Zbigniew Dyka
| ||
Data i miejsce urodzenia | 5 października 1928 Warszawa | |
---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 30 kwietnia 2019 Kraków | |
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny | ||
Okres | od 23 grudnia 1991 do 17 marca 1993 | |
Przynależność polityczna | Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe | |
Poprzednik | Wiesław Chrzanowski | |
Następca | Jan Piątkowski | |
Odznaczenia | ||
![]() |
Zbigniew Stanisław Dyka (ur. 5 października 1928 w Warszawie, zm. 30 kwietnia 2019[1] w Krakowie[2]) – polski prawnik i polityk, adwokat, poseł na Sejm I kadencji, minister sprawiedliwości w latach 1991–1993.
Życiorys
Syn Zygmunta i Kamilli[2]. W czasie II wojny światowej walczył w Szarych Szeregach. W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Z zawodu adwokat, był m.in. obrońcą części oskarżonych w tzw. sprawie połanieckiej[3].
Wielokrotnie wybierany do władz samorządu zawodowego, w tym do Naczelnej Rady Adwokackiej. Był m.in. wiceprezesem NRA, pełni funkcję rzecznika dyscyplinarngo. Był uczestnikiem prac związanego z solidarnościową opozycją Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[4].
Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła I kadencji wybranego z listy Wyborczej Akcji Katolickiej (jako członek Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) w okręgu krakowskim. Od grudnia 1991 w rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej zajmował stanowisko ministra sprawiedliwości, będąc jednocześnie prokuratorem generalnym. Został odwołany w marcu 1993.
Jego spóźnienie na głosowanie w sprawie wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej przyczyniło się do przegłosowania tego wotum jednym głosem 28 maja 1993. Według jednej z wersji miał podczas głosowania przebywać w toalecie[5].
W 2004 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. W 2010 uhonorowany Wielką Odznaką Adwokatura Zasłużonym[7].
Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[8].
Przypisy
- ↑ Zbigniew Dyka. wyborcza.pl, 2 maja 2019. [dostęp 2019-05-02].
- ↑ a b Zbigniew Dyka. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2021-02-10].
- ↑ Grzegorz Wysocki: Wiesław Łuka: zbrodnia połaniecka przeraża do dzisiaj. Trudno uwierzyć, że to się naprawdę wydarzyło. wp.pl, 31 sierpnia 2015. [dostęp 2018-12-24].
- ↑ Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2018-12-24].
- ↑ Komórki rządzą politykami. gazeta.pl, 16 lutego 2006. [dostęp 2018-12-24].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 kwietnia 2004 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2004 r. nr 39, poz. 681).
- ↑ Uchwała Nr 4 Krajowego Zjazdu Adwokatury z dnia 19 listopada 2010 r.. nra.pl. [dostęp 2021-11-05].
- ↑ Lokalizator Grobów. zck-krakow.pl. [dostęp 2021-04-21].
Bibliografia
- Strona sejmowa posła I kadencji. [dostęp 2018-12-24].
Media użyte na tej stronie
Uproszczony obraz godła Polski; oficjalne godło: Coat of arms of Poland-official.png
Hanna Suchocka, Premier Polski 1992-1993