Wojciech Dobiecki (1782–1862)
![]() | |
generał | |
Data urodzenia | 1780 |
---|---|
Data śmierci | 1862 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1798-1813, 1830-1831 |
Siły zbrojne | Legiony Polskie |
Jednostki | |
Główne wojny i bitwy |
Wojciech Dobiecki (ur. 17 kwietnia 1780, zm. 1862) – generał, uczestnik wojen napoleońskich i powstania listopadowego. Brat gen. Wincentego Dobieckiego.
Życiorys
Urodził się 17 kwietnia 1780 roku, natomiast miejsce jego urodzenia nie jest pewne. Mógł urodzić się w miejscowości: Chełmce, Chełmo, Łopuszno lub Szewce[1]. Służbę wojskową rozpoczął w 1798 w Legii Naddunajskiej. Później w Legii gen. Jana Henryka Dąbrowskiego we Włoszech. Odbył kampanie: włoską, hiszpańską i pruską, gdzie został ciężko ranny w głowę.
Po powrocie do kraju w 1807 wszedł do Armii Księstwa Warszawskiego. W 1809 walczył przeciwko Austriakom. W 1812 wziął udział w inwazji na Rosję. W 1813 wziął dymisje w stopniu pułkownika. Założył rodzinę i zamieszkał w Pęczelicach, majątku ziemskim należącym do jego drugiej żony Anny z Niemiryczów[2].
Po wybuchu powstania listopadowego powrócił do służby. W styczniu 1831 generał ordynator armii powstańczej. Mimo olbrzymich trudności i złego stanu zdrowia sprostał obowiązkom. Po upadku powstania emigrował do Elbląga. Później powrócił do kraju i do Pęczelic, gdzie napisał „Wspomnienia wojskowe”, których część opublikowano w 1859 roku[3].
Przypisy
Bibliografia
- H. P Kosk Generalicja polska t. 1 wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks” Pruszków 1998.
Media użyte na tej stronie
Wojciech Dobiecki (1782-1862)