Worochta

Worochta
Ворохта
Ilustracja
Widok ogólny Worochty
HerbFlaga
HerbFlaga
Państwo Ukraina
ObwódFlag of Ivano-Frankivsk Oblast.png iwanofrankowski
Wysokość748 m n.p.m.
Populacja (2016)
• liczba ludności

4270[1]
Nr kierunkowy+380 3434
Kod pocztowy78595
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa obwodu iwanofrankiwskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Worochta”
Położenie na mapie Ukrainy
Ziemia48°17′05″N 24°34′04″E/48,284722 24,567778
Strona internetowa
Portal Ukraina
Worochta i pensjonat Szarotka w kolorze.

Worochta (ukr. Воро́хта) – miejscowość uzdrowiskowa, osiedle typu miejskiego na zachodniej Ukrainie, należy do miasta na prawach rejonu Jaremcze, w obwodzie iwanofrankowskim, na 93 km kolei z Iwano-Frankiwska.

Worochta w 1938 r.
Kościół Matki Bożej

Leży na Pokuciu na pograniczu Gorganów i Czarnohory, na wysokości 748 m n.p.m. Otoczona jest przez Karpacki Park Narodowy. Worochta znana jest przede wszystkim ze względu na Hucułów, bywa uważana za ich stolicę. Jest znanym centrum sportów zimowych i jednym z ważniejszych ośrodków turystycznych kraju.

Atrakcję stanowią 2 huculskie cerkwie, w tym jedna z XVII wieku oraz kamienny wiadukt kolejowy na Prucie z XIX wieku.

W 1922 r. wybudowano tu skocznię narciarską (trzy lata wcześniej od Wielkiej Krokwi w Zakopanem)[2] i rozegrano na niej trzecie mistrzostwa Polski w skokach narciarskich. Miasto było ważnym ośrodkiem sportów zimowych, nazywane drugim Zakopanem[3]. W 1928 r. Worochta została uznana za uzdrowisko posiadające charakter użyteczności publicznej[4].

W okresie międzywojennym miejscowość znajdowała się w granicach Polski (podobnie jak przed zaborami) i była siedzibą gminy wiejskiej Worochta w powiecie nadwórniańskim województwa stanisławowskiego. Do maja 1928 była siedzibą inspektoratu i komisariatu Straży Celnej. Do lipca 1939 stanowiła garnizon macierzysty Batalionu KOP „Worochta”. Od września 19391941 znalazła się pod okupacją sowiecką, a później, w latach 19411944 pod okupacją niemiecką.

W Worochcie znajdowała się willa Kazimierza Bartla – polskiego polityka, profesora i rektora Politechniki Lwowskiej, premiera pięciu rządów Rzeczypospolitej, zamordowanego przez niemieckich okupantów za odmowę współpracy. Tutaj także przebywał na wielomiesięcznym leczeniu, chory na gruźlicę Jerzy Liebert – polski poeta okresu międzywojennego[5].

Podczas niemieckiej okupacji Niemcy dokonali zagłady 653 żydowskich mieszkańców Worochty. W październiku 1941 rozstrzelano kilkaset osób. [6].

29 września 1944 została zajęta przez wojska radzieckie[7]. W nocy z 31 grudnia 1944 na 1 stycznia 1945 oddział UPA zabił w Worochcie 72 Polaków[8][9].

W latach 19451991 Worochta znajdowała się w Ukraińskiej SRR.

Po II wojnie światowej ważny ośrodek turystyczny oraz szkolenia radzieckich skoczków narciarskich.

W 1989 liczyła 4465 mieszkańców[10].

Przypisy

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2016 року. Державна служба статистики України. Київ, 2016. стор.39
  2. Uzdrowiska i kurorty na Kresach Wschodnich - nowahistoria.interia.pl, nowahistoria.interia.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  3. Witold Chrzanowski, Worochta – "drugie Zakopane" oraz Jaremcza – "Perła Karpat", „turystyka.wp.pl”, 13 maja 2017 [dostęp 2017-05-17] (pol.).
  4. (Art. 2) Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 zmieniające ustawę o uzdrowiskach (Dz.U. z 1928 r. nr 36, poz. 331)
  5. Nota biograficzna w wydaniu Poezji z 1934
  6. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Red. I.A. Altman, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s. 183-184
  7. ВОВ-60 - Сводки. [dostęp 2012-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-18)].
  8. Stanisław Sławomir Nicieja, Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast kresowych. Tom II. Uzdrowiska i letniska kresowe Truskawiec, Jaremcze, Worochta, Skole, Morszyn, Opole: Wydawnictwo MS, 2013, s. 147-148, ISBN 978-83-61915-32-4, OCLC 840325631.
  9. Szczepan Siekierka, Henryk Komański, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie stanisławowskim 1939‒1946, Wydanie I, ISBN 978-83-85865-13-1, s. 350‒351, 367‒368
  10. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу

Bibliografia

  • Orłowicz, Mieczysław: Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim, Karol Kwieciński, Lwów 1919
  • Górska, Aleksandra: Kresy przewodnik, Wydawnictwo Kluszczyński Kraków 2009, 272 s., ISBN 83-7447-006-2

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Ivano-Frankivsk location map.svg
Autor: RosssW, Licencja: CC BY-SA 4.0
Районы Ивано-Франковской области с 17 июля 2020 года
Wikimedia Community Logo.svg
Logo społeczności Wikimedia. Proszę zauważyć, że w przeciwieństwie do większości logotypów związanych z ruchem Wikimedia, to logo nie jest zarejestrowane jako znak towarowy.
Church of the Assumption in Vorokhta (9).jpg
Autor: Aeou, Licencja: CC BY-SA 3.0
Костел Успіння Пресвятої Богородиці у Ворохті.
Flag of Ivano-Frankivsk Oblast.png
Blackbird on a white field. Flag of Ivano-Frankivsk Oblast, Ukraine; formerly Stanislav (Russian), Stanisławów (Polish), Stanislau (German).
Vorohta s.gif
Герб селища міського типу Ворохта.
Worochta. Koloryzowanie zdjęcie Henryka Poddębskiego.jpg
Autor: Fot. Henryk Poddębski, koloryzacja Piro., Licencja: CC BY-SA 4.0
Fot. Henryk Poddębski, 1938 rok. Koloryzowane przez Piro.
Гори.jpg
Autor: Amandaworns, Licencja: CC BY-SA 3.0
гори і ворохтянске населення