?/ 22 marca 1905 w Ugliczu w guberni jarosławskiej, zm. 21 lipca 1944 w rejonie Wołkowyska) – radziecki generał major, uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys
Urodził się w rodzinie robotniczej. Miał wykształcenie niepełne średnie. Od 1921 mieszkał w Moskwie, od maja 1922 służył w Armii Czerwonej, uczył się na kursach inżynieryjnych w Moskwie, po czym służył na Dalekim Wschodzie jako młodszy dowódca w szkole dywizyjnej w 36 Dywizji Piechoty 5 Armii Czerwonego Sztandaru na Dalekim Wschodzie i później dowódca plutonu w 106 sachalińskim pułku piechoty. W sierpniu 1925 ukończył kursy kadry dowódczej w Irkucku i został dowódcą plutonu karabinów maszynowych, a w 1927 dowódcą kompanii, w 1929 uczestniczył w walkach o Kolej Wschodniochińską, w których był ranny. W 1930 skończył kursy doskonalenia kadry dowódczej wychowania fizycznego w Leningradzie i został instruktorem przysposobienia fizycznego 36 Dywizji Piechoty Zabajkalskiej Grupy Wojsk Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru, w maju 1932 objął dowództwo batalionu, od maja 1934 do lipca 1937 dowodził 36 oddziałem powietrznodesantowym w 36 Dywizji w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym. W lipcu 1937 został dowódcą batalionu, we wrześniu 1938 pomocnikiem dowódcy 159 samodzielnego pułku piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, a od lipca do sierpnia 1939 dowodził 110 pułkiem piechoty w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym; na tym stanowisku brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł. W sierpniu 1939 został zastępcą szefa wydziału przysposobienia bojowego sztabu Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, w styczniu 1940 dowódcą 20, a wkrótce potem 18 Zapasowej Brygady Piechoty w Kazaniu, w 1940 ukończył kursy Akademii Wojskowej im. Frunzego. W marcu 1941 został dowódcą 119 Dywizji Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, w kwietniu 1941 dowódcą 234 Dywizji Piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, a w maju 1941 dowódcą 6 Brygady Powietrznodesantowej 3 Korpusu Powietrznodesantowego w Odeskim Okręgu Wojskowym. W 1942 został przyjęty do WKP(b).
Po ataku Niemiec na ZSRR wraz z brygadą walczył na Froncie Południowo-Zachodnim, biorąc udział m.in. w walkach nad rzeką Sejm na północ od Konotopu i w bitwie o Kijów, 29 września 1941 został ciężko ranny. Po wyleczeniu został mianowany dowódcą nowo sformowanego 1 Korpusu Powietrznodesantowego w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, z którym wiosną 1942 walczył na Froncie Leningradzkim, później od lata 1942 na Froncie Stalingradzkim, biorąc udział w bitwie pod Stalingradem. 21 stycznia 1942 otrzymał stopień generała majora. Zimą 1943 wraz z korpusem brał udział w operacji kurskiej. W czerwcu 1943 wyznaczono go dowódcą 35 Korpusu Piechoty 63 Armii Frontu Briańskiego, z którym latem 1943 brał udział w bitwie kurskiej, później w operacji briańskiej, homelsko-rzeczyckiej i rohaczowsko-żłobińskiej, a latem 1944 w białoruskiej. Brał udział w forsowaniu rzek: Druć, Olsa i Berezyna i zajmowaniu miast: Kliczew, Berezyna i Świsłocz. 21 lipca 1944 na wschód od Wołkowyska wraz z dowódcą 3 Armii A. Gorbatowem dostał się pod ogień niemieckiej artylerii i zginął (Gorbatow cudem przeżył). Został pochowany w Wołkowysku. Jego imieniem nazwano ulice w Kijowie i Ugliczu.
Odznaczenia
- Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (pośmiertnie, 11 listopada 1944)
- Order Lenina (pośmiertnie, 11 listopada 1944)
- Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie, 9 stycznia 1942 i 1943)
- Order Kutuzowa I klasy (23 lipca 1944)
- Order Suworowa II klasy (dwukrotnie, 27 sierpnia 1943 i 1944)
- Medal „Za obronę Stalingradu” (1943)
Bibliografia
- Biogram na stronie warheroes.ru (ros.) [dostęp 2019-03-01]
Media użyte na tej stronie
Autor: Васильев Кирилл Сергеевич (Kirill S. Vasilyev), Licencja: CC BY-SA 4.0
Союз Советских Социалистических Республик/Советский Союз/СССР
Вооруженные силы
Рабоче-Крестьянская Красная Армия (РККА)
Знаки различия образца 1943г., погоны повседневные.
Рода войск:
- Пехота
- Кавалерия
- Автобронетанковые войска
- Воинское звание: Генерал-майор.
Первичный источник:
- Указ Президиума Верховного Совета СССР «О введении погон для личного состава Красной армии» от 6 января 1943г., объявленный Приказом Народного Комиссара обороны СССР № 24 от 10 января 1943 г.
- Приказ Народного Комиссара обороны СССР № 25 от 15 января 1943 г .«О введении новых знаков различия и об изменениях в форме одежды Красной Армии»
Вторичный источник:
Харитонов О.В. Иллюстрированное описание обмундирования и знаков различия Советской Армии (1918–1958), АИМ, Л., 1960.A red star. 1922-1943. Used as a symbol of communism in some occasions. The symbol can also represent socialism. Also seen on Soviet aircraft.
Medal “Gold Star” of a “Hero of the Soviet Union”
Ribbon bar for the Soviet decoration Order of Lenin. Drawn by Zscout370.
Ribbon bar of the Order of the Red Banner. The Soviet Union (USSR).
Autor: Soul Train, Licencja: CC BY-SA 3.0
Memorial plate to Viktor Zholudev in Mamayev Kurgan
Order of Suvorov ribbon, second class
Ribbon bar for the Order of Kutuzov 1st Class (public domain by User:Zscout370)