Wybory parlamentarne w Izraelu w 2003 roku
IzraelTen artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Izraela Ustrój polityczny Konstytucja Władza ustawodawcza Władza wykonawcza Władza sądownicza Kontrola państwowa Finanse Samorząd terytorialny Partie polityczne Wybory Polityka zagraniczna | |
Portal ![]() |
Wybory parlamentarne w Izraelu do szesnastego Knesetu odbyły się 28 stycznia 2003.
Oddano 4 720 075 głosów, w tym ważnych: 3 148 364. Próg wyborczy wynosił 1,5%, a więc aby uzyskać miejsce w Knesecie, należało otrzymać minimum 47 226 głosów. Średnio na jedno miejsce przypadło 25 138 głosów.
Oficjalne wyniki
Partia | Głosy | Procent | Mandaty (zmiana) | ||
---|---|---|---|---|---|
Likud, (ליכוד) | 925,279 | 29.39% | 38 | +19 | |
Partia Pracy, (העבודה) | 455,183 | 14.46%% | 19 | -7 | |
Szinui, (שינוי) | 386,535 | 12.28% | 15 | +9 | |
Szas, (ש"ס) | 258,879 | 9,6% | 12 | -6 | |
Unia Narodowa, (האיחוד הלאומי) | 173,973 | 5.52% | 7 | +3 | |
Merec, (מרצ) | 164,122 | 5.21% | 6 | -4 | |
Narodowa Partia Religijna (Mafdal), (מפלגה דתית לאומית-מפד"ל) | 132,370 | 4,2% | 6 | +1 | |
Zjednoczony Judaizm Tory, (יהדות התורה) | 135,087 | 4.29% | 5 | 0 | |
Hadasz (Demokratyczny Front na Rzecz Pokoju i Równości), (החזית הדמוקרטית לשלום ולשוויון) | 93,819 | 2.98% | 3 | 0 | |
Am Echad, (עם אחד) | 86,808 | 2.76% | 3 | +1 | |
Balad (partia arabska) | 71,299 | 2.26% | 3 | +1 | |
Jisra’el ba-Alijja, (ישראל בעלייה) | 67,719 | 2.15% | 2 | -4 | |
Zjednoczona Lista Arabska (Ra’am), (רע"ם) | 65,551 | 2.08% | 2 | -3 | |
Inni | 128,740 | 4.09% | 0 | – | |
Razem | 3,148,364 | 100,0% | 120 | – | |
Frekwencja | 63,20% |
Posłowie
Posłowie wybrani w wyborach[1]:
Rząd
Po wyborach, misję tworzenia rządu otrzymał lider zwycięskiej partii, Likudu, Ariel Szaron. Do koalicji rządzącej weszli także przedstawiciele Partii Pracy, Szasu i Jisra’el ba-Alijja. Skład rządu, wraz ze zmianami:
- Ariel Szaron – premier i minister absorpcji imigrantów, minister turystyki od 17 października 2001 do 31 października 2001 i od 14 marca 2002 do 18 września 2002, minister narodowej infrastruktury od 14 marca 2002 do 18 września 2002, minister pracy, opieki społecznej i zdrowia od 23 maja 2002 do 3 czerwca 2002, minister spraw zagranicznych od 2 listopada 2002 do 6 listopada 2002, minister przemysłu i handlu, transportu, rolnictwa i rozwoju wsi oraz nauki, kultury i sportu od 2 listopada 2002 do 15 grudnia 2002, minister komunikacji od 19 lutego 2003
- Szemu’el Awital – minister koordynacji socjalnej do 22 lutego 2002
- Aszer Ochana – minister spraw religijnych
- Dalja Icik – minister przemysłu i handlu do 2 listopada 2002
- Efi Ejtam – minister bez teki od 8 maja 2002, minister infrastruktury narodowej od 18 września 2002
- Binjamin Elon – minister turystyki od 31 października 2001 do 14 marca 2002
- Binjamin Ben Eli’ezer – minister obrony do 2 listopada 2002
- Szelomo Benizri – minister pracy i świadczeń socjalnych do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
- Cachi Hanegbi – minister środowiska, minister transportu od 15 grudnia 2002
- Mattan Wilnaj – minister nauki, kultury i sportu do 2 listopada 2002
- Rechawam Ze’ewi – minister turystyki do jego śmierci (w wyniku zamachu) 17 października 2001, chciał zrezygnować 15 października 2001, ale został przedtem zamordowany
- Salih Tarif – minister bez teki, zrezygnował 29 stycznia 2002
- Eli Jiszaj – minister spraw wewnętrznych do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
- Ran Kohen – minister bez teki do 18 sierpnia 2002
- Cippi Liwni – minister współpracy regionalnej do 29 sierpnia 2001, potem minister bez teki, minister rolnictwa i rozwoju wsi od 15 grudnia 2002
- Limor Liwnat – minister edukacji, minister nauki, kultury i sportu od 15 grudnia 2002
- Dawid Lewi – minister bez teki od 8 kwietnia 2002 do 30 lipca 2002
- Jicchak Lewi – minister bez teki od 8 kwietnia 2002, minister turystyki od 18 września 2002
- Awigdor Lieberman – minister narodowej infrastruktury, zrezygnował 15 października 2001, ale pozostał na stanowisku z powodu zabójstwa Recha2ama Ze’eviego, do 14 marca 2002
- Uzzi Landau – minister bezpieczeństwa wewnętrznego
- Sza’ul Mofaz – minister obrony od 4 listopada 2002
- Roni Milo – minister współpracy regionalnej od 29 sierpnia 2001
- Dan Meridor – minister bez teki od 29 sierpnia 2001
- Dan Nawe – minister bez teki, odpowiedzialny za łączność z Knesetem, minister przemysłu i handlu od 15 grudnia 2002
- Binjamin Netanjahu – minister spraw zagranicznych od 6 listopada 2002
- Elijjahu Suwisa – minister ds. Jerozolimy do 23 maja 2002 i od 3 czerwca 2002
- Efrajim Sneh – minister transportu do 2 listopada 2002
- Szimon Peres – wicepremier i minister spraw zagranicznych do 2 listopada 2002
- Re’uwen Riwlin – minister komunikacji do 19 lutego 2003
- Me’ir Szitrit – minister sprawiedliwości
- Silwan Szalom – minister finansów
- Szalom Simchon – minister rolnictwa i rozwoju wsi do 2 listopada 2002
- Natan Szaranski – minister budownictwa i konstrukcji.
Ministrowie z partii Szas zostali zdymisjonowani przez premiera za głosowanie przeciwko rządowi podczas posiedzenia Knesetu 21 maja 2002, co stało się faktem dwa dni później. Minister Aszer Ochana nie był członkiem parlamentu, a więc nie został zdymisjonowany. Ministrowie z Szasu ponownie weszli do rządu 3 czerwca 2002 roku.
Ministrowie z Partii Pracy złożyli rezygnacje 30 października 2002, które zostały przyjęte 2 listopada.
Przypisy
- ↑ Members of the Sixteenth Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].
Bibliografia
|