Anastasija Pawluczenkowa
![]() | ||||||||||||||||||||||
Państwo | ||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 3 lipca 1991 | |||||||||||||||||||||
Wzrost | 176 cm | |||||||||||||||||||||
Gra | praworęczna, oburęczny backhand | |||||||||||||||||||||
Status profesjonalny | grudzień 2005 | |||||||||||||||||||||
Zakończenie kariery | aktywna | |||||||||||||||||||||
Trener | Sergiej Pawluczenkow | |||||||||||||||||||||
Gra pojedyncza | ||||||||||||||||||||||
Wygrane turnieje | 12 WTA, 5 ITF | |||||||||||||||||||||
Najwyżej w rankingu | 11 (8 listopada 2021) | |||||||||||||||||||||
Australian Open | QF (2017, 2019, 2020) | |||||||||||||||||||||
Roland Garros | F (2021) | |||||||||||||||||||||
Wimbledon | QF (2016) | |||||||||||||||||||||
US Open | QF (2011) | |||||||||||||||||||||
Gra podwójna | ||||||||||||||||||||||
Wygrane turnieje | 6 WTA, 8 ITF | |||||||||||||||||||||
Najwyżej w rankingu | 21 (16 września 2013) | |||||||||||||||||||||
Australian Open | QF (2013) | |||||||||||||||||||||
Roland Garros | QF (2013, 2021) | |||||||||||||||||||||
Wimbledon | QF (2014) | |||||||||||||||||||||
US Open | QF (2015, 2018) | |||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Strona internetowa |
Anastasija Siergiejewna Pawluczenkowa, ros. Анастасия Сергеевна Павлюченкова (ur. 3 lipca 1991 w Samarze) – rosyjska tenisistka, finalistka French Open 2021 w grze pojedynczej, złota medalistka igrzysk olimpijskich z Tokio (2020) w grze mieszanej, medalistka Letniej Uniwersjady 2013, multimistrzyni juniorskich turniejów wielkoszlemowych – trzykrotnie wygrywała w singlu i pięciokrotnie w deblu; liderka klasyfikacji ITF do lat osiemnastu.
Kariera tenisowa
W wieku sześciu lat Pawluczenkowa rozpoczęła treningi tenisowe pod okiem ojca, Siergieja. W marcu 2004 po raz pierwszy wystąpiła w juniorskim turnieju na terenie Mołdawii i od razu odniosła zwycięstwo. Dwa miesiące później przed własną publicznością w Samarze doszła do finału. W sierpniu przyjechała do Polski, ale w półfinale Mistrzostw Śląska uległa Agnieszce Radwańskiej. W finale prestiżowej imprezy w Polsce, Mera Cup, odegrała się jednak na siostrach Radwańskich, pokonując w decydującym meczu Urszulę.
Pawluczenkowa ostro weszła do czołówki światowej rywalizacji juniorskiej, wygrywając kolejne turnieje (Mistrzostwa Czech). Mając już ugruntowaną pozycję, w 2006 roku w Melbourne zdobyła swój pierwszy indywidualny tytuł wielkoszlemowy w kategorii do lat osiemnastu. W finale w trzech setach pokonała Dunkę Caroline Wozniacki. Wkrótce przegrała mistrzostwo Roland Garros z Radwańską. Na Wimbledonie sensacyjnie została pokonana w pierwszej rundzie, jednak na US Open znów była najlepsza. 31 grudnia została liderką klasyfikacji juniorskiej mieszanej.
W styczniu 2007 obroniła tytuł z Australian Open, pokonując w ostatnim meczu Madison Brengle. W kolejnych odsłonach Wielkiego Szlema nie wygrała, a w Londynie przegrała z Urszulą Radwańską. Rosjanka dominowała także w konkurencji gry podwójnej. W sezonie 2006 osiągnęła wszystkie cztery możliwe finały (z Sharon Fichman i Alisą Klejbanową), ale w Nowym Jorku nie zdołała postawić kropki nad i, brakującej do zdobycia klasycznego Wielkiego Szlema. W 2007 roku wygrała deblowy Wimbledon z Urszulą Radwańską, a także Australian Open w roku 2008, partnerując Kseniji Łykinie. Rok 2009 nie przyniósł rosyjskiej tenisistce zbyt wiele rozgłosu, jednak 2010 to pasmo sukcesów młodej gwiazdy, wygrała dwa turnieje WTA: Monterrey Open 2010 i Istanbul Cup 2010. Rok później obroniła tytuł wywalczony w Meksyku, a także doszła do wielkiego osiągnięcia jakim z pewnością jest dojście do ćwierćfinału French Open 2011.
W grudniu 2005 roku została tenisistką profesjonalną. W listopadzie startowała w kwalifikacjach do kobiecej imprezy Międzynarodowej Federacji Tenisowej w Pradze, ale nie przebrnęła przez nie. Została pokonana w drugiej rundzie przez Joannę Sakowicz. W maju 2006 odniosła pierwsze „dorosłe” zwycięstwo we włoskim Casale. W październiku otrzymała dziką kartę, uprawniającą do startu w Ladies Kremlin Cup w Moskwie. W swoim profesjonalnym debiucie uległa 3:6, 3:6 Nicole Vaidišovej.
W styczniu 2007 wzięła udział w kwalifikacjach do seniorskiego Australian Open. W decydującej fazie przegrała z Juliją Wakułenko. Organizatorzy dali jej możliwość startu na Wimbledonie. Trafiła jednak od razu na Danielę Hantuchovą i gładko jej uległa. W sezonie 2008 wystąpiła w eliminacjach do Wielkiego Szlema w Melbourne. Następnie wystartowała w kilku imprezach ITF, triumfując w Mińsku i Moskwie. W maju w parze z Soraną Cîrsteą zdobyła pierwszy profesjonalny tytuł rozgrywek WTA w marokańskim Fez.
Sezon 2009 rozpoczęła w Auckland, odpadając w drugiej rundzie. Później w Hobart zaliczyła trzeci ćwierćfinał w karierze. Podczas debiutanckiego występu w seniorskim Australian Open zarówno w singlu, jak i w deblu przegrała w pierwszej rundzie. Kolejnym turniejem, w którym zagrała był Open Gaz de France w Paryżu. Przegrała w drugiej rundzie z Jeleną Diemientjewą. Podczas imprezy w Indian Wells osiągnęła największy sukces – doszła do 1/2 finału. Po drodze pokonała po kolei: Martę Domachowską, Jelenę Janković, Karin Knapp, Nurię Llagosterę Vives i Agnieszkę Radwańską w ćwierćfinale. W kolejnym turnieju w USA, w Miami, przegrała w drugiej rundzie z późniejszą triumfatorką – Wiktoryją Azaranką.
W 2012 roku, w parze z Lucie Šafářovą, odniosła swoje trzecie zwycięstwo w deblu – na turnieju w Charleston. W finale pokonały one Anabel Medinę Garrigues oraz Jarosławę Szwiedową 5:7, 6:4, 10–6[1]. W Waszyngtonie osiągnęła finał singla, w którym uległa Magdalénie Rybárikovej 6:1, 6:1.
W pierwszym turnieju sezonu 2013 w Brisbane zdołała awansować do finału, w którym uległa Serenie Williams wynikiem 2:6, 1:6. Podczas startu w Monterrey wygrała całe zawody, pokonując w finale Angelique Kerber 4:6, 6:2, 6:4. Zwyciężyła także w Oeiras, w finale pokonując Carlę Suárez Navarro w dwóch setach. W następnym tygodniu zwyciężyła w zawodach deblowych w Madrycie. Podczas letniej uniwersjady zdobyła dwa medale – złoty w grze podwójnej i srebrny w grze drużynowej.
Historia występów wielkoszlemowych
- Legenda
W, wygrany turniej
F, przegrana w finale
SF, przegrana w półfinale
QF, przegrana w ćwierćfinale
xR, przegrana w x rundzie
Qx, przegrana w x rundzie kwalifikacji
A, brak startu
NH, turniej nie odbył się
Występy w grze pojedynczej
Turniej | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | Tytuły | Z–P | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | Q3 | Q2 | 1R | 2R | 3R | 2R | 1R | 3R | 1R | 1R | QF | 2R | QF | QF | 1R | 3R | 0 / 14 | 21 – 14 | |||||||
French Open | A | A | 2R | 3R | 3R | QF | 3R | 2R | 2R | 1R | 3R | 2R | 2R | 1R | 2R | F | A | 0 / 14 | 24 – 14 | |||||||
Wimbledon | A | 1R | 3R | 2R | 3R | 2R | 2R | 1R | 1R | 2R | QF | 1R | 1R | 1R | NH | 3R | A | 0 / 14 | 14 – 14 | |||||||
US Open | A | Q2 | 2R | 1R | 4R | QF | 2R | 3R | 2R | 2R | 3R | 1R | 1R | 2R | A | 4R | A | 0 / 13 | 19 – 13 | |||||||
Ranking na koniec roku | 402 | 281 | 45 | 41 | 21 | 16 | 36 | 26 | 25 | 28 | 28 | 15 | 42 | 30 | 38 | 11 | 0 / 55 | 78 – 55 |
Występy w grze podwójnej
Turniej | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | Tytuły | Z–P | ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | A | A | 1R | 1R | 1R | 1R | QF | 1R | 3R | 3R | 3R | 1R | 1R | A | 1R | A | 0 / 12 | 9 – 12 | ||||||||
French Open | A | A | A | 3R | 1R | 2R | 1R | QF | 2R | 2R | A | 3R | 2R | 1R | 2R | QF | A | 0 / 12 | 15 – 12 | ||||||||
Wimbledon | A | A | A | 2R | 3R | 1R | 1R | 1R | QF | 3R | A | A | 1R | A | NH | 1R | A | 0 / 9 | 8 – 9 | ||||||||
US Open | A | A | 1R | 1R | 2R | 2R | 1R | 3R | 2R | QF | A | 3R | QF | 3R | A | A | A | 0 / 11 | 15 – 11 | ||||||||
Ranking na koniec roku | 209 | 194 | 85 | 83 | 76 | 61 | 60 | 21 | 33 | 27 | 98 | 51 | 55 | 112 | 103 | 105 | 0 / 44 | 47 – 44 |
Występy w grze mieszanej
Turniej | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | Tytuły | Z–P | ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | A | A | A | A | A | 1R | A | A | 1R | A | A | A | A | A | A | A | 0 / 2 | 0 – 2 | ||||||||
French Open | A | A | A | A | 1R | A | A | A | A | 1R | A | A | A | A | NH | A | A | 0 / 2 | 0 – 2 | ||||||||
Wimbledon | A | A | A | A | 1R | A | A | A | A | A | A | A | A | 1R | NH | 1R | A | 0 / 3 | 0 – 2 | ||||||||
US Open | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | NH | A | A | 0 / 0 | 0 – 0 | ||||||||
0 / 7 | 0 – 6 |
Finały turniejów WTA
Legenda | |
---|---|
Wielki Szlem | |
Igrzyska olimpijskie | |
WTA Tour Championships | |
1988 – 2008 | |
Kategoria I | |
Kategoria II | |
Kategoria III | |
Kategoria IV | |
Kategoria V | |
2009 – 2020 | |
WTA Premier Mandatory | |
WTA Premier 5 | |
WTA Premier | |
WTA International Series | |
WTA 125K series (2012–2020) | |
od 2021 | |
WTA 1000 (obowiązkowe) | |
WTA 1000 (nieobowiązkowe) | |
WTA 500 | |
WTA 250 | |
WTA 125 |
Gra pojedyncza 21 (12–9)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Zwyciężczyni | 1. | 7 marca 2010 | Monterrey | Twarda | ![]() | 1:6, 6:1, 6:0 |
Zwyciężczyni | 2. | 1 sierpnia 2010 | Stambuł | Twarda | ![]() | 5:7, 7:5, 6:4 |
Zwyciężczyni | 3. | 6 marca 2011 | Monterrey | Twarda | ![]() | 2:6, 6:2, 6:3 |
Finalistka | 1. | 4 sierpnia 2012 | Waszyngton | Twarda | ![]() | 1:6, 1:6 |
Finalistka | 2. | 5 stycznia 2013 | Brisbane | Twarda | ![]() | 2:6, 1:6 |
Zwyciężczyni | 4. | 7 kwietnia 2013 | Monterrey | Twarda | ![]() | 4:6, 6:2, 6:4 |
Zwyciężczyni | 5. | 4 maja 2013 | Oeiras | Ceglana | ![]() | 7:5, 6:2 |
Finalistka | 3. | 22 września 2013 | Seul | Twarda | ![]() | 7:6(6), 3:6, 4:6 |
Zwyciężczyni | 6. | 2 lutego 2014 | Paryż | Twarda (hala) | ![]() | 3:6, 6:2, 6:3 |
Zwyciężczyni | 7. | 19 października 2014 | Moskwa | Twarda (hala) | ![]() | 6:4, 5:7, 6:1 |
Finalistka | 4. | 9 sierpnia 2015 | Waszyngton | Twarda | ![]() | 1:6, 2:6 |
Zwyciężczyni | 8. | 18 października 2015 | Linz | Twarda (hala) | ![]() | 6:4, 6:3 |
Finalistka | 5. | 24 października 2015 | Moskwa | Twarda (hala) | ![]() | 2:6, 1:6 |
Zwyciężczyni | 9. | 9 kwietnia 2017 | Monterrey | Twarda | ![]() | 6:4, 2:6, 6:1 |
Zwyciężczyni | 10. | 6 maja 2017 | Rabat | Ceglana | ![]() | 7:5, 7:5 |
Finalistka | 6. | 24 września 2017 | Tokio | Twarda | ![]() | 0:6, 5:7 |
Zwyciężczyni | 11. | 15 października 2017 | Hongkong | Twarda | ![]() | 5:7, 6:3, 7:6(3) |
Zwyciężczyni | 12. | 26 maja 2018 | Strasburg | Ceglana | ![]() | 6:7(5), 7:6(3), 7:6(6) |
Finalistka | 7. | 22 września 2019 | Osaka | Twarda | ![]() | 2:6, 3:6 |
Finalistka | 8. | 20 października 2019 | Moskwa | Twarda (hala) | ![]() | 6:3, 1:6, 1:6 |
Finalistka | 9. | 12 czerwca 2021 | French Open | Ceglana | ![]() | 1:6, 6:2, 4:6 |
Gra podwójna 9 (6–3)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Zwyciężczyni | 1. | 3 maja 2008 | Fez | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 6:2 |
Finalistka | 1. | 13 czerwca 2008 | Palermo | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 6:7(1), 4–10 |
Zwyciężczyni | 2. | 8 stycznia 2011 | Brisbane | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 7:5 |
Zwyciężczyni | 3. | 8 kwietnia 2012 | Charleston | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 5:7, 6:4, 10–6 |
Zwyciężczyni | 4. | 11 maja 2013 | Madryt | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 6:4 |
Finalistka | 2. | 13 czerwca 2015 | ’s-Hertogenbosch | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 3:6, 5:7 |
Zwyciężczyni | 5. | 13 stycznia 2017 | Sydney | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:4, 6:4 |
Finalistka | 3. | 28 kwietnia 2019 | Stuttgart | Ceglana (hala) | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 3:6, 6–10 |
Zwyciężczyni | 6. | 15 maja 2022 | Rzym | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 1:6, 6:4, 10–7 |
Gra mieszana 1 (1–0)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Zwyciężczyni | 1. | 1 sierpnia 2021 | Tokio | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 6:7(5), 13–11 |
Występy w Turnieju Mistrzyń
W grze pojedynczej
Rok | Rezultat | Przeciwniczka | Wynik |
2021 | zawodniczka rezerwowa (nie wystąpiła – zrezygnowała ze startu) |
Występy w Turnieju WTA Tournament of Champions/WTA Elite Trophy
W grze pojedynczej
Rok | Rezultat | Przeciwniczka | Wynik |
2010 | Ćwierćfinał | ![]() | 0:6, 1:6 |
2013 | Półfinał | ![]() | 1:6, 6:1, 3:6 |
2017 | Faza grupowa | ![]() ![]() | 6:3, 3:6, 6:2 4:6, 1:6 |
2019 | Zawodniczka rezerwowa (nie wystąpiła) |
Występy w igrzyskach olimpijskich
Gra pojedyncza
Runda | Przeciwniczka | Wynik |
---|---|---|
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro 2016, reprezentując państwo ![]() | ||
I runda | ![]() | 6:0, 6:3 |
II runda | ![]() | 3:6, 2:6 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio 2020, reprezentując państwo ![]() | ||
I runda | ![]() | 6:0, 6:1 |
II runda | ![]() | 6:1, 6:1 |
III runda | ![]() | 6:1, 6:3 |
Ćwierćfinał | ![]() | 0:6, 6:3, 3:6 |
Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych
Gra pojedyncza (4)
Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
Zwyciężczyni | 2006 | ![]() | Twarda | ![]() | 1:6, 6:2, 6:3 |
Finalistka | 2006 | ![]() | Ceglana | ![]() | 6:4, 6:1 |
Zwyciężczyni | 2006 | ![]() | Twarda | ![]() | 3:6, 6:4, 7:5 |
Zwyciężczyni | 2007 | ![]() | Twarda | ![]() | 7:6, 7:6 |
Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych
Gra podwójna (6)
Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
Zwyciężczyni | 2006 | ![]() | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 6:2 |
Zwyciężczyni | 2006 | ![]() | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 6:7(4), 6:2, 6:1 |
Zwyciężczyni | 2006 | ![]() | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 6:1, 6:2 |
Finalistka | 2006 | ![]() | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 5:7, 2:6 |
Zwyciężczyni | 2007 | ![]() | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 6:4, 2:6, 10–7 |
Zwyciężczyni | 2008 | ![]() | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:0, 6:4 |
Przypisy
- ↑ Pavlyuchenkova & Safarova Tested En Route to Title. wtatennis.com, 2012-04-08. [dostęp 2012-04-09]. (ang.).
Bibliografia
- Profil na stronie WTA, Women’s Tennis Association [dostęp 2020-01-29] (ang.).
- Profil na stronie ITF, International Tennis Federation [dostęp 2020-01-29] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Billie Jean King, Billie Jean King Cup [dostęp 2020-01-29] (ang.).
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Tennis. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Olympic Movement flag
Proportions 2:3, created 1913, adopted 1914, first used 1920.
- Colors as per http://fairspielen.de/wp-content/uploads/2015/09/Annexe-3-Olympism_and_the_Olympic_Symbol_-_Principles_and_Usages_Guide-1.pdf
- blue: PMS 3005C
- yellow: PMS 137C
- black: PMS 426C
- green: PMS 355C
- red: PMS 192C
- Dimensions of the rings taken from http://fairspielen.de/wp-content/uploads/2015/09/Annexe-3-Olympism_and_the_Olympic_Symbol_-_Principles_and_Usages_Guide-1.pdf
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
Autor: Pedro A. Gracia Fajardo, escudo de Manual de Imagen Institucional de la Administración General del Estado, Licencja: CC0
Flaga Hiszpanii
Flag of New Zealand. Specification: http://www.mch.govt.nz/nzflag/description.html , quoting New Zealand Gazette, 27 June 1902.
The Flag of India. The colours are saffron, white and green. The navy blue wheel in the center of the flag has a diameter approximately the width of the white band and is called Ashoka's Dharma Chakra, with 24 spokes (after Ashoka, the Great). Each spoke depicts one hour of the day, portraying the prevalence of righteousness all 24 hours of it.
Flag placeholder. See also Category:Flag placeholders and Coats of arms of None.svg.
Flag of Canada introduced in 1965, using Pantone colors. This design replaced the Canadian Red Ensign design.
Autor: si.robi, Licencja: CC BY-SA 2.0
Pavlyuchenkova WM17 (1)