Wilhelmshaven

Wilhelmshaven
HerbFlaga
HerbFlaga
Państwo Niemcy
Kraj związkowyDolna Saksonia
ZarządzającyAndreas Wagner
Powierzchnia106,91 km²
Wysokość2 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2011[1])
• liczba ludności
• gęstość

76 926
720 os./km²
Nr kierunkowy04421-04423, 04425
Kod pocztowy26382–26389
Tablice rejestracyjneWHV
Plan
Położenie na mapie Dolnej Saksonii
Mapa konturowa Dolnej Saksonii, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Wilhelmshaven”
Położenie na mapie Niemiec
Mapa konturowa Niemiec, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Wilhelmshaven”
Ziemia53°31′N 8°08′E/53,516667 8,133333
Strona internetowa
Portal Niemcy
Ratusz
Zatoka Jadebusen

Wilhelmshaven – miasto na prawach powiatu w północno-zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Dolna Saksonia, nad zatoką Jadebusen Morza Północnego. Najbliżej położone duże miasta to: Oldenburg ok. 50 km na południe, oraz holenderskie Groningen ok. 100 km na zachód.

Przez miasto przebiega Droga krajowa B210 oraz Autostrada A29.

Dzielnice

W skład miasta wchodzą następujące dzielnice: Aldenburg, Altengroden, Bant, Ebkeriege, Fedderwarden, Fedderwardergroden, Heppens, Heppenser Groden, Himmelreich/Coldewei, Innenhafen, Innenstadt, Langewerth, Maadebogen, Neuende, Neuengroden, Rüstersiel, Rüstersieler Groden, Rüstringer Stadtpark, Schaar, Sengwarden, Siebethsburg, Voslapp i Voslapper Groden.

Historia

20 lipca 1853 roku Królestwo Prus odkupiło od Wielkiego Księstwa Oldenburga 313 hektarów ziemi wraz z wioskami Heppens i Neuende nad zatoką Jadebusen. 23 listopada 1854 roku teren ten zwany Königliches Preußisches Jadegebiet przekazano admirałowi pruskiej marynarki, Księciu Adalbertowi von Preußen. Zadaniem Księcia było stworzenie pierwszego pruskiego portu wojennego dla marynarki KP. Od tego czasu losy miasta są ściśle powiązane z Marine.

W 1856 roku zapada decyzja o budowie portu i miasta. Początkowo nazywane Hafen Heppens od 1869 roku nosi nazwę Wilhelmshaven. Po powstaniu w 1871 roku II Rzeszy Niemieckiej Wilhelmshaven nad Morzem Północnym oraz Kilonia nad Bałtykiem zostały podniesione do rangi Portów Rzeszy. Wilhelmshaven stało się siedzibą Kaiserliche Marine. W 1873 roku miejscowość otrzymała prawa miejskie. 1 kwietnia 1937 roku na mocy ustawy o utworzeniu Wielkiego Hamburga do Wilhemshaven przyłączone zostało miasto Rüstringen, a nowy organizm włączono do kraju Oldenburg.

5 maja 1945 roku po jedenastodniowej bitwie w porcie wojennym w Wilhelmshaven gen. Stanisław Maczek, dowódca 1 Dywizji Pancernej, przyjął kapitulację dowództwa twierdzy, bazy Kriegsmarine, floty „Ostfriesland”, 10 Dywizji Piechoty i ośmiu pułków piechoty i artylerii.

Demografia

RokLudność
1853335
18641451
18713053
187510 200
188513 982
189519 422
190526 012
191035 044
191621 393
192525 484
193530 858
RokLudność
193791 109
1939125 059
194589 096
195598 535
1965101 294
1975103 417
198595 570
199590 667
200583 552
200782 797
200881 411

Polityka

W radzie miejskiej zasiada 44 radnych: SPD 17, CDU 14, FDP 5, Zieloni 3, inni 4, NDP 1.

Sport

Osoby urodzone w mieście

Współpraca

Miejscowości partnerskie:

Przypisy

  1. Dane statystyczne – Statistisches Bundesamt – Gemeinden in Deutschland nach Bevölkerung am 31.12.2011 auf Grundlage des Zensus 2011 und früherer Zählungen.

Bibliografia

  • Jerzy Majka, Generał Stanisław Maczek, Rzeszów: Libra, 2005, s. 83, ISBN 83-89183-10-2, OCLC 69312537.
  • Die Kaiser-Wilhelm-Brücke in Wilhelmshaven – ein Jahrhundertbauwerk, Freuke Adrian, Wilhelmshaven: Brune-Mettcker, 2007, ISBN 3-930510-33-2, OCLC 244018300.
  • Werner Brune (Hrsg.): Wilhelmshavener Heimatlexikon, Band 1–3. Brune, Wilhelmshaven 1986–1987.
  • Edgar Grundig: Chronik der Stadt Wilhelmshaven. Band I und II, Wilhelmshaven 1957.
  • Gerhard Koop, Erich Mulitze: Die Marine in Wilhelmshaven – eine Bildchronik zur deutschen Marinegeschichte von 1853 bis heute. Bernard & Graefe Verlag, Bonn 1997, ​ISBN 3-7637-5977-8​.
  • Louise von Krohn, Vierzig Jahre in einem deutschen Kriegshafen – Heppens – Wilhelmshaven. Die Wilhelmshavener Erinnerungen der Louise von Krohn, Wilhelmshaven: Lohse-Eissing, 2001, ISBN 3-920602-38-2, OCLC 52387413.
  • C. Lohse (Hrsg.): Wilhelmshaven – Ein Führer für Fremde und Einheimische. Nachdruck Brune-Mettcker, Wilhelmshaven 2003, ​ISBN 3-930510-22-7​.

Media użyte na tej stronie